Απόφαση 332 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 332/2016
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2’ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία “….”, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε, δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Ζέμπερη.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Σ. του Γ., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αναστασία Γρίβα και 2) της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία “Α. Α… ΣΙΑ Ο.Ε.”, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παπαναγιώτου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.
Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης, προκειμένου να κοινοποιήσει το δικόγραφο των προσθέτων λόγων στην δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Ομόρρυθμη Εταιρεία, η οποία δεν ανευρέθη στην δηλούμενη διεύθυνση της έδρας της, όπως αναφέρεται και στο από 26-11-2015 υπόμνημά του. Το Δικαστήριο διασκέφθηκε και, διά της Προέδρου του, απέρριψε το αίτημα αναβολής.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-3-2009 αγωγή του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου και την από 10-7-2009 προσεπίκληση σε πρόσθετη παρέμβαση – παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη δεύτερης αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3760/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 2886/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 12-11-2014 αίτησή της και τους από 22-10-2015 προσθέτους λόγους της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 13-11-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων αυτής λόγων, η πληρεξούσια της πρώτης αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας, δε, την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 569 παρ.2 εδ.α Κ. Πολ.Δ. οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, αντίγραφο δε του δικογράφου των προσθέτων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους. Εξάλλου κατά το άρθρο 1 παρ. 12 εδ.α της από 29-12-1980 πράξεως νομοθετικού περιεχομένου που κυρώθηκε με το άρθρο 1 ν. 1157/1981: “Η διαδρομή των υπό του νόμου ή των δικαστηρίων τεταγμένων προθεσμιών άρχεται από της επιούσης της ημέρας της επιδόσεως ή της ημέρας κατά την οποίαν συνέβη το αποτελούν την αφετηρίαν της προθεσμίας γεγονός και λήγει την 7ην μ.μ. ώραν της τελευταίας ημέρας, εάν δε αύτη είναι κατά νόμον εξαιρετέα ή Σάββατον, την αυτήν ώραν της επομένης εργασίμου ημέρας”. Η πιο πάνω διάταξη, όπως άλλωστε και η σχεδόν ταυτόσημη με αυτήν διάταξη του άρθρου 144 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., εφαρμόζεται τόσο επί των προθεσμιών ενεργείας όσο και επί των προπαρασκευαστικών προθεσμιών, δηλαδή εκείνων οι οποίες τάσσονται και είναι απαραίτητο να συμπληρωθούν πριν από την ενέργεια ορισμένης πράξεως. Έτσι αν η τελευταία ημέρα των εν λόγω προθεσμιών συμπίπτει προς ημέρα εξαιρετέα ή Σάββατο, δεν υπολογίζεται αυτή και η προθεσμία λήγει την ίδια ώρα της επόμενης εργάσιμης ημέρας, τούτο δε συμβαίνει και επί της προαναφερθείσης προθεσμίας του άρθρου 569 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, αν η τελευταία (30η) πριν από τη δικάσιμο ημέρα (με αφετηρία την επομένη της καταθέσεως και επιδόσεως των πρόσθετων λόγων) συμπίπτει με εξαιρετέα ημέρα ή Σάββατο, δεν υπάρχει εμπρόθεσμη άσκηση των πρόσθετων λόγων, οι οποίοι απορρίπτονται και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτοι σύμφωνα με το άρθρο 577 παρ.2 Κ. Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π.33/1996). Στην προκειμένη περίπτωση με την από 17-3-2015 πράξη της Προέδρου του Α2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου ορίστηκε δικάσιμος για τη συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως η 23-11-2015 και ώρα 9.30 π.μ. Στις 23-10-2015 η αναιρεσείουσα κατέθεσε στη γραμματεία του Αρείου Πάγου το από 22-10-2015 δικόγραφο πρόσθετων λόγων αναιρέσεως και το επέδωσε στον πρώτο αναιρεσίβλητο αυθημερόν.
Συνεπώς η προθεσμία του άρθρου 569 παρ.2 εδ.α Κ.Πολ.Δ, η οποία άρχισε να τρέχει την επομένη της καταθέσεως και επιδόσεως του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, ήτοι στις 24-10-2015, συμπληρώθηκε στις 22-11-2015 (ημέρα Κυριακή), παρατάθηκε δε αντιστοίχως και έληξε την 7η μ.μ. ώρα της επομένης εργασίμου ημέρας (23-11-2015), δηλαδή μετά τη συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία είχε ορισθεί για την 9.30 π.μ. ώρα της ημέρας αυτής κατά τα προεκτεθέντα. Επομένως οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως κατά το μέρος που αφορούν τον πρώτο αναιρεσίβλητο, κατατέθηκαν εκπροθέσμως και είναι απαράδεκτοι. Απαράδεκτο είναι επίσης το δικόγραφο των προσθέτων λόγων και ως προς την δεύτερη αναιρεσίβλητη, εφόσον δεν προκύπτει επίδοσή του σ’ αυτήν, όπως προκύπτει τούτο από την βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή Ν. Χ. στην υπάρχουσα στη δικογραφία υπ’ αριθμ. …/2015 ματαιωθείσα έκθεση επιδόσεως αυτού.
Από τα άρθρα 68, 81, 88, 89, 277 αριθ. 4, 325, 556, 558 και 557 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι ο δικονομικός εγγυητής που προσεπικλήθη από τον εναγόμενο και ενάγεται από αυτόν για να τον αποζημιώσει στην περίπτωση που θα γίνει δεκτή η κυρία αγωγή, δεν γίνεται διάδικος στην κυρία δίκη και επομένως δεν νομιμοποιείται να ασκήσει αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Δικαστηρίου της ουσίας που αφορά τον κυρίως ενάγοντα και τον εναγόμενο προσεπικαλούντα, αν δεν παρέμβει στην κυρία δίκη, αλλά περιορισθεί, απλώς να αποκρούσει την προσεπίκληση και την εναντίον του αγωγή του εναγομένου (ΑΠ 1961/1986). Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή κατ’ άρθρο 561 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 18-3-2009 αγωγή του ο πρώτος αναιρεσίβλητος Ν. Σ. επικαλούμενος την κατάρτιση συμβάσεως μεσιτείας και ομαλής παρακαταθήκης μεταξύ αυτού και της δεύτερης αναιρεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία “Α. Α… ΣΙΑ Ο.Ε”, σε εκτέλεση της οποίας παρέδωσε το αναφερόμενο στην αγωγή αυτοκίνητό του προς πώληση και ακολούθως κλοπή αυτού, οφειλόμενη σε αμελή συμπεριφορά της δεύτερης αναιρεσίβλητης, ζήτησε να υποχρεωθεί η τελευταία σε αποζημίωση, ισόποση της αξίας του αυτοκινήτου του. Η ως άνω αναιρεσίβλητη και εναγόμενη εταιρεία με την από 10-7-2009 προσεπίκληση – παρεμπίπτουσα αγωγή της, προσεπικάλεσε στη δίκη την αναιρεσείουσα στην οποία είχε ασφαλίσει την επιχείρησή της (εμπορία αυτοκινήτων) για διάφορους κινδύνους, μεταξύ των οποίων και για κλοπή αυτοκινήτων από το χώρο της έκθεσής της και ζήτησε να υποχρεωθεί να της καταβάλει αυτή, όποιο ποσό θα υποχρεωνόταν να πληρώσει στον ενάγοντα, σύμφωνα με τη σύμβαση ασφαλίσεως. Η τελευταία, χωρίς να παρέμβει στην δίκη, αρνήθηκε απλώς την υποχρέωσή της προς αποζημίωση. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατ’ αποδοχή των εφέσεων αμφοτέρων των αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία είχαν απορριφθεί αμφότερες οι αγωγές (η πρώτη ως ουσιαστικά αβάσιμη και η δεύτερη λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου) και ακολούθως, δέχθηκε στο σύνολο της την αγωγή του ενάγοντος και ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου και εν μέρει την αγωγή της παρεμπιπτόντως ενάγουσας και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης. Υπό τα ανωτέρω εκτεθέντα και σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που στρέφεται κατά του ενάγοντος πρώτου αναιρεσιβλήτου είναι απαράδεκτη, εφόσον η αναιρεσείουσα εταιρεία δεν νομιμοποιείται ενεργητικά ως μη παρεμβάσα στην κύρια δίκη, περιορισθείσα απλώς στην απόκρουση της προσεπίκλησης και της εναντίον της αγωγής της παρεμπιπτόντως ενάγουσας. Περαιτέρω όμως, απορριπτέα είναι η αναίρεση και κατά το μέρος που στρέφεται κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης, εναγομένης στην κύρια δίκη και παρεμπιπτόντως ενάγουσας στην ανοιγείσα με την προσεπίκληση αυτής δίκη, διότι όλοι οι αναιρετικοί λόγοι, είναι απαράδεκτοί ως αλυσιτελείς και άνευ εννόμου συμφέροντος προσβαλλόμενοι, δεδομένου ότι στηρίζονται σε δικαίωμα τρίτου και όχι της αναιρεσείουσας, αφορά δηλαδή πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης που πλήττουν την κρίση του εφετείου σε σχέση με την νομική βασιμότητα της κύριας αγωγής του πρώτου αναιρεσιβλήτου κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης και την επάρκεια της αιτιολογίας της προσβαλλομένης σε σχέση με την παραδοχή της αγωγής και όχι πλημμέλειες συνδεόμενες με την κρίση του εφετείου αναφορικά με τη θεμελίωση της εναντίον της αναιρεσείουσας παρεμπίπτουσας αγωγής εκ της ασφαλιστικής συμβάσεως.
Ακολούθως, πρέπει να απορριφθούν η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής να διαταχθεί, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου μόνον αναιρεσιβλήτου ο οποίος κατέθεσε προτάσεις και υπέβαλε σχετικό αίτημα, όχι όμως και της δεύτερης, η οποία παραστάσα δια δηλώσεως και χωρίς κατάθεση προτάσεων δεν υπέβαλε παρόμοιο αίτημα (άρθρα 183, 191 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 12 Νοεμβρίου 2014 αίτηση και τους από 22 Οκτωβρίου 2015 πρόσθετους λόγους της εταιρείας με την επωνυμία “….” για αναίρεση της υπ’ αριθ. 2886/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Ιανουαρίου 2016.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2016.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
areiospagos.gr