ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ 85/2013, ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΣΩΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ
Το Εργατικό Τμήμα του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε ότι όσοι εργάζονται μπροστά σε οθόνες, όπως είναι του ηλεκτρονικού υπολογιστή, δικαιούνται μεν έως 15 λεπτά διάλειμμα ανά δίωρο, αλλά η χορήγησή του θα γίνεται μετά από διαβουλεύσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Κατ’ αρχάς, οι αρεοπαγίτες κάνουν αναφορά στην Ευρωπαϊκή οδηγία 90/270/ΕΟΚ, η οποία αναφέρει ότι οι εργοδότες πρέπει να σχεδιάζουν κατά τέτοιο τρόπο τη δραστηριότητα των εργαζομένων τους, έτσι ώστε όσοι απασχολούνται, σε καθημερινή βάση, μπροστά από οθόνες οπτικής απεικόνισης, ή πρέπει να διακόπτουν την εργασία τους περιοδικά με διάλειμμα, ή να αλλάζουν επαγγελματική δραστηριότητα (π.χ. να απασχολούνται σε άλλες εργασίες που δεν θα χρησιμοποιούν οθόνες). Σε περίπτωση κατά την οποία οι εργαζόμενοι που απασχολούνται μπροστά από οθόνες οπτικής απεικόνισης δεν μπορούν να εναλλάσσονται σε άλλες μορφές εργασίας (εκτός οθόνης), τότε πρέπει να τους χορηγείται διάλειμμα έως 15 λεπτά ανά δίωρο, χωρίς, όμως, να μπορούν να λαμβάνουν το χρόνο των διαλειμμάτων συσωρευτικά. Δηλαδή, δεν μπορούν να μαζεύουν τα 15λέπτα διαλείμματα όλα μαζί, έτσι ώστε να φεύγουν το μεσημέρι νωρίτερα, ή να πιάνουν δουλεία αργότερα από το προβλεπόμενο ωράριο. Η επίμαχη αυτή Ευρωπαϊκή οδηγία στη συνέχεια επικυρώθηκε από την Ελλάδα με το Προεδρικό Διάταγμα 398/1994 που αφορά τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφαλείας και υγείας κατά την εργασία με οθόνες οπτικής απεικόνισης. Οι αρεοπαγίτες ερμηνεύοντας την ισχύουσα νομοθεσία, έκριναν ότι η χορήγηση του επίμαχου διαλείμματος «υλοποιείται μετά από διαβουλεύσεις μεταξύ της εργοδοσίας και των εργαζομένων, δεδομένου ότι η οδηγία 90/270/ΕΟΚ δεν περιέχει διατάξεις δεκτικής άμεσης εφαρμογής, παρέχει μόνο γενικές κατευθύνσεις προς τα κράτη-μέλη, υποχρεούμενα να συμμορφωθούν και να εξειδικεύσουν το περιεχόμενο της». Στο πλαίσιο αυτό, συνεχίζει η απόφαση, ακολούθησε το ΠΔ 398/1994 που περιέχει κατευθυντήριες οδηγίες εφαρμογής της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αφήνοντας σχετική ελευθερία για τον τρόπο επιλογής της συμμόρφωσης (διάλειμμα ή αλλαγή δραστηριότητας) το χρόνο του διαλείμματος, καθώς προβλέπεται μόνο ο ανώτερος χρόνος του και όχι ο ελάχιστος, κ.λπ. Συγκεκριμένα, στον ‘Αρειο Πάγο είχε προσφύγει εκδότης εισιτηρίων του ΚΤΕΛ Μαγνησίας ο οποίος εργαζόταν με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου και ο οποίος χρησιμοποιούσε ηλεκτρονικό υπολογιστή από το 1990. Από τα δικαστήρια ζητούσε με βάση το επίμαχο ΠΔ 398/1994 και την διαιτητική απόφαση 9/1997 η οποία καθορίζει τις τους όρους αμοιβής και εργασίας των απασχολουμένων στα ΚΤΕΛ, να του καταβληθεί: 1) αποζημίωση για τις ώρες των διαλειμμάτων που δεν έλαβε, παρά τη νομοθετική πρόβλεψη, σε συνδυασμό με τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού του εργοδότη (ΚΤΕΛ) και 2) χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη. Το Ανώτατο Δικαστήριο (απόφαση 85/2013) απέρριψε την αίτηση αναίρεσης του εργαζόμενου, καθώς στην επίμαχη διαιτητική απόφαση δεν αναφέρεται εάν έχει γίνει αποδοχή της υποχρέωσης του ΚΤΕΛ για τη χορήγηση του διαλείμματος, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για τη χορήγησή του. thegreeklawyer
Read moreΑΦΙΕΡΩΜΑ: Εκχώρηση ενοικίων στο δημόσιο
Τον τελευταίο καιρό λόγω και της οικονομικής κρίσης όλο και περισσότεροι ενοικιαστές αδυνατούν να πληρώσουν τα ενοίκια στους ιδιοκτήτες των ακινήτων. Από το νόμο ορίζεται ότι τα δεδουλευμένα ενοίκια δηλώνονται στην εφορία, προστίθενται με τα άλλα εισοδήματα και φορολογούνται κανονικά ανεξάρτητα αν έχουν εισπραχθεί ή όχι. Τι μπορεί όμως να κάνει κάποιος που δεν έχει εισπράξει, ούτε πρόκειται να εισπράξει τα ενοίκια, από το ακίνητό που έχει νοικιασμένο, για να μην φορολογηθεί; ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν εκχωρηθούν τα ανείσπρακτα ενοίκια στο δημόσιο, μόνον το δημόσιο μπορεί να εισπράξει τα ενοίκια που εκχωρήθηκαν. Εκχώρηση ενοικίων στο δημόσιο. Υπάρχει πρόβλεψη στο νόμο για ενοίκια που είναι δεδουλευμένα και θεωρούνται εισόδημα, τα οποία αποδεδειγμένα δεν έχουν εισπραχθεί από το δικαιούχο, να μη θεωρηθούν εισόδημα και να μη φορολογηθούν αν εκχωρηθούν στο δημόσιο χωρίς αντάλλαγμα (Άρθρο 4 παρ. 7 ν. 2238/1994). Δήλωση εκχώρησης Πώς γίνεται η εκχώρηση των ενοικίων; Η εκχώρηση των ενοικίων γίνεται με απλή έγγραφη δήλωση του εκμισθωτή (ιδιοκτήτη). Πού θα βρούμε αυτή τη δήλωση; Η δήλωση αυτή είναι ένα συγκεκριμένο έντυπο που το δίνει δωρεάν η εφορία σε όσους θέλουν να εκχωρήσουν ενοίκια στο δημόσιο. Πού υποβάλλεται η δήλωση; Η δήλωση υποβάλλεται στην εφορία την οποία φορολογείται αυτός που δεν εισέπραξε τα ενοίκια και συνήθως είναι η εφορία που υπάγεται ο ιδιοκτήτης του ακινήτου. Ποιος την υποβάλλει; Η δήλωση εκχώρησης ενοικίων υποβάλλεται απαραίτητα προσωπικά από τον ίδιο το φορολογούμενο ή από ειδικά εξουσιοδοτημένο πρόσωπο στην αρμόδια ΔΟΥ, μέσα στο χρόνο φορολογίας των εκχωρούμενων μισθωμάτων, πριν ή μετά την υποβολή της ετήσιας δήλωσης φορολογίας εισοδήματος. Η δήλωση εκχώρησης μπορεί να υποβληθεί ηλεκτρονικά; Η δήλωση εκχώρησης ενοικίων που δεν έχουν εισπραχθεί ακολουθεί διαφορετική διαδικασία υποβολής από τη δήλωση φορολογίας εισοδήματος και δεν μπορεί να υποβληθεί ηλεκτρονικά. Υποβάλλεταιεγγράφως (σε χαρτί) στο τμήμα φορολογίας εισοδήματος και παίρνει αριθμό στο πρωτόκολλο της αρμόδιας εφορίας (ΠΟΛ.1096/6.4.2001). Είναι δύσκολη η συμπλήρωσή της; Η συμπλήρωση του εντύπου της «Δήλωσης εκχώρησης μη εισπραχθέντων μισθωμάτων ακινήτου» (έτσι τι λένε) είναι εύκολη και μπορεί να γίνει από τον καθένα, δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για τη συμπλήρωσή της. Τι στοιχεία πρέπει να γνωρίζουμε; Αυτά που κυρίως γράφονται πάνω στη δήλωση είναι τα δικά σας στοιχεία (εκμισθωτή- εκχωρητή), τα στοιχεία του ενοικιαστή (μισθωτή-οφειλέτη), τα στοιχεία του νοικιασμένου ακινήτου, το ποσό των ενοικίων που εκχωρούνται και το χρονικό διάστημα που αφορούν τα εκχωρούμενα ενοίκια. Πού θα βρω τα στοιχεία του ενοικιαστή; Αυτά υπάρχουν πάνω στο συμβόλαιο που κάναμε όταν νοικιάστηκε το ακίνητο. Πρέπει η δήλωση να γίνει αποδεκτή; Η εκχώρηση των ενοικίων ολοκληρώνεται μόνο με τη μονομερή δήλωση του εκχωρητή, μέσα στο έτος που τα εισοδήματα αυτά υπόκεινται σε φόρο, χωρίς να χρειάζεται προηγούμενη ρητή αποδοχή της εκχώρησης από το Δημόσιο και χωρίς να χρειάζεται να γίνει αναγγελία σε αυτόν που χρωστάει τα ενοίκια. Πότε δεν γίνεται δεκτή η δήλωση; Η δήλωση εκχώρησης ενοικίων όταν υποβληθεί εκπρόθεσμα δεν γίνεται δεκτή. Εκπρόθεσμη είναι η δήλωση που υποβάλλεται μετά το τέλος του οικονομικού έτους που έπρεπε να φορολογηθούν τα ενοίκια που εκχωρούνται. Παράδειγμα: Τα ενοίκια που δεν εισπράχθηκαν και εκχωρούνται στο Δημόσιο αφορούν το χρονικό διάστημα από 1η Ιουνίου 2011 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2011. Η δήλωση εκχώρησης των ενοικίων στο δημόσιο γίνεται στην εφορία στις 25 Φεβρουαρίου 2013. […]
Read moreΠρόσφατες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 15/7/13
-Αριθ. 91/2013 : 11ης Ιουλίου 2013 Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα στην υπόθεση C-262/12 Vent De Colère κ.λπ. -Κρατικές ενισχύσεις Κατά τον γενικό εισαγγελέα Ν. Jääskinen, ο γαλλικός μηχανισμός χρηματοδοτήσεως της υποχρεώσεως αγοράς της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ανεμογεννήτριες εμπίπτει στην έννοια «παρέμβαση του κράτους ή με κρατικούς πόρους» -Αριθ. 90/2013 : 11ης Ιουλίου 2013 Αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις C-429/11 P, C-439/11 P, C-440/11 P, C-444/11 – Gosselin Group κατά Επιτροπής-Ανταγωνισμός Το Δικαστήριο απορρίπτει τις αιτήσεις αναίρεσης που υπέβαλαν πέντε εταιρίες κατά των αποφάσεων με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο επικύρωσε τα πρόστιμα που τους είχαν επιβληθεί για τη συμμετοχή τους σε σύμπραξη στην αγορά υπηρεσιών διεθνών μετακομίσεων -Αριθ. 89/2013 : 11ης Ιουλίου 2013 Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-521/11-Amazon.com International Sales κ.λπ. – Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών Η άνευ διακρίσεων επιβολή τέλους ιδιωτικής αντιγραφής στην πρώτη πώληση των υποθεμάτων εγγραφής δύναται, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να συνάδει προς το δίκαιο της Ένωσης -Αριθ. 88/2013 : 11ης Ιουλίου 2013 Αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις C-545/10, C-627/10, C-412/11- Επιτροπή κατά Τσεχικής Δημοκρατίας – Μεταφορές Η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβενία παρέβησαν τις υποχρεώσεις που υπέχουν από το δίκαιο της Ένωσης στον τομέα των σιδηροδρομικών μεταφορών -Αριθ. 87/2013 : 11ης Ιουλίου 2013 Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-199/12, C-200/12, C-201/12 –VISA Κατά τη γενική εισαγγελέα E. Sharpston, οι αιτούντες καθεστώς πρόσφυγα που διατείνονται ότι διώκονται λόγω του ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού τους δύνανται να αποτελέσουν «ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα» κατά το προσφυγικό δίκαιο της ΕΕ (curia.europa.eu)
Read moreAΠ 171/2013:Δεν συνιστά ανώτερη βία για την απόλυση εργαζομένου η κακή πορεία των οικονομικών της εργοδότριας εταιρίας
Δεν συνιστά ανώτερη βία για την απόλυση εργαζομένου η κακή πορεία των οικονομικών της εργοδότριας εταιρίας. «(…) Aπό τις διατάξεις των άρθρων 1, 3 και 6 του ν. 2112/1920 και ιδίως της παραγράφου 2 του τελευταίου άρθρου όπως αυτή συμπληρώθηκε με το άρθρο 4 του ν. 4558/1930 που ορίζει ότι, “υπάλληλος απολυόμενος ένεκα διακοπής της εργασίας λόγω πυρκαϊάς ή άλλου περιστατικού ανωτέρας βίας, κατά των οποίων είναι ασφαλισμένος ο εργοδότης, δικαιούται των 2/3 της κατ` άρθρο 3 εδαφ. α’ αποζημιώσεως”, συνάγεται ότι δεν δικαιούται της ανωτέρω αποζημιώσεως, ο απολυθείς υπάλληλος, λόγω διακοπής της λειτουργίας της επιχειρήσεως από γεγονός ανωτέρας βίας, κατά του οποίου δεν είναι ασφαλισμένος ο εργοδότης του. Ανωτέρα βία δε υφίσταται όταν η διακοπή της εργασίας επέρχεται από τυχερό και απρόβλεπτο γεγονός το οποίο δεν ήταν δυνατό να αποτραπεί ακόμη και αν ληφθούν μέτρα άκρας επιμέλειας και σύνεσης (Ολομ.ΑΠ 1738/1980). Με βάση τα παραπάνω, ανώτερη βία δεν συντρέχει στην περίπτωση που τα επικαλούμενα από τον εργοδότη περιστατικά ανάγονται στον κύκλο της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και στη σφαίρα κινδύνου αυτού, αφού αυτά θα μπορούσαν εκ των προτέρων να ληφθούν υπόψη ως ενδεχόμενα κατά την κοινή πείρα και συνεπώς να αντιμετωπιστούν. Ούτε συνιστά ανώτερη βία, χωρίς την συνδρομή άλλης περιστάσεως, η κακή πορεία της οικονομικής καταστάσεως της επιχειρήσεως και ειδικότερα η δυσαναλογία μεταξύ των εξόδων αυτής, μεταξύ των οποίων και οι αποδοχές των εργαζομένων και των από την επιχειρηματική δραστηριότητα εσόδων, αφού είναι γεγονός προβλέψιμο, δια καταβολής της συνήθους επιμελείας, κείμενον εντός του συνήθους επιχειρηματικού κινδύνου (ΑΠ 19/2004)» (areiospagos.gr / περίληψη: legalnews24.gr)
Read moreΔιαφήμιση Δικηγόρων και Δικηγορικών Εταιριών. Τί προβλέπει ο πρόσφατος νόμος
Mε τον Ν. 4038/2012 προστέθηκε στον Κώδικα περί Δικηγόρων το άρθρο 38Α το οποίο επέτρεψε επιτέλους τη διαφήμιση των δικηγόρων και των δικηγορικών εταιριών. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το νέο άρθρο, επιτρέπεται πλέον η προβολή, δημοσιοποίηση και προώθηση των τομέων της επαγγελματικής δραστηριότητας δικηγόρου ή δικηγορικής εταιρίας, τόσο εντός της Ελλάδας όσο και στο εξωτερικό, στο μέτρο και βαθμό που καθορίζεται στον νόμο και με τρόπο που να συνάδει με το κύρος και την αξιοπρέπεια του δικηγορικού λειτουργήματος. Επιτρέπεται επίσης η δημοσίευση και κυκλοφορία επαγγελματικών καταχωρήσεων, έντυπα ή ηλεκτρονικά, στις εφημερίδες ή στα περιοδικά, με στοιχεία επικοινωνίας και αναφορά είτε σε τίτλους σπουδών που αφορούν σε επιστημονική ειδίκευση δικηγόρου – φυσικού προσώπου είτε σε τομέα δραστηριότητας. Οποιαδήποτε προβολή ή δημοσιοποίηση δικηγόρου ή δικηγορικής εταιρίας δεν πρέπει να είναι αθέμιτη, ανακριβής, αναληθής ή παραπλανητική, να περιέχει αναφορά σε αριθμό υποθέσεων ή ποσοστά επιτυχίας του δικηγόρου σε δικαστηριακές ή άλλες υποθέσεις, να περιλαμβάνει αναφορές ή συγκρίσεις με άλλους δικηγόρους ή δικηγορικές εταιρίες σε σχέση με την ποιότητα των υπηρεσιών ή την αμοιβή σε ωριαία βάση ή οποιαδήποτε άλλη μέθοδο χρέωσης, να περιέχει ονόματα πελατών εκτός αν υπάρχει η συναίνεση τους και εφόσον πρόκειται για καταλόγους δικηγόρων ή για εκδόσεις που αφορούν δικηγόρους, να γίνεται στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση, να περιέχεται σε αφίσες ή να τοποθετείται σε υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες. (legalnews24.gr)
Read moreΝέος κώδικας Δικηγόρων, Τι αλλάζει για το δικηγορικό επάγγελμα
Σημαντικότατες διαρθρωτικές αλλαγές προωθεί η νέα ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνηςγια τηνάσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος αλλά και την παροχή νομικών υπηρεσιών. Οπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή της Κυριακής» ο κ. Χαράλαμπος Αθανασίου έθεσε ως προτεραιότητα την προώθηση του νέου Δικηγορικού Κώδικα που βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο νομοτεχνικής επεξεργασίας και αναμένεται να καλέσει τους Δικηγορικούς Συλλόγους σε ουσιαστικό διάλογο για να πεισθούν και να στηρίξουν τις αλλαγές. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, με τον νέο Δικηγορικό Κώδικα οι δικηγορικές αμοιβές θα ορίζονται ελεύθερα με γραπτή συμφωνία μεταξύ δικηγόρου και πελάτη και θα αφορούν είτε στο σύνολο για τη διεξαγωγή μιας δίκης είτε για επιμέρους νομικές ενέργειες, δικαστικές ή εξώδικες. Μόνον στην περίπτωση που δικηγόρος και πελάτης δεν συμφωνούν ή δεν υπάρχει γραπτή συμφωνία μεταξύ τους, θα υπάρχει ένα «μίνιμουμ» ποσό αμοιβής που θα καθορίζεται από το αντικείμενο της δίκης. Ειδικότερα, για αγωγές έως 200.000 ευρώ η δικηγορική αμοιβή θα είναι 2%, πάνω από 200.000 και έως 750.000 η αμοιβή θα είναι 1,5%, για να φθάσει σταδιακά στο 0,05% για ποσά από 25 εκατ. ευρώ και πάνω. Αλλες αλλαγές είναι: Η ελεύθερη ίδρυση δικηγορικών εταιρειών που θα μπορούν να έχουν παραρτήματα σε διάφορα σημεία της ελληνικής επικράτειας, αλλά και στο εξωτερικό. Η ελεύθερη προβολή και διαφήμιση του δικηγορικού επαγγέλματος και της παροχής νομικών υπηρεσιών, ενώ οι δικηγόροι θα μπορούν να διαθέτουν ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο και να προβάλλουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες με πληρωμένες καταχωρίσεις στα ΜΜΕ. Η πρακτική άσκηση των νέων δικηγόρων, θα μπορεί να γίνεται σε μεγάλη κλίμακα στα δικαστήρια -θα συνδράμουν τις δικαστικές υπηρεσίες στο έργο τους με προφανή οφέλη στην εξοικονόμηση πόρων αλλά στην επιτάχυνση της Δικαιοσύνης- αλλά και στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και στο Δημόσιο. Για να γίνει κάποιος δικηγόρος, προβλέπεται ότι θα δίνει πανελλαδικές εξετάσεις που θα γίνονται από επιτροπή καθηγητών νομικών από όλη την επικράτεια, καθώς καταργούνται οι εξετάσεις σε κάθε Δικηγορικό Σύλλογο «χωριστά». Παράλληλα, με τον νέο Κώδικα αλλάζει και η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη διοικήσεων στους Δικηγορικούς Συλλόγους, καθώς καταργούνται τα παραταξιακά ψηφοδέλτια και προβλέπεται ότι για Συλλόγους μέχρι 1.000 μέλη το ψηφοδέλτιο θα είναι ενιαίο, ενώ η θητεία των διοικήσεων που θα εκλέγονται, προβλέπεται τετραετής, αντί για τριετής που είναι σήμερα. Επίσης, μεταβάλλεται το τοπίο των πειθαρχικών ποινών για τους δικηγόρους καθώς ορίζεται για σωρεία αδικημάτων η επιβολή αυστηρών ποινών, προσωρινής παύσης που φθάνει ως τα δύο χρόνια (σήμερα το ανώτερο είναι έξι μήνες) και βέβαια προβλέπεται και οριστική διαγραφή. Σημαντική, τέλος, είναι η αναφορά του νέου Δικηγορικού Κώδικα για τον θεσμό της διαμεσολάβησης -εξωδικαστικής επίλυσης των περισσότερων αστικών υποθέσεων- καθώς προβλέπεται η υποχρεωτικότητα του μέτρου και προσδιορίζεται ο ουσιώδης ρόλος των δικηγόρων που αναλαμβάνουν ουσιαστικά καθήκοντα δικαστή. iefimerida.gr
Read moreΟι κυριότερες ανακοπές των άρθρων 933 και 936 ΚπολΔ – Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους.
Οι κυριότερες ανακοπές των άρθρων 933 και 936 ΚπολΔ – Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους γράφει η Δούφου Αθηνά – Μαρκία Η σπουδαιότητα της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης, έγκειται κυρίως στην προσβολή της ιδιοκτησίας του οφειλέτη μέσω του κρατικού καταναγκασμού, προς ικανοποίηση αξιώσεων του δανειστή[1], καθώς αυτός δεν έχει δικαίωμα στην αυτοδίκαιη προστασία του ουσιαστικού του δικαιώματος. (α. 20 παρ. 1 Σ, α.6 παρ. ΕΣΔΑ). Για τον λόγο αυτό, στα πλαίσια της δικαιοδοτικής λειτουργίας του Κράτους, η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης έχει ανατεθεί σε όργανα εκτός των δικαστηρίων, δηλαδή σε κρατικά εκτελεστικά όργανα, όπως είναι ο συμβολαιογράφος και ο δικαστικός επιμελητής, τα οποία διατάσσονται από το Δικαστήριο να προβούν στην εκτέλεση του εκδοθέντος τίτλου. [2] Ο ρόλος όμως του δικαστηρίου δεν μπορεί και δεν πρέπει να τελειώνει στην διάγνωση του ουσιαστικού δικαιώματος για πολλούς λόγους. Καταρχήν, ο δανειστής προελαύνει έναντι του οφειλέτη με αρωγό τα δημόσια όργανα εκτέλεσης δίχως αυτά να έχουν την δυνατότητα ή την υποχρέωση διάγνωσης ουσιαστικών ή δικονομικών ελαττωμάτων της αρχόμενης διαδικασίας. Συνοδευόμενο δε και με την λογική ότι ο οφειλέτης δέχεται κρατικό εξαναγκασμό, ακόμα και χωρίς προηγούμενη συζήτηση, κατά την οποία να μπορεί να αντιλέξει, όπως στην διαταγή πληρωμής (άρθρα 623 επ. ΚΠολΔ), πρέπει να του δίνεται η δυνατότητα να προβάλει τις αντιρρήσεις του ακόμα και ως προς αυτό το ουσιαστικό δικαίωμα, την ικανοποίηση του οποίου επιδιώκει ο δανειστής. Περαιτέρω, βασική αρχή της αναγκαστικής εκτελέσεως επιτάσσει ότι καμία πράξη της διαδικασίας δεν είναι άκυρη από μόνη της αλλά ακυρούται μετά από προβολή των λόγων ακυρότητας αυτής και έκδοση αποφάσεως που να την απαγγέλλει. Αυτή είναι η έννοια της «δικονομικής ακυρότητας» (ΑΚ 159), διαφοροποιούμενης από την έννοια της ακυρότητας κατά το ουσιαστικό δίκαιο, η οποία επέρχεται αυτοδικαίως και δεν έχει ανάγκη προηγούμενης προβολής.[3] Για αυτό ο νομοθέτης θέσπισε ένα πλέγμα διατάξεων στο αντίστοιχο κεφάλαιο του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίες καλύπτουν την άμυνα των παραγόντων, με πρακτικότερη σημασία όλων τις ανακοπές του άρθρου 933 (Αντιρρήσεις κατά της εκτέλεσης ) και 936 ( Ανακοπή Τρίτου) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ: ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ Ενεργητική νομιμοποίηση: Η ενεργητική νομιμοποίηση στην ανακοπή του 933 του καθ’ ου η εκτέλεση δεν εδράζεται μόνο στο άρθρο αυτό. Αυτή εδράζεται και στο άρθρο 583 ΚΠολΔ [4], που βρίσκεται στις γενικές διατάξεις των ενδίκων μέσων (ΚπολΔ 495 επ.). Ως εκ τούτου αποκλείεται από την άσκηση της ανακοπής αυτής ο επισπεύδων, αλλά και υποδεικνύεται ότι όπου δεν ρυθμίζεται ειδικά κάποια ανακοπή κατά της εκτέλεσης, τότε είτε ρητά παραπέμπει ο νομοθέτης στο α. 583 ΚΠολΔ ή σιωπηρά έχουν αναλογική εφαρμογή. Βέβαια, καθ’ ου η εκτέλεση είναι ένας όρος που συναντάται στην αναγκαστική εκτέλεση τόσο με στενή έννοια, περιλαμβάνοντας μόνο τον οφειλέτη, που βάσει του τίτλου είναι ο υπόχρεος προς εξόφληση, όσο και με την ευρεία έννοια. Στην ευρεία έννοια εντάσσονται όλα εκείνα τα πρόσωπα, που νομιμοποιούνται παθητικά όταν επισπεύδεται εναντίον τους αναγκαστική εκτέλεση (άρθρα 919, 920)[5]. Επίσης πρόσωπα που υποκαθιστούν τον οφειλέτη[6]. Μάλιστα, στην περίπτωση που νομιμοποιούνται περισσότερα πρόσωπα για την άσκηση της ανακοπής, δύνανται, εφόσον οι λόγοι της ανακοπής και η πράξη εκτέλεσης κατά της οποίας αυτή στρέφεται είναι οι ίδιοι για όλα τα πρόσωπα, να ασκήσουν από κοινού μία ανακοπή. Αν γίνει αυτό , τότε η […]
Read moreΑυξάνονται ξανά τα δικαστικά παράβολα…
Νέα αύξηση των δικαστικών παραβόλων έρχεται σύντομα, καθώς η κυβέρνηση προτίθετα να προχωρήσει σε αυτή την κίνηση, σύμφωνα με το προσχέδιο του νέου Μνημονίου, επιβεβαιώνοντας τους φόβους και τις καταγγελίες των δικηγορικών συλλόγων της χώρας ότι η αύξηση των παραβόλων δεν αποσκοπεί στην αποσυμφόρηση των πινακίων στα δικαστήρια, άλλα στην είσπραξη εσόδων στο δημόσιο ταμείο. Σημειώνεται πως την τελευταία τριετία τα δικαστικά παράβολα έχουν αυξηθεί και στις τρεις βαθμίδες δικαιοσύνης, πολιτική, ποινική και διοικητική, με αποτέλεσμα να τίθεται πλέον εν αμφιβόλω, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η πραγματική δυνατότητα του πολίτη προσφυγής στο θεσμό της έννομης προστασίας. Είναι ενδεικτικό πως με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 5ης Δεκεμβρίου 2012 (ΦΕΚ Α 237 5.12.2012) επήλθε σημαντική αλλαγή στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου σε υποθέσεις σχετικά με τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων (νόμος 3886/2010) και συγκεριμένα στο καταβλητέο παράβολο, το οποίο από 100 ευρώ αναπροσαρμόστηκε στο 1% της προϋπολογισθείσας αξίας της σύμβασης. Με τη ρύθμιση αυτή η αξία του παραβόλου- αν υπολογίσει κάποιος ότι η αξία των δημοσίων συμβάσεων αποτιμάται σε πολλές χιλιάδες ευρώ- αυξήθηκε κατακόρυφα με αποτέλεσμα η προσφυγή των ενδιαφερομένων στη διαδικασία του ν.3886/2010 να καθίσταται εξαιρετικά δαπανηρή ως και τελικά ασύμφορη. kerdos
Read moreΥπόθεση T‑552/11, Προσφυγή ακυρώσεως – Σύμβαση περί χρηματοδοτικής συνδρομής της Ένωσης υπέρ προγράμματος στον τομέα της ιατρικής συνεργασίας – Χρεωστικό σημείωμα – Συμβατική φύση της διαφοράς
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 9ης Ιουλίου 2013 (*) «Προσφυγή ακυρώσεως – Σύμβαση περί χρηματοδοτικής συνδρομής της Ένωσης υπέρ προγράμματος στον τομέα της ιατρικής συνεργασίας – Χρεωστικό σημείωμα – Συμβατική φύση της διαφοράς – Πράξη μη υποκείμενη σε προσφυγή – Απαράδεκτο – Ανταγωγή με αίτημα καταβολής χρηματικού ποσού» Στην υπόθεση T‑552/11, Λητώ Μαιευτικό Γυναικολογικό και Χειρουργικό Κέντρο ΑΕ, με έδρα την Αθήνα (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από την E. Tζαννίνη, δικηγόρο, προσφεύγουσα, κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τις M. Κοντού-Durande και S. Lejeune, επικουρούμενες από την E. Πετρίτση, δικηγόρο, καθής, με αντικείμενο, αφενός, αίτημα ακυρώσεως χρεωστικού σημειώματος εκδοθέντος από την Επιτροπή στις 9 Σεπτεμβρίου 2011 για την ανάκτηση του ποσού των 83 001,09 ευρώ το οποίο καταβλήθηκε στην προσφεύγουσα στο πλαίσιο χρηματοδοτικής συνδρομής προγράμματος και, αφετέρου, ανταγωγή με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί η προσφεύγουσα στην καταβολή του εν λόγω ποσού πλέον τόκων, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τις I. Pelikánová (εισηγήτρια), πρόεδρο, K. Jürimäe και M. van der Woude, δικαστές, γραμματέας: Σ. Σπυροπούλου, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 24ης Απριλίου 2013, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση Ιστορικό της διαφοράς 1 Η προσφεύγουσα, Λητώ Μαιευτικό Γυναικολογικό και Χειρουργικό Κέντρο AE, είναι μαιευτήριο ειδικευμένο στους τομείς της μαιευτικής, της γυναικολογίας και της χειρουργικής. Η προσφεύγουσα είναι μέλος συμπράξεως η οποία, στις 12 Μαΐου 2004, συνήψε με την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τη σύμβαση C510743 για πρόγραμμα καλούμενο Ward In Hand (WIH), σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή αναλάμβανε τη χορήγηση της χρηματικής συνδρομής της με την καταβολή σειράς δόσεων (στο εξής: σύμβαση). Το επίμαχο πρόγραμμα άρχισε την 1η Μαΐου 2004 και ολοκληρώθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2006. Στο πλαίσιο του προγράμματος WIH, η Επιτροπή κατέβαλε στην προσφεύγουσα, ως χρηματοδοτική συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το συνολικό ποσό των 99 349,50 ευρώ. 2 Κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, της συμβάσεως, η σύμβαση αυτή διέπεται από το βελγικό δίκαιο. Εξάλλου, κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, αυτής, το Γενικό Δικαστήριο και, σε περίπτωση ασκήσεως αναιρέσεως, το Δικαστήριο είναι τα μόνα αρμόδια για την επίλυση κάθε διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Ένωσης, και αφετέρου, των μελών της συμπράξεως, σχετικά με το κύρος, την εφαρμογή ή την ερμηνεία της συμβάσεως. 3 Με έγγραφο της 29ης Απριλίου 2009, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι επρόκειτο να υποβληθεί σε οικονομικό έλεγχο σχετικά με τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα WIH. Από το έγγραφο αυτό προκύπτει ότι η προσφεύγουσα έπρεπε να προσκομίσει, κατά τον έλεγχο αυτό, μεταξύ άλλων, τα φύλλα χρόνου εργασίας του προσωπικού που χρησιμοποίησε στο πλαίσιο του προγράμματος. Κατά τον οικονομικό έλεγχο, ο οποίος διενεργήθηκε από τις 4 έως τις 6 Αυγούστου 2009, η προσφεύγουσα δεν υπέβαλε τα φύλλα χρόνου εργασίας με τις ώρες εργασίας του προσωπικού της, για τις οποίες ζητούσε την απόδοση των δαπανών. 4 Με έγγραφο της 20ής Οκτωβρίου 2009, η Επιτροπή κοινοποίησε στην προσφεύγουσα το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, όπου επισήμαινε ότι δεν υπήρχαν τα φύλλα χρόνου εργασίας, και την κάλεσε να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της. Με έγγραφα της 13ης και της 16ης Νοεμβρίου 2009, η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί των πορισμάτων του ελέγχου, καθώς και φύλλα χρόνου εργασίας αναφερόμενα στις εργασίες που απαιτήθηκαν για το πρόγραμμα. Με έγγραφο της 23ης Δεκεμβρίου 2009, στο οποίο […]
Read more