ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ 278/2016 : Πρόσθετη μη συναφής εργασία. Έκδοση τιμολογίων από οδηγό φορτηγού αυτοκινήτου σχετιζομένων με τα μεταφερόμενα από αυτόν εμπορεύματα.
Αριθμός 278/2016 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Β1 Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Στυλιανή Γιαννούκου, Γεώργιο Αναστασάκο, Σοφία Καρυστηναίου και Μαρία Νικολακέα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του την 1η Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία “ΧΧΧ” που εδρεύει στη ΧΧΧ και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου και Ευστράτιο Ευστρατιάδη και κατέθεσε προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Μ. του Δ., κατοίκου ΧΧΧ 2) Γ. Κ. του Θ., κατοίκου ΧΧΧ 3) Α. Χ. του Α., κατοίκου ΧΧΧ, 4) Γ. Α. του Α., κατοίκου ΧΧΧ, 5) Μ. Τ. του Χ., κατοίκου ΧΧΧ 6) Δ. Ο. του Α., κατοίκου ΧΧΧ, 7) Γ. Π. του Α., κατοίκου ΧΧΧ από τους οποίους ο έκτος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίδημο Βεργούλη και οι λοιποί εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο που ανακάλεσε τη δήλωσή του για παράσταση κατά το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσαν προτάσεις. Της προσθέτως παρεμβαίνουσας υπέρ της αναιρεσείουσας: Επαγγελματικής οργάνωσης-σωματείου με την επωνυμία “Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος” (Σ.Β.Β.Ε.) που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Πετρόπουλο και κατέθεσε προτάσεις. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-12-2012 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14046/2013 του ίδιου δικαστηρίου και 252/2015 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-3-2015 αίτησή της και η προσθέτως παρεμβαίνουσα με την από 23-11-2015 παρέμβασή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης και της πρόσθετης παρέμβασης που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Αναστασάκος ανέγνωσε την από 20-11-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας και ο πληρεξούσιος της προσθέτως παρεμβαίνουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ I. Κατά το άρθρο 669 αριθ. 2 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατά το άρθρο 675Α του ίδιου κώδικα, “Αναγνωρισμένα επαγγελματικά σωματεία εργαζομένων ή εργοδοτών, αναγνωρισμένες ενώσεις τους ή επιμελητήρια έχουν το δικαίωμα να παρέμβουν υπέρ διαδίκου, εφόσον είναι μέλος τους ή μέλος κάποιας από τις οργανώσεις που αποτελούν την ένωση”. Στην προκειμένη περίπτωση η επαγγελματική οργάνωση με την επωνυμία “Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος” (Σ.Β.Β.Ε.) άσκησε ενώπιον του Αρείου Πάγου με ιδιαίτερο δικόγραφο την από 23-11-2015 πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της αναιρεσείουσας, επικαλούμενη ως έννομο συμφέρον την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των εργοδοτών μελών της, μεταξύ των οποίων και η αναιρεσείουσα. Η παρέμβαση αυτή ασκήθηκε παραδεκτά σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη, καθώς και εκείνες των άρθρων 80 και 81 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. αφού η προσθέτως παρεμβαίνουσα έχει έννομο συμφέρον για την άσκησή της. Εξάλλου η πρόσθετη παρέμβαση επιδόθηκε στους αναιρεσιβλήτους μέσα στην προθεσμία των δύο ημερών πριν από τη συζήτηση, η οποία ορίσθηκε με την από 24-11-2015 πράξη της προέδρου του Β1 τμήματος του Αρείου Πάγου μετά από σύντμηση της προθεσμίας των εξήντα ημερών που […]
Read moreΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ 178/2016 : Υπερημερία οφειλέτη. Όχληση με την επίδοση της αγωγής. Απόρριψη της αγωγής για λόγους που δεν ανάγονται στο υποστατό της αξίωσης, αλλά στην έλλειψη δικονομικών προϋποθέσεων.
Αριθμός 178/2016 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ B2’ Πολιτικό Τμήμα – Υπερημερία οφειλέτη. Όχληση. – Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 340, 345, 346 ΑΚ και 215 παρ. 1 εδ.α’ , 221 παρ. 1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι η προς τον εναγόμενο επίδοση αγωγής για την επιδίκαση χρηματικής απαιτήσεως δεν είναι μόνο διαδικαστική πράξη, αλλά έχει και χαρακτήρα οιονεί δικαιοπραξίας οχλήσεως, διότι εμπεριέχει πρόσκληση του δανειστή απευθυνόμενη προς τον οφειλέτη για την εκπλήρωση συγκεκριμένης παροχής. Υπό την έννοια αυτή, η επίδοση της αγωγής λειτουργεί, παράλληλα, τόσο ως διαδικαστική πράξη, που καθιστά τοκοφόρο το ληξιπρόθεσμο χρέος χωρίς υπερημερία του εναγομένου οφειλέτη (άρθρο 346 ΑΚ), όσο και ως όχληση, που καθιστά υπερήμερο τον οφειλέτη (άρθρο 340 ΑΚ, υπό την επιφύλαξη της εανστάσεως του άρθρου 342 ΑΚ) και υπόχρεο να πληρώσει το νόμιμο τόκο υπερημερίας (ΟλΑΠ 13/1994, ΑΠ 106/2014, 1126/2010). Το ως άνω αποτέλεσμα της όχλησης, που έγινε με την επίδοση καταψηφιστικής αγωγής προς τον οφειλέτη, δεν ανατρέπεται αν η αγωγή αυτή απορριφθεί για λόγους που δεν ανάγονται στο υποστατό της αξίωσης, αλλά στην έλλειψη δικονομικών προϋποθέσεων, συνεπαγομένων ακυρότητα του δικογράφου της αγωγής ή απαράδεκτο αυτής (π.χ. λόγω αοριστίας). Αντίθετα, αν η αγωγή απορριφθεί για ουσιαστικό λόγο, το ανωτέρω αποτέλεσμα της περιέλευσης του οφειλέτη σε υπερημερία δεν διατηρείται, αφού στην περίπτωση αυτή η όχληση δεν αφορά σε νόμιμη ή βάσιμη απαίτηση (ΑΠ 1789/2009, 1355/2003). Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι ο ενάγων, του οποίου προγενέστερη αγωγή, που είχε επιδοθεί νομίμως, απορρίφθηκε λόγω έλλειψης δικονομικής προϋπόθεσης, δικαιούται να λάβει τόκους από την επίδοση εκείνης της αγωγής, η οποία δεν εξέλιπε ως όχληση δημιουργική υπερημερίας, εφόσον με νεότερη αγωγή επιδιώκει την επιδίκαση της ίδιας απαίτησης (ΑΠ 106/2014). http://inlaw.gr/content.aspx?id=252
Read moreΠολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών 334/2016 : Δάνεια σε ελβετικό φράγκο. Καταχρηστικές Ρήτρες. Προστασία Καταναλωτών
(Απόσπασμα) Αριθμός 334/2016 Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών (…) (Ι) Το άρθρο 10 παρ. 15 Ν. 2251/1994, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 13 παρ. 15 του Ν. 3587/2007, προβλέπει τη λεγόμενη «συλλογική εν ευρεία έννοια – lato sensu – αγωγή», με την οποία οι καταναλωτικές ενώσεις νομιμοποιούνται να ζητούν στο όνομα τους την παροχή ένδικης προστασίας για την ικανοποίηση ατομικών δικαιωμάτων ή αξιώσεων των μελών τους έναντι συγκεκριμένων προμηθευτών ή παραγωγών (εδ. α’ και β’). Διαφορετική δομή, ωστόσο, εμφανίζει η «εν στενή εννοία – stricto sensu -αγωγή», που ρυθμίζεται στο άρθρο 10 παρ. 16 περ. α’ κατά το πρότυπο ,της σωματειακής αγωγής του γερμανικού και του γαλλικού δικαστηρίου. Με την εν λόγω αγωγή, η ένωση καταναλωτών δικαιούται να ζητεί «…την παράλειψη της παράνομης συμπεριφοράς του προμηθευτή …(περ. α’), ιδίως όταν αυτή συνίσταται στη διατύπωση και χρήση καταχρηστικών γενικών όρων των συναλλαγών, χωρίς να αποκλείεται και η σώρευση αιτήματος για ‘την καταβολή ποσού ως «…χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης» (περ. β’). Όπως ρητά ορίζεται στο νόμο, η ένωση νομιμοποιείται να ασκήσει την προκείμενη αγωγή όχι για λογαριασμό συγκεκριμένου καταναλωτή, αλλά για την προστασία των «… γενικότερων συμφερόντων του καταναλωτικού κοινού…». Η ως άνω αγωγή, λοιπόν, του άρθρου 10 παρ. 16 περ. α’ αποβλέπει, ως εκ τούτου, στη διαφύλαξη του «διάχυτου καταναλωτικού συμφέροντος» και δεν αναφέρεται σε ατομικά θιγόμενους καταναλωτές, όπως η εν ευρεία έννοια συλλογική αγωγή του άρθρου 10 παρ. 15 Ν. 2251/1994. Σκοπός της είναι η αναγνώριση της συμπεριφοράς του εναγόμενου προμηθευτή ως αντικαταναλωτικής, παράνομης ή καταχρηστικής και ο εξαναγκασμός του τελευταίου σε συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη, με την οποία θα αίρεται η αθέμιτη πρακτική, αλλά και θα ανατρέπεται η επανάληψη της στο μέλλον (ΠολΠρωτΑθ 528/2002, ΕΕμπΔ 53.2002, 622 επ.). Εφόσον η αγωγή αυτή έχει ως στόχο την προστασία συλλογικών συμφερόντων, δεν μπορούν με αυτήν να επιδιώκονται ατομικά συμφέροντα είτε των μελών της ενάγουσας ένωσης είτε τρίτων καταναλωτών. Και ναι μεν η απόφαση της συλλογικής αγωγής μπορεί να αποτελεί αντικείμενο επίκλησης από μεμονωμένους καταναλωτές σε ενδεχόμενες ατομικές διαφορές με τον ίδιο προμηθευτή, τούτο δε σημαίνει, όμως, ότι μπορεί με τη συλλογική αγωγή να επιδιώκεται παροχή ατομικής ένδικης προστασίας, έστω και αν αυτή αφορά ευρύτερη ομάδα προσώπων. Κάθε αίτημα, που δεν κατατείνει στη διαφύλαξη του γενικού, αλλά στη διασφάλιση του ατομικού καταναλωτικού συμφέροντος μέσω κριτηρίων ατομικών αναγόμενων σε προσωπικές καταστάσεις, εκτιμήσεις, ικανότητες, προβλέψεις, επιδιώξεις και διακινδυνεύσεις των αντισυμβαλλομένων μερών δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο – βάση της συλλογικής αγωγής, στο πλαίσιο της οποίας το Δικαστήριο καλείται να διατάξει ρυθμιστικά μέτρα υπερατομικού χαρακτήρα. Και τούτο, διότι αντικείμενο της αγωγής αυτής είναι η δικαστική βεβαίωση ορισμένης νομικής ή πραγματικής κατάστασης ως αντικαταναλωτικής, αφετέρου δε η επιβολή αντίρροπων ρυθμιστικών ή διαπλαστικών μέτρων, ικανών να ανατρέψουν ή να αποτρέψουν την έκνομη αυτή κατάσταση χάριν της προστασίας του γενικού συμφέροντος του καταναλωτικού κοινού (ΑΠ 293/2014, ΑΠ 1219/2001). Η δεχόμενη τον καταχρηστικό χαρακτήρα ενός γενικού συναλλακτικού όρου και διατάζουσα την παράλειψη της χρήσης του δικαστική απόφαση, δεσμεύει τον προμηθευτή έναντι οποιασδήποτε άλλης καταναλωτικής οργάνωσης με συνέπεια η εξενεχθείσα δικαστική κρίση να είναι δεσμευτική για το δικαστήριο κάθε νέας συλλογικής αγωγής, ενώ στο πλαίσιο της ατομικής δίκης αναπτύσσει κατά τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 20 Ν. 2251/1994 μια […]
Read moreΔΕΕ C-542/14 της 21ης Ιουλίου 2016 : Ελεύθερος Ανταγωνισμός. Εναρμονισμένη πρακτική.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 21ης Ιουλίου 2016 Στην υπόθεση C-542/14, με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Augstākā tiesa (Ανώτατο Δικαστήριο, Λεττονία) με απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 2014, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Νοεμβρίου 2014, στο πλαίσιο της δίκης SIA «VM Remonts», πρώηνSIA «DIV un Ko», SIA «Ausma grupa», Κατά Konkurences padome Και Konkurences padome Κατά SIA «Pārtikas kompānija», ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους T. von Danwitz, πρόεδρο τμήματος, Κ. Λυκούργο, E. Juhász, C. Vajda και K. Jürimäe (εισηγήτρια), δικαστές, γενικός εισαγγελέας: M. Wathelet γραμματέας: M. Aleksejev, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 21ης Οκτωβρίου 2015, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: – η Λεττονική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους I. Kalniņš και J. Treijs-Gigulis, – η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την G. Palmieri, επικουρούμενη από τον P. Gentili, avvocato dello Stato, – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους N. Khan και C. Giolito, καθώς και από την I. Rubene, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, ο οποίος ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 3ης Δεκεμβρίου 2015, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. 2 Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς πρώτον, μεταξύ, αφενός, της SIA «VM Remonts», πρώην SIA «DIV un Ko», και της SIA «Ausma grupa» και, αφετέρου, της Konkurences padome (Επιτροπή Ανταγωνισμού, Λεττονία) και δεύτερον, μεταξύ της Konkurences padome (Επιτροπή Aνταγωνισμού, Λεττονία) και της SIA «Pārtikas kompānija», σχετικά με φερόμενη εναρμονισμένη πρακτική των ανωτέρω επιχειρήσεων κατά τη συμμετοχή τους σε διαγωνισμό που οργανώθηκε από τον Δήμο της Jūrmala (Λεττονία). Το νομικό πλαίσιο 3 Το άρθρο 11, παράγραφος 1, του Konkurences likums (νόμου περί ανταγωνισμού) της 4ης Οκτωβρίου 2001 (Latvijas Vēstnesis, 2001, αριθ. 151), προβλέπει τα εξής: «Απαγορεύονται και είναι άκυρες από τη σύναψή τους οι συμφωνίες μεταξύ οικονομικών φορέων που έχουν ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ανταγωνισμού στην επικράτεια της Λεττονίας, συμπεριλαμβανομένων των συμφωνιών οι οποίες αφορούν: […] 5) τη συμμετοχή ή τη μη συμμετοχή σε διαγωνισμούς και πλειστηριασμούς ή τους όρους που αφορούν τέτοια συμμετοχή (ή μη συμμετοχή), πλην των περιπτώσεων στις οποίες οι ανταγωνιστές δημοσιοποίησαν την κοινή προσφορά τους και η εν λόγω προσφορά δεν έχει ως αντικείμενο την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ανταγωνισμού· […]». Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα 4 Το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου της Jūrmala προκήρυξε διαγωνισμό για την προμήθεια τροφίμων σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η DIV un Ko, η Ausma grupa και η Pārtikas kompānija υπέβαλαν προσφορές στον εν λόγω διαγωνισμό. 5 Η Pārtikas kompānija απευθύνθηκε στη SIA «Juridiskā sabiedrība “B&Š partneri”» προκειμένου να λάβει νομικές συμβουλές για την κατάρτιση και την παρουσίαση της προσφοράς της. Η δεύτερη αυτή εταιρία απευθύνθηκε, με τη σειρά της, σε υπεργολάβο, την εταιρία SIA «MMD lietas», η οποία έλαβε από την Pārtikas kompānija σχέδιο προσφοράς. 6 Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το εν λόγω σχέδιο είχε καταρτισθεί από την Pārtikas kompānija υπό συνθήκες απόλυτης ανεξαρτησίας, χωρίς συνεννόηση ως προς τις τιμές με την DIV un […]
Read moreΔΕΕ C-476/14 της 7ης Ιουλίου 2016 : Προστασία καταναλωτών. Αναγραφή τιμής.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 7ης Ιουλίου 2016 Στην υπόθεση C-476/14, με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Bundesgerichtshof (ομοσπονδιακό δικαστήριο, Γερμανία) με απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2014, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Οκτωβρίου 2014, στο πλαίσιο της δίκης Citroën Commerce GmbH Κατά Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW), ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους L. Bay Larsen, πρόεδρο του τρίτου τμήματος, προεδρεύοντα του τετάρτου τμήματος, J. Malenovský, M. Safjan (εισηγητή), A. Prechal και K. Jürimäe, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Mengozzi γραμματέας: V. Tourrès, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 30ής Σεπτεμβρίου 2015, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: – η Citroën Commerce GmbH, εκπροσωπούμενη από τους L. Pechan και J. Croll, Rechtsanwälte, – η Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW), εκπροσωπούμενη από την B. Ackermann, Rechtsanwältin, – η Ουγγρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους M. Ζ. Fehér, G. Szima και M. Bóra, – η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον G. Eberhard, – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους M. van Beek και M. Kellerbauer, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 16ης Δεκεμβρίου 2015, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των άρθρων 1 και 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 98/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, περί της προστασίας των καταναλωτών όσον αφορά την αναγραφή των τιμών των προϊόντων που προσφέρονται στους καταναλωτές (ΕΕ 1998, L 80, σ. 27), καθώς και του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο γʹ, τηςοδηγίας 2005/29/EK τουΕυρωπαϊκούΚοινοβουλίουκαιτουΣυμβουλίου, της 11ηςΜαΐου 2005, γιατιςαθέμιτεςεμπορικέςπρακτικέςτωνεπιχειρήσεωνπροςτουςκαταναλωτέςστηνεσωτερικήαγοράκαιγιατηντροποποίησητηςοδηγίας 84/450/ΕΟΚτουΣυμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 2005, L 149, σ. 22). 2 Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Citroën Commerce GmbH και της Zentralvereinigung des Kraftfahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW) (ένωση των επιχειρήσεων αυτοκινήτου για τη διασφάλιση θεμιτού ανταγωνισμού) με αντικείμενο διαφήμιση της Citroën Commerce για αυτοκίνητα οχήματα. Το νομικό πλαίσιο Το δίκαιο της Ένωσης Η οδηγία 98/6 3 Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 6 και 12 της οδηγίας 98/6: «(6) […] η υποχρέωση αναγραφής των τιμών πώλησης […] συμβάλλει κατά τρόπο σημαντικό στη βελτίωση της πληροφόρησης των καταναλωτών δεδομένου ότι παρέχει κατά τον απλούστερο τρόπο στους καταναλωτές τις βέλτιστες δυνατότητες αξιολόγησης και σύγκρισης της τιμής των προϊόντων και τους επιτρέπει κατά συνέπεια να προβαίνουν σε συνειδητές επιλογές με βάση απλές συγκρίσεις· […] (12) […] ρυθμίσεις σε κοινοτικό επίπεδο επιτρέπουν τη διασφάλιση μιας ομοιογενούς και διαφανούς πληροφόρησης υπέρ του συνόλου των καταναλωτών στο πλαίσιο της ενιαίας αγοράς […]». 4 Το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής ορίζει: «Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να ορίσει την αναγραφή της τιμής πώλησης και της μοναδιαίας τιμής μέτρησης των προϊόντων τα οποία προσφέρονται από τους εμπόρους στους καταναλωτές, προκειμένου να βελτιωθεί η ενημέρωση των καταναλωτών και να διευκολυνθεί η σύγκριση των τιμών.» 5 Το άρθρο 2 της ως άνω οδηγίας προβλέπει: «Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως: α) “τιμή πώλησης”: η τελική τιμή […]
Read moreΜονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά 496/2015 : Ασφαλιστικά Μέτρα. Ρύθμιση κατάστασης.
(Απόσπασμα) Αριθμός 496/2015 Το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς (…) Η κατά τα άρθρα 731 και 732 του ΚΠολΔ προσωρινή ρύθμιση κατάστασης δεν αποτελεί ασφαλιστικό μέτρο με προκαθορισμένο περιεχόμενο, αλλά το πλαίσιο για τη λήψη πρόσφορων μέτρων, με τα οποία η ορισμένη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις έννομες συνέπειες των διαδίκων αντιμετωπίζεται προσωρινά, μέχρι να κριθούν οριστικά οι έννομες σχέσεις τους, ως προς τις οποίες έχει ανακύψει έριδα και εφόσον υπάρχει άμεση και πιεστική ανάγκη (επείγουσα περίπτωση) να ενεργοποιηθούν έως τότε ή ανάλογα να αναδρανοποιηθούν εν όλω ή εν μέρει για να αποφευχθεί η δημιουργία αμετάκλητων ή δυσβάστακτων συνεπειών ως προς το πιθανολογούμενο αποτέλεσμα της κυρίας δίκης. Η ως άνω προσωρινή ρύθμιση κατάστασης έχει ευρύτερο αντικείμενο από την απλή εξασφάλιση ή διατήρηση του δικαιώματος με μέτρα ρυθμιστικού χαρακτήρα, αφού μπορεί να αφορά και κάθε άλλου είδους ρύθμιση, με την οποία εξυπηρετούνται οι ανεπίδεκτες αναβολής έννομες σχέσεις των διαδίκων και παράλληλα εμπεδώνεται η δικαιϊκή ειρήνη. Προϋπόθεση της ως άνω ρύθμισης της κατάστασης είναι να τηρηθεί ο κανόνας της τελευταίας διάταξης του άρθρου 692 παρ.4 του ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται ότι τα ασφαλιστικά μέτρα δεν πρέπει να συνίστανται στην ικανοποίηση του δικαιώματος του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή διατήρηση, με εξαίρεση μόνον τη διάταξη του άρθρου 728 του ΚΠολΔ, στο οποίο ορίζονται περιοριστικά οι απαιτήσεις που μπορούν να επιδικασθούν προσωρινά. Σκοπός δηλαδή των ασφαλιστικών μέτρων είναι να τεθεί σε προσωρινή λειτουργία η επίδικη σχέση και όχι να ματαιωθεί ο πραγματικός σκοπός της κυρίας δίκης, στην οποία και μόνο θα κριθεί οριστικά η έννομη σχέση (ΜΠρΑθ 4629/2004, ΔΕΕ 2004.1002, ΜΠρΒολ 2785/2003, Αρμ 2004. 679). Ακόμη, με τη διάταξη του άρθρου 692 παρ. 5 του ΚΠολΔ θεσπίζεται απαγορευτικός κανόνας προσβολής των δικαιωμάτων τρίτων με τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, ιδίως αν το ασφαλιζόμενο δικαίωμα εξαρτάται από αίρεση ή προθεσμία. Η προσβολή αυτή των δικαιωμάτων των τρίτων είναι ανεπίτρεπτη είτε αυτή επέρχεται με τις άμεσες συνέπειες της απόφασης, δηλαδή με την εκτελεστότητά της, είτε με τις αντανακλαστικές συνέπειές της. Οι τρίτοι, των οποίων τα δικαιώματα δεν πρέπει να προσβάλλονται με την απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων, είναι εκείνα τα πρόσωπα τα οποία δεν βρίσκονται σε σύνδεσμο με τον αιτούντα στο πλαίσιο της επίδικης έννομης σχέσης. Το δικαστήριο υποχρεούται να εξετάζει και αυτεπαγγέλτως αν υφίσταται ενδεχόμενο προσβολής δικαιωμάτων τρίτων με τα ασφαλιστικά μέτρα που θα διατάξει και μάλιστα όχι μόνο στο πλαίσιο του πραγματικού και αποδεικτικού υλικού που προσκόμισαν οι διάδικοι, αφού το δικαστήριο κατά το άρθρο 691 παρ.7 του ΚΠολΔ μπορεί να προβεί και αυτεπαγγέλτως στη συλλογή όλων των στοιχείων που απαιτούνται για το σχηματισμό της κρίσης του. Εξάλλου, το ασφαλιστικό μέτρο της ρύθμισης κατάστασης, όπως και όλα τα άλλα, συνδέεται αναπόσπαστα με κάποιο δικαίωμα, του οποίου ζητείται η εξασφάλιση με την προσωρινή ρύθμιση, με την έννοια ότι η παροχή δικαστικής προστασίας προϋποθέτει, ως νομικό και λογικό προηγούμενο, τη νόμιμη ύπαρξη ασφαλιστέου δικαιώματος (ΜΠρΘεσ 41362/2009, Αρμ 2010.270). (…) http://inlaw.gr/content.aspx?id=247
Read moreΑΠ 388/2016 : Προσβολή προσωπικότητας. Αυθαίρετη χρήση και αυθαίρετες κατασκευές σε αιγιαλό. Ευθύνη εκμισθώτριας εταιρείας και νομίμου εκπροσώπου της. Χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ A2’ Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “ΧΧΧ”, όπως, σύμφωνα με το άρθρο 1 της υπ’ αριθμ. Δ6Α 1162069 ΕΞ 2011 απόφασης των Υπουργών Οικονομικών – Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων – Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων – Πολιτισμού και Τουρισμού, μετονομάστηκε η εταιρεία με την επωνυμία “ΧΧΧ” και η οποία έφερε την επωνυμία “ΧΧΧ”, πρώην με την επωνυμία “ΧΧΧ”, που εδρεύει στην ΧΧΧ και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Κ. Ζ. του Σ., κατοίκου ΧΧΧ, Διευθύνοντος Συμβούλου της ανώνυμης εταιρείας με την τότε επωνυμία “ΧΧΧ”, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ιωάννα Μοράλη. Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε., συζύγου Δ. Π., 2) Ν. Π. του Δ., κατοίκων ΧΧΧ, 3) Κ. Β. του Α., 4) Ά. Κ., κατοίκων ΧΧΧ, 5) Π. Π. του Δ., κατοίκου ΧΧΧ, 6) Α. Π. – Κ., κατοίκου ΧΧΧ, 7) ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία “ΧΧΧ”, που εδρεύει στο ΧΧΧ και εκπροσωπείται νόμιμα, 8) Δ. Ζ. Ξ., κατοίκου ΧΧΧ και 9) Γ. Π., κατοίκου ΧΧΧ. Οι πρώτη, δεύτερη, τρίτος και πέμπτος εκ των αναιρεσιβλήτων εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεμιστοκλή Χατζηιωάννου, ενώ οι τέταρτη, έκτη, έβδομη, όγδοος και ένατος, δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-9-2005 αγωγή των ήδη πρώτης, δεύτερης, τρίτου, τέταρτης, πέμπτου και έκτης αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 5804/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14-7-2014 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αβροκόμη Θούα, ανέγνωσε την από 30-10-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 74, 556 παρ.1 και 558 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, επί απλής ομοδικίας, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της κοινής εναγωγής των από αδικοπραξία εις ολόκληρον ενεχομένων (άρθρα 481, 922 και 926 ΑΚ), η εκ μέρους του ενός από αυτούς ασκούμενη αίτηση αναίρεσης είναι απευθυντέα κατά του νικήσαντος αντιδίκου του, όχι όμως και κατά του συνεναγομένου του, ο οποίος μόνο ως ομόδικος του μπορεί να μετάσχει στην αναιρετική δίκη με την άσκηση κοινής ή αυτοτελούς αίτησης αναίρεσης (ΑΠ 1227/2007). Στην προκειμένη περίπτωση, η διαδικαστική πορεία της υπόθεσης έχει ως εξής: Οι έξι πρώτοι των αναιρεσιβλήτων άσκησαν ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 12-9-2005 αγωγή τους την οποία έστρεφαν κατά των δύο αναιρεσειόντων, αλλά και κατά των λοιπών (έβδομης, όγδοου και ένατου) αναιρεσιβλήτων, με την οποία ζητούσαν την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, (εις ολόκληρον, από καθένα των εναγομένων), την οποία επεκαλούντο ότι είχαν υποστεί λόγω παράνομης και υπαίτιας […]
Read moreΑΠ 192/2016 : Ευθύνη διαχειριστή ομόρρυθμης εταιρείας. Υπεξαίρεση.
Αριθμός 192/2016 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Α1′ Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κράνη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεράσιμο Φουρλάνο, Γεώργιο Λέκκα και Πηνελόπη Ζωντανού, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία “XXX”, τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα από τον εκκαθαριστή αυτής Δ. Α., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αντωνία Μαυρογεώργη – Πριονά με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. χήρας Κ. Π., 2) Ε. Π. του Κ., 3) Γ. Π. του Κ., κατοίκων ΧΧΧ ως μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος Κ. Π. του Γ., πρώην διαχειριστού – εταίρου της “ΧΧΧ” και αρχικού διαδίκου, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Νταφούλη με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/7/2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, υπέρ της οποίας άσκησαν ενώπιον του αυτού δικαστηρίου την από από 3/3/2006 πρόσθετη παρέμβαση οι 1) Ά. χήρα Α. Π., 2) Γ. Π. του Α., 3) Σ. Π. του Α., κάτοικοι ΧΧΧ, οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4863/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 37/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 22/9/2010 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 735/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου που διέταξε την επανάληψη της συζήτησης της αιτήσεως αναιρέσεως. Ήδη την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η αναιρεσείουσα με την από 7/10/2014 κλήση της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κράνης ανέγνωσε την από 21/10/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ 1. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ’ αριθ. 37/2009 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία, αφού δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά τόσο την από 9.11.2007 έφεση της ήδη αναιρεσείουσας όσο και την από 15.5.2008 έφεση των προσθέτως υπέρ αυτής παρεμβάντων στη δίκη στον πρώτο βαθμό Ά. χας Α. Π., Γ. και Σ. Π. του Α. και εξαφάνισε την εκκαλούμενη υπ’ αριθ. 4863/2007 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε απορρίψει ως ουσία αβάσιμη την από 11.7.2005 αγωγή της αναιρεσείουσας κατά την κύρια βάση της και εμμέσως και την πρόσθετη παρέμβαση, την οποία ωστόσο έκρινε παραδεκτή, απέρριψε ακολούθως (η εφετειακή απόφαση) ως αόριστη την αγωγή αυτή κατά την ως άνω κύρια βάση της από την αδικοπραξία. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ) κατά των εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης αρχικού εναγομένου και μετέπειτα εφεσιβλήτου Κ. Π. (βλ. το προσκομιζόμενο φωτοαντίγραφο της με αριθμό … ληξιαρχικής πράξης θανάτου, που υπογράφεται από τη Ληξίαρχο του Δήμου Ραφήνας Αττικής σε συνδυασμό με το υπ’ αριθ. ΧΧΧ πιστοποιητικό του Δημάρχου Ραφήνας Αττικής, σύμφωνα με το οποίο πλησιέστεροι συγγενείς του θανόντος […]
Read more