ΑΠ 926/2014: Υποβολή έγκλησης με εξουσιοδότηση προσώπου που διαμένει στο εξωτερικό
Βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής του διαμένοντος στο εξωτερικό δίδοντος την πληρεξουσιότητα για υποβολή έγκλησης. Νόμιμη η εξουσιοδότηση χωρίς σφραγίδα της Χάγης. “…Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 46 και 42 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, στην παραπάνω περίπτωση .η υποβολή της εγκλήσεως από τον παθόντα που θέλει να ζητήσει τη δίωξη της αξιόποινης πράξης, γίνεται απευθείας στον Εισαγγελέα Πλημ/κών ή και στους άλλους ανακριτικούς υπαλλήλους είτε από τον ίδιο τον μηνυτή είτε από ειδικό πληρεξούσιο. Το έγγραφο της πληρεξουσιότητας μπορεί να δοθεί και με απλή έγγραφη δήλωση. Η γνησιότητα της υπογραφής του εντολέα πρέπει να βεβαιώνεται από οποιαδήποτε δημόσια, δημοτική ή κοινοτική αρχή ή δικηγόρο. Το έγγραφο της πληρεξουσιότητας προσαρτάται στην έκθεση για την κατάθεση της μήνυσης. Με την πληρεξουσιότητα πρέπει να παρέχεται η ειδική εντολή, όπως ο πληρεξούσιος υποβάλλει έγκληση για ορισμένο έγκλημα το οποίο πρέπει να εξατομικεύεται κατά τρόπο, που να μην καταλείπεται αμφιβολία για την ταυτότητα της πράξεως και τη βούληση του εντολέα για τη δίωξη του εγκλήματος, που τελέσθηκε σε βάρος του και δεν αρκεί η γενική και αόριστη εντολή να καταθέσει μήνυση. Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων συνάγεται ότι είναι παραδεκτή η υποβολή εγκλήσεως προσώπου, που διαμένει στην αλλοδαπή δια συνηγόρου, που έχει σχετική έγγραφη εντολή, έστω και αν το γνήσιο της υπογραφής τουεντολέως βεβαιώνεται από δικηγόρο του τόπου της κατοικίας του και, κατά συνέπεια, ξένου κράτους, καθόσον η διάταξη του άρθρου 42 του Κ.Ποιν.Δ. δεν διακρίνει μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αρχών για τη βεβαίωση του γνήσιου της υπογραφής, αλλά αντίθετα αναφέρεται γενικώς και σαφώς εννοεί και τις δύο (πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για κράτος που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Εξ άλλου, η κατά το άρθρο 42 παρ. 2β του Κ.Ποιν.Δ. απαίτηση του νόμου, δηλαδή βεβαίωση της γνησιότητας της υπογραφής του δίδοντος την πληρεξουσιότητα με πράξη της δημόσιας αρχής ή δικηγόρου, δεν ανάγεται σε συστατικό στοιχείο του τύπου της περί πληρεξουσιότητας δικαιοπραξίας, ο οποίος παραμένει το ιδιωτικό έγγραφο, αλλά αφορά μόνο στη θέσπιση αποκλειστικού μέσου αποδείξεως της γνησιότητας της σχετικής δηλώσεως βουλήσεως στην περίπτωση αυτή. Πρέπει δε να ειπωθεί ότι κατά τη διάταξη του άρθρου 11 του ΑΚ η δικαιοπραξία είναι έγκυρη ως προς τον τύπο αν είναι σύμφωνη είτε με το δίκαιο που διέπει το περιεχόμενο της είτε με εκείνο του τόπου που επιχειρείται είτε με το δίκαιο της ιθαγένειας όλων των μερών. Η διάταξη αυτή αφορά και τις μονομερείς δικαιοπραξίες , επομένως και εκείνη με την οποία παρέχεται η εξουσιοδότηση προς αντιπροσώπευση (πληρεξουσιότητα). Περαιτέρω, με τη Σύμβαση της Χάγης που υπογράφηκε στις 5/10/1961 και καταργεί την υποχρέωση επικύρωσης των αλλοδαπών δημοσίων εγγράφων, η οποία κυρώθηκε με τον Ν. 1497/1984 και έχει την ισχύ που ορίζει η παράγραφος 1 του άρθρου 28 του Συντάγματος, ορίζονται τα ακόλουθα: Με το άρθρο 1 εδ. α’ της ως άνω Σύμβασης, ορίζεται ότι η παρούσα Σύμβαση εφαρμόζεται στα δημόσια έγγραφα που έχουν συνταχθεί στο έδαφος ενός συμβαλλόμενου Κράτους και πρέπει να προσαχθούν στο έδαφος του άλλου συμβαλλόμενου κράτους. Κατά την έννοια της παρούσας Συμβάσεως, ως Δημόσια έγγραφα θεωρούνται: α) τα έγγραφα που προέρχονται από αρχή ή δημόσιο υπάλληλο δικαιοδοτικού οργάνου του Κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των εγγράφων που προέρχονται από την εισαγγελική αρχή, δικαστικό γραμματέα ή δικαστικό επιμελητή, β) τα διοικητικά έγγραφα, γ) […]
Read moreΠαράσταση πολιτικής αγωγής του Δημοσίου ενώπιον ποινικών δικαστηρίων (εγκύκλιος)
Mε την ΠΟΛ. 1019/17-1-2014(Παράσταση πολιτικής αγωγής Δημοσίου ενώπιον ποινικών δικαστηρίων) διευκρινίζονται ζητήματα σε νομολογιακή βάση σχετικά με την παράσταση πολιτικής αγωγής του Δημοσίου στις ποινικές δίκες. Η εγκύκλιος έχει ως εξής: “Σε συνέχεια του αριθ. πρωτ. ΔΝΥ Α 1168770 ΕΞ 2012/6.12.2012 εγγράφου μας, με το οποίο σας δόθηκαν οδηγίες για τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων σε υποθέσεις φοροδιαφυγής μείζονος σημασίας, κοινοποιούμε σχετική νομολογία επί θεμάτων παράστασης του Δημοσίου ως πολιτικώς ενάγοντος (επιμέλεια: Πάρεδρος Ν.Σ.Κ. Ευθύμιος Τσάκας): 1. Το Δημόσιο δύναται να παρασταθεί ως πολιτικώς ενάγον για την αποκατάσταση της προκληθείσας περιουσιακής του ζημίας, χωρίς την έγγραφη προδικασία του άρθρου 68 παρ. 1 ΚΠοινΔικ. Κατά το άρθρο 5 του N.Δ. 2711/1953 , το Δημόσιο δύναται για οποιαδήποτε αξίωση αποζημίωσής του λόγω ποινικού αδικήματος (χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του ή αποκατάσταση της προκληθείσας περιουσιακής του ζημίας) να παρίσταται ως πολιτικώς ενάγον ενώπιον του ακροατηρίου του ποινικού δικαστηρίου, χωρίς την έγγραφη προδικασία του άρθρου 68 παρ. 1 ΚΠοινΔικ, δύναται δε ταυτόχρονα με τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής να γνωστοποιεί τα ονοματεπώνυμα των εξεταστέων μαρτύρων του προς απόδειξη της αξίωσής του (Α.Π. 14/1991 Ελλ.Δνη 1991, 1573, Α.Π. 268/1989 Ποιν.Χρον.1989, 846, Α.Π. 163/1987 ττοιν. Χρον. 1987, 395, Α.Π. 1162/1987 Ποιν. Χρον. 1987, 989, Α.Π. 11/1981 Ποιν. Χρον. 1981, 416). 2. Στη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής του Δημοσίου δεν απαιτείται ιδιαίτερη εξειδίκευση του τρόπου πρόκλησης της ηθικής βλάβης του. Στη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής του νομικού προσώπου -επομένως και του Δημοσίου – δεν απαιτείται να γίνει ιδιαίτερη εξειδίκευση του τρόπου πρόκλησης της ηθικής βλάβης του, διότι αναφέρεται προφανώς στον αντίκτυπο, τον οποίο έχει στην πίστη και στο κύρος του νομικού προσώπου η διαπραχθείσα εις βάρος του κολάσιμη πράξη (Α.Π. 39/2003 Ποιν.Χρον. 2003, 893, Α.Π. 2266/2002 Ποιν.Χρον. 2003, 799, Α.Π. 1510/2002 Ποιν.Χρον.2003, 527, Α.Π. 575/1986 ΝοΒ 1986,1267). 3. Νόμιμη η παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος το πρώτον στη μετ΄ αναβολή ποινική δίκη. Κατά το άρθρο 68 παρ. 1 και 2 του ΚΠοινΔικ, η πολιτική αγωγή ασκείται ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου μέχρι την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας, ήτοι μέχρι την όρκιση του πρώτου μάρτυρα κατηγορίας. Όταν, όμως, αναβληθεί η ποινική δίκη για κρείσσονες αποδείξεις, δύναται ο άμεσα ζημιωθείς από το ποινικό αδίκημα- έστω και αν δεν είχε εμφανιστεί κατά την πρώτη συζήτηση – να παραστεί ως πολιτικώς ενάγων, καθόσον, κατά τη νέα δικάσιμο, η ποινική υπόθεση εκδικάζεται εξαρχής (Α.Π. 58/1978 Ποιν.Χρον. 1978, 411, Α.Π. 536/1989 Ποιν.Χρον. 1990, 22, Α.Π. 852/1974 Ποιν.Χρον. 1975, 193, Α.Π. 178/1962, Ποιν.Χρον. 1962,442, Α.Π. 357/1964 Ποιν.Χρον. 1965, 19, Α.Π. 129/1957 Ποιν.Χρον. 1957,300, Α.Π. 410/1953 Ποιν.Χρον. 1954,73). 4. Απαράδεκτη η παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος το πρώτον ενώπιον του εφετείου. Η παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος το πρώτον ενώπιον του εφετείου προς επιδίωξη των αστικών αξιώσεών του – κατά παράλειψη του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας – είναι απαράδεκτη και επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της επ΄ ακροατηρίω διαδικασίας, συνιστώσα λόγο αναιρέσεως κατ΄ άρθρο 510 παρ.1 εδ. α΄ ΚΠοινΔικ (Α.Π. 1740/2002 Ελλ.Δνη 2003,1438, Α.Π. 70/2002 Ποιν.Χρ.2003,43, Α.Π.794/1990 Ποιν.Χρον.MA΄ 202, Α.Π.1212/1989 Ποιν.Χρον. Μ΄526, Α.Π. 1168/1989 Ποιν.Χρον. Μ΄, 452, Α.Π. 1251/1984 Ποιν.Χρον. ΛΕ΄ 314). 5. Σε περίπτωση έφεσης του εισαγγελέα κατά αθωωτικής απόφασης, ο πολιτικώς ενάγων παρίσταται στο εφετείο μόνο προς υποστήριξη της ενοχής. Σε περίπτωση άσκησης έφεσης […]
Read moreΕιρ.Αθηνών 2122/2014 :Πώληση αυτοκινήτου με παρακράτηση κυριότητας- Εκχώρηση δικαιωμάτων του πωλητή σε τρίτο
Η εκχώρηση των δικαιωμάτων του πωλητή σε τρίτο στην πώληση με παρακράτηση κυριότητας, δεν επιφέρει μεταβίβαση των υπό αίρεση δικαιωμάτων νομής και κυριότητας επί του κινητού και των σχετικών αγωγών: “Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την 19η Δεκεμβρίου 2013 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ της ενάγουσας Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία …και του εναγομένου … ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας του δικηγόρου Αγγελικής Βαγενά…Στην υπό κρίση αγωγή όπως το περιεχόμενό της εκτιμάει το Δικαστήριο, η ενάγουσα Τράπεζα ιστορεί ότι δυνάμει της αναφερόμενης από…έγγραφης ταυτόχρονης τριμερούς συμβάσεως πώλησης αυτοκινήτου και χρηματοδότησης μέσω δανείου ή κάρτας που συνήφθη μεταξύ αυτής, του εναγομένου και της τρίτης πωλήτριας εταιρίας με την επωνυμία .., η τελευταία πώλησε στον εναγόμενο το περιγραφόμενο αυτοκίνητο εργοστασίου κατασκευής … τύπου… με παρακράτηση κυριότητας από την πωλήτρια μέχρι αποπληρωμής του τιμήματος. Η ενάγουσα δε τράπεζα χορήγησε στον εναγόμενο δάνειο ποσού 17.948,55 ευρώ με το οποίο χρηματοδοτήθηκε η αγορά του αυτοκινήτου, με συνέπεια την εξόφληση του τιμήματος που έλαβε η πωλήτρια, αποδοτέο από τον εναγόμενο στην ενάγουσα σε εκατό (100) ισόποσες μηνιαίες δόσεις, κατά το σύστημα της σύνθετης τοκοχρεωλυσίας ποσού 242,83 ευρώ εκάστη. Ισχυρίζεται δε ότι η πωλήτρια εταιρία εκχώρησε προς αυτή (την ενάγουσα) όλες τις αξιωσεις της κατά του αγοραστή από την παρακράτηση της κυριότητας, γεγονός που γνωστοποιήθηκε συγχρόνως στον αγοραστή. Επίσης επειδή ο εναγόμενος καθυστέρησε την καταβολή του οφειλόμενου ποσού για τουλάχιστον 60 ημέρες και συγκεκριμένα τις δόσεις των μηνών Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2010, η ενάγουσα κατήγγειλε τη δανειακή σύμβαση. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να καταστούν ληξιπρόθεσμες και απαιτητές και οι υπόλοιπες (άληκτες) δόσεις του δανείου, σύμφωνα με τον αντίστοιχο όρο της δανειακής σύμβασης, ο δε τηρούμενος λογαριασμός του εναγόμενου κατά την ημερομηνία καταγγελίας παρουσίαζε χρεωστικό υπόλοιπο σε βάρος του ποσού 13.010,45 ευρώ, το οποίο αρνείται να καταβάλει παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ενάγουσας με συνέπεια η τελευταία να υπαναχωρήσει από την πώληση ζητώντας την απόδοση του πράγματος. Όμως με την αρνηση του εναγομένου να της το αποδώσει την αποβάλλει αυθαίρετα και παράνομα από τη νομή της σε αυτό. Γι αυτό η ενάγουσα ζητεί από το παρόν δικαστήριο ως καθ ύλη και κατά τόπο αρμόδιο να αναγνωρισθεί νομέας του αναφερόμενου αυτοκινήτου, να διαταχθεί η αφαίρεσή του από τον εναγόμενο και από οποιονδήποτε τρίτο έλκει δικαιώματα από αυτόν ή το κατέχει επ’ ονόματί του και η απόδοση του σ αυτή. Ο εναγόμενος προφορικά στην αρχή της συζητήσεως στο ακροατήριο και με τις προτάσεις του αρνήθηκε εν πρώτοις την αγωγή ως νόμω αβάσιμη, ισχυριζόμενος ότι ουδέποτε γεννήθηκε το ιστορούμενο δικαίωμα της ενάγουσας προκειμένου να εγείρει αξίωση προς προστασία της νομής της. Επί του ισχυρισμού αυτού πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 383, 389 παρ. 2, 455, 458, 460, 461, 462, 470, 532 παρ. 1, 976, 977, 1034, 1035, 1094 και 1095 ΑΚ συνάγονται τα εξής: Αν στην πώληση κινητού έχει τεθεί ο όρος ότι ο πωλητής διατηρεί την κυριότητα ωσότου το τίμημα, που εν όλω ή εν μέρει πιστώνεται, αποπληρωθεί, λογίζεται, σε περίπτωση αμφιβολίας, ότι η μεταβίβαση της κυριότητας στον αγοραστή επέρχεται μόλις πληρωθεί η αίρεση της αποπληρωμής του τιμήματος και ότι, σε περίπτωση υπερημερίας του αγοραστή ως οφειλέτη, εν όλω […]
Read moreΑΠ 74/2013 : Παραγραφή. Συνιστά ανωτέρα βία ο προσδιορισμός της συζήτησης της υπόθεσης λόγω φόρτου εργασίας των δικαστηρίων σε δικάσιμο πέραν του χρόνου της βραχυπρόθεσμης παραγραφής
Παραγραφή. Συνιστά ανωτέρα βία ο προσδιορισμός της συζήτησης της υπόθεσης λόγω φόρτου εργασίας των δικαστηρίων σε δικάσιμο πέραν του χρόνου της βραχυπρόθεσμης παραγραφής. «Κατά τη διάταξη του άρθρου 261 ΑΚ, την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής. Η παραγραφή που διακόπηκε με τον τρόπο αυτό αρχίζει και πάλι από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου. Από την τελευταία αυτή διάταξη, συνάγεται ότι αν η παραγραφή διακόπηκε με την άσκηση της αγωγής, η ίδια παραγραφή, δηλαδή ομοειδής και ισόχρονη με αυτή που διακόπηκε, αρχίζει σε κάθε περίπτωση – και ανεξαρτήτως από το είδος αυτής ως βραχυπρόθεσμης ή συνήθους – ευθύς μετά την έγερση της αγωγής και διακόπτεται μετά από κάθε διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου. Έτσι επί αξιώσεως που έχει καταστεί επίδικη, η παραγραφή στην οποία υπόκειται μπορεί να συμπληρωθεί κατά τη διάρκεια της επιδικίας. Ως διαδικαστική δε πράξη, που συνεπάγεται κατά την ως άνω διάταξη του άρθρου 261 ΑΚ, τη διακοπή της παραγραφής θεωρείται κάθε πράξη των διαδίκων ή των νομίμων αντιπροσώπων και πληρεξουσίων τους ή της δικαστικής αρχής που περιέχει τα στοιχεία δικαστικής ενέργειας και είναι αναγκαία για την έναρξη, συνέχιση ή αποπεράτωση της δίκης. Σύμφωνα με το σκοπό της ίδιας διάταξης για να αρχίσει εκ νέου η παραγραφή που διακόπηκε από την τελευταία διαδικαστική πράξη του δικαστηρίου πρέπει να είναι δυνατή η περαιτέρω προώθηση της υποθέσεως με πράξεις των διαδίκων. Τούτο δε διότι ο θεσμός της παραγραφής της αξίωσης (ΑΚ 247 επ.) αποτελεί, τη νομοθετικά προβλεπόμενη κύρωση στην αδράνεια του δανειστή να επιδιώξει την ικανοποίηση της αξίωσης του και επομένως δεν είναι νοητή η παραγραφή της αξίωσης όταν αυτός έχει ενεργήσει ό,τι ήταν αναγκαίο στη συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε να μη χρειάζεται να επιχειρήσει κάτι ιδιαίτερα. Γι` αυτό ο νόμος αναγνωρίζει σοβαρούς λόγους, συνεπεία των οποίων η πάροδος του χρόνου δεν έχει δυσμενείς συνέπειες για το δανειστή. Τέτοιοι λόγοι αναστολής της παραγραφής είναι κατ` άρθρο 255 ΑΚ το δικαιοστάσιο, η ανωτέρα βία και ο δόλος του υπόχρεου. Ανωτέρα βία κατά την έννοια της διατάξεως αυτής συνιστά και ο προσδιορισμός της συζήτησης της υπόθεσης λόγω φόρτου εργασίας των δικαστηρίων, λαμβανομένου υπόψη και του αριθμού των υποθέσεων που μπορεί κατά τον οικείο κανονισμό να εγγραφούν στο πινάκιο κάθε δικασίμου, σε δικάσιμο πέραν του χρόνου της βραχυπρόθεσμης παραγραφής αφού ο διάδικος δεν έχει τη δυνατότητα να ενεργήσει κάποια διαδικαστική πράξη η οποία και μόνο θα μπορούσε να επιφέρει την διακοπή της παραγραφής. Εξετέρου κατά τη διάταξη του αρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (άρθρα 173 και 200 του ΑΚ). Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ. ΑΠ 7/2006 και Ολ. ΑΠ 4/2005). Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν […]
Read moreΑκυρότητα προγαμιαίας συμφωνίας για μη συμβίωση.
Σύμφωνα με την υπ.αρ. 976/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ο γάμος ως νομικοηθικοκοινωνικός θεσμός συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταξύ των συζύγων, οι οποίοι αποφασίζουν να συνδεθούν και να συμπράξουν σε μια κοινωνικότητα με ορισμένα πλαίσια. Ουσιώδης υποχρέωση είναι η συμβίωση των συζύγων, με την οποία ολοκληρώνεται το συμβατικό πλαίσιο. Κατά συνέπεια συμφωνία που γίνεται μεταξύ των μελλονύμφων πριν από το γάμο τους, με περιεχόμενο την ανυπαρξία μεταξύ τους συμβιώσεως κατά τη διάρκεια του γάμου (Λευκός Γάμος βλ. Μιχαηλίδη- Νουάρο ΕρμΑΚ, Γεν. Εισαγ. Οικογ. Δικαίου, αριθ. 22, 22α Γεωργιάδη στον ΑΚ Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, υπ’ αριθ. 1372 αριθ.4), είναι τελείως άκυρη, (Γεωργιάδη-Σταθόπουλου: Οικ. Δικ. 1991, υπ’ αρθ. 1386, αριθ.1), ως αντίθετη στις προαναφερόμενες αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του νόμου που επιβάλλουν την υποχρέωση των συζύγων προς συμβίωση, ως άμεση συνέπεια του γάμου και δεν επάγεται ακυρότητα του τελευταίου, ενόψει της περιοριστικής στο νόμο απαρίθμησης των λόγων ακυρότητάς του, στους οποίους δεν περιλαμβάνεται τέτοια συμφωνία (άρθ. 1372 ΑΚ – ΕΑ 5773/1995 αδημ.). Στις πράξεις ή παραλείψεις, που είναι πρόσφορες να κλονίσουν το γάμο, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, και η παράβαση της υποχρέωσης για συμβίωση, που απορρέει από το άρθρο 1386 ΑΚ. Στην ανωτέρω περίπτωση περιλαμβάνονται ένα πλήθος περιστατικών που έχουν κυρίως σχέση με αδικαιολόγητη άρνηση συμβιώσεως (Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, Οικ. Δικ. Υπ’ άρθρο 1439, αριθ. 9, 11, 16, 19, 20, 21, Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Οικ.Δίκ. έκδ. 1994, τόμ. Ιβ, σελ. 4 επ., ιδίας Οικ.Δικ. 1993, τόμ. Ιγ, σελ. 18-21, Σκορίνη-Παπαρηγοπούλου, Οι λόγοι διαζυγίου κατά την Ελληνική Νομολογία, σελ. 3 επ., Μιχαηλίδη-Νουάρου Οικ. Δικ.έκδ.1970, σελ. 82-83 Ι. Σπυριδάκης Οικ. Δίκ. εκδ. 1993, σελ. 160-161). Παράβαση της υποχρέωσης προς συμβίωση και συνακόλουθα και ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης συνιστά μεταξύ άλλων και η αδικαιολόγητη άρνηση του ενός συζύγου προς συμβίωση λόγω εμμονής του σε προγαμιαία, άκυρη κατά τα προαναφερόμενα, συμφωνία, όχι μόνο μη συμβιώσεως μετά το γάμο, αλλά και συναινέσεως του άλλου συζύγου στην έκδοση διαζυγίου. http://atheativia.psichogios.gr/2014/05/blog-post_3.html
Read moreΜΠρΑθ (Ασφ.Μ.) 8839/2014 : Ασφαλιστικά μέτρα – Προσβολή προσωπικότητας – Παραγωγή και διάθεση δυσφημιστικού φυλλαδίου – Ανάρτηση-αναπαραγωγή με οποιοδήποτε μέσο συνθήματος – Διαταγή παύσης διάδοσης δυσφημιστικών μηνυμάτων – Απειλή χρηματικής ποινής .
Κρίθηκε ότι η αιτούσα εταιρία «COCA COLA 3Ε ΑΕ» εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, τόσο παραγωγικά όσο και εμπορικά, και να καταβάλει φόρο εισοδήματος στην Ελλάδα. Επιπροσθέτως, δεν πιθανολογήθηκε ότι η αιτούσα μετέφερε μέρος της παραγωγικής της δραστηριότητας και ειδικότερα αυτό που προορίζεται για την κάλυψη των αναγκών του καταναλωτικού κοινού της Βορείου Ελλάδος στη Βουλγαρία. Συνεπώς, το σύνθημα «COCA COLA παράγεται στη Βουλγαρία, φορολογείται στην Ελβετία, καταναλώνεται από τους Έλληνες», το οποίο περιέχεται σε φυλλάδιο, που οι καθ’ ων παρήγαγαν και διένειμαν, είναι ψευδές και είναι ικανό να προκαλέσει ζημία στην αιτούσα εταιρία καθώς μερίδα του καταναλωτικού κοινού μπορεί να επιλέξει να μην αγοράσει τα προϊόντα της επειδή δεν παράγονται στην Ελλάδα. Δεκτή εν μέρει η αίτηση της εταιρίας και διαταγή προς τους καθʼ ων να παύσουν την παραγωγή και διάθεση του δυσφημιστικού φυλλαδίου με το ως άνω σύνθημα, να σταματήσουν την ανάρτηση και την αναπαραγωγή με οποιοδήποτε μέσο του ως άνω συνθήματος, με απειλή κατά εκάστου των καθ’ ων χρηματικής ποινής εκατό ευρώ για κάθε παράβαση του διατακτικού της απόφασης. ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ Αριθμός απόφασης 8839/2014 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Αποτελούμενο από το Δικαστή Βασίλειο Μαντά, Πρωτοδίκη, τον οποίο όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου χωρίς την σύμπραξη γραμματέως. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την 5ι Αυγούστου 2012, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αιτούσας – καθ’ ης η πρόσθετη παρέμβαση: Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «COCA COLA 3Ε ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» με το διακριτικό τίτλο «COCA COLA ΤΡΙΑ ΕΨΙΛΟΝ (3 Ε)» που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νομίμως, η οποία παραστάθηκε διά των πληρεξουσίων δικηγόρων Αντωνίου Χατζή ιωάννου και Χαραλάμπους Καράμπελα. Των καθ’ ων η αίτηση – υπέρ ων η πρόσθετη παρέμβαση : 1) Της πρωτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης με την επωνυμία «ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΜΦΙΑΛΛΩΣΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» που εδρεύει στο 17° χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης Πολυγύρου και εκπροσωπείται νομίμως, 2) .. 28) …κ των οποίων ο δεύτερος, ο δέκατος, ο δέκατος τέταρτος και ο δέκατος πέμπτος παραστάθηκαν μετά και οι υπόλοιποι διά των πληρεξουσίων δικηγόρων Αγγέλου Βρεττού, Ιορδάνη Προυσανίδη και Ευστάθιου Παναγιωτόπουλου. Των προσθέτως παρεμβαινόντων : 1) Της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργανώσεως με την επωνυμία «ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ» που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νομίμως, 2) του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, το οποίο εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νομίμως, οι οποίες παραστάθηκαν διά του πληρεξουσίου δικηγόρου Γεωργίου Μελισσάρη. Η αιτούσα ζητεί να γίνει δεκτή η από 24/6/2014 αίτηση της, η οποία κατατέθηκε στην Γραμματεία αυτού του Δικαστηρίου με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου 740278/8083/2014 και προσδιορίσθηκε προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, αφού έλαβαν διαδοχικά το λόγο, ανέπτυξαν τις απόψεις τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί τους. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Με την υπό κρίση αίτηση η αιτούσα ανώνυμη εταιρεία εκθέτει ότι στο πλαίσιο της ασκήσεως της εμπορικής της δραστηριότητας αποφάσισε να κλείσει το εργοστάσιο της στη Θεσσαλονίκη καθώς και να αναθέτει σε τρίτους μεταφορείς τη διανομή των προϊόντων της στην περιοχή της Βορείου Ελλάδος απολύοντας τους τριάντα τρεις οδηγούς – υπαλλήλους της. Ότι η πρώτης και ένατη των καθ’ […]
Read moreΚώδικας Μετανάστευσης: Αδειες διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους
Με εισήγηση ΥΠAAN η άδεια διαμονής σε ξένους επενδυτές Μετανάστες αναμένουν στην ουρά πέριξ της Διεύθυνσης Αλλοδαπών για μια αίτηση υποβολής ασύλου (ICON ΤΖΑΜΑΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ) Σε διορθωτικές παρεμβάσεις στον Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης (ν.4251/2014) προχωρά το υπουργείο Εσωτερικών, οι οποίες αφορούν κυρίως τη χορήγηση αδειών διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Οι νέες ρυθμίσεις κρίθηκαν αναγκαίες από το υπουργείο Εσωτερικών, καθώς παρατηρήθηκαν πρακτικές δυσκολίες κατά την εφαρμογή του κώδικα. Περιλαμβάνονται στο Σχέδιο Νόμου «Ρυθμίσεις Μεταναστευτικής Νομοθεσίας» το οποίο αποτελείται από πέντε άρθρα και τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση (http://www.opengov.gr/ypes/?p=2432) μόλις το μεσημέρι της Παρασκευής. Είναι αξιοσημείωτο ότι η δημόσια διαβούλευση ολοκληρώνεται σε χρονικό διάστημα – αστραπή, στις 10 Σεπτεμβρίου. Παράλληλα, επέρχονται κάποιες αλλαγές όσον αφορά την είσοδο και διαμονή πολιτών τρίτων χωρών για επενδυτικούς λόγους. Προβλέπεται, με αντικατάσταση – επαναδιατύπωση ισχύουσας διάταξης του νόμου 4251/2014, ότι «επιπλέον για την υλοποίηση και λειτουργία της επένδυσης επιτρέπεται να εισέλθουν και να διαμείνουν στη χώρα μέχρι δέκα πολίτες τρίτων χωρών, αναλόγως του ύψους και των χαρακτηριστικών της επένδυσης». Προϋπόθεση για να επιτραπεί η είσοδος και η διαμονή αυτών των πολιτών τρίτων χωρών στην Ελλάδα αποτελεί η εισήγηση της αρμόδιας Διεύθυνσης Κεφαλαίων Εξωτερικού του Υπουργείου Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας σχετικά με το χαρακτηρισμό της επένδυσης και τη σκοπιμότητα χορήγησης άδειας διαμονής, στους πολίτες τρίτων χωρών, για την έναρξη, υλοποίηση και λειτουργία της επένδυσης. Η Διεύθυνση αυτή διαβιβάζει στην αρμόδια προξενική αρχή την εισήγηση σχετικά με τον χαρακτηρισμό της επένδυσης και τη σκοπιμότητα χορήγησης άδειας διαμονής σε πολίτες τρίτων χωρών, προκειμένου να χορηγηθούν οι απαιτούμενες εθνικές θεωρήσεις εισόδου. Μάλιστα, προστίθεται διάταξη η οποία αναφέρει ότι «εφόσον ο σχετικός φάκελος καταρτισθεί από γραφείο που έχει έδρα στην Ελλάδα, ή λειτουργούσα ημεδαπή ή εταιρεία της ΕΕ, η σχετική αίτηση μπορεί να κατατεθεί απευθείας στη αρμόδια Δ/νση Κεφαλαίων Εξωτερικού του Υπουργείου Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας». Επίσης, στο νέο σχέδιο νόμου, που κατατέθηκε προς διαβούλευση από τον υφυπουργό Εσωτερικών κ. Γιώργο Ντόλιο, περιλαμβάνονται διατάξεις με τις οποίες ενσωματώνονται στην eλληνική νομοθεσία οι εξής δυο Οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου : – η Οδηγία 2011/98/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Δεκεμβρίου 2011 σχετικά με την ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης για τη χορήγηση στους πολίτες τρίτων χωρών ενιαίας άδειας διαμονής και εργασίας στην επικράτεια κράτους-μέλους. – η Οδηγία 2014/36/EE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Φεβρουαρίου 2014 σχετικά με την εισδοχή πολιτών τρίτων χωρών με σκοπό την εποχική εργασία. Αδειες διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους Οσον αφορά τις διορθωτικές παρεμβάσεις στον Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης προστίθεται στον νόμο 4251/2014 άρθρο «19 Α΄». Ορίζεται ότι με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών χορηγείται άδεια διαμονής για λόγους ανθρωπιστικής φύσεως σε πολίτες τρίτων χωρών που βρίσκονται στην Ελλάδα και εμπίπτουν σε κάποια από τις παρακάτω κατηγορίες: «α. Σε θύματα εμπορίας ανθρώπων που δεν υπάγονται στις διατάξεις των άρθρων 49-53 του ν. 4251/2014 εφόσον υφίσταται σχετική πράξη χαρακτηρισμού από τον αρμόδιο εισαγγελέα Πρωτοδικών. Η διάρκεια ισχύος της αρχικής άδειας διαμονής είναι ετήσια, παρέχει δικαίωμα εξαρτημένης εργασίας-παροχής υπηρεσιών ή έργου και μπορεί να ανανεώνεται κάθε φορά για δύο έτη μόνο με την προϋπόθεση ότι συνεχίζεται η διερεύνηση της σχετικής ποινικής διαδικασίας. Εάν δεν εκκρεμεί ποινική διαδικασία η άδεια διαμονής ανανεώνεται μόνο για ένα έτος. Μετά το πέρας της ποινικής […]
Read moreΜον.Πρωτ.Αθ.9118/2014: Προσβολή προσωπικότητας από αναπαραγωγή υβριστικών σχολίων σε ιστοσελίδα
«…Τα ιστολογία (blogs) είναι διαδικτυακά ημερολόγια που περιλαμβάνουν υπερζεύξεις (hyperlinks) και καταχωρήσεις απόψεων, έχουν δε ως «βασική μονάδα» τους τις καταχωρήσεις και όχι τις εκάστοτε «σελίδες» (pages), όπως συμβαίνει με τους ιστοτόπους (websites). Ο κάτοχος – διαχειριστής του διαδικτυακού ημερολογίου (blogger), ο οποίος μπορεί να είναι επώνυμος, ανώνυμος ή με ψευδώνυμο, καταγράφει, ανακοινώνει και καταθέτει τις απόψεις του αυτό για διάφορα ζητήματα, ενώ τα ιστολογία είναι δυνατό να συνδέονται με άλλους ιστοτόπους, ιστοσελίδες και blogs και να επιτρέπουν στους χρήστες-αναγνώστες τους να απαντήσουν στις απόψεις του γράφοντος, ανακοινώνοντας στο ίδιο ιστολόγιο τα δικά τους σχόλια, που είναι επίσης αναγνώσιμα από όλους τους τρίτους χρήστες του διαδικτύου. Τα ιστολογία συντηρούν οι χρήστες τους (bloggers) που ανταλλάσσουν απόψεις μέσω του ιστολογίου, το οποίο είναι διαδραστικό μέσο που διαφέρει από τις ιστοσελίδες που διατηρούν στο διαδίκτυο τα μέσα ενημέρωσης, γιατί η διαμόρφωση του περιεχομένου του δεν αποφασίζεται μόνο από τον κάτοχο – διαχειριστή του, αλλά από όλους τους χρήστες – αναγνώστες του ιστολογίου (πρβλ. Σ. Τάσση, Διαδίκτυο και ελευθερία έκφρασης – το πρόβλημα των Blogs, ΔίΜΕΕ, 2006,518 επ.). Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό, ότι ακόμη και στην περίπτωση που ο κάτοχος – διαχειριστής μπορεί, με τη χρήση στοιχείων πρόσβασης, να επιλέξει ποιοι από τους χρήστες – αναγνώστες επιτρέπεται να αναρτήσουν δικά τους σχόλια στο ιστολογία του, δεδομένου ότι η δυνατότητα αυτή εξαρτάται από το εκάστοτε λογισμικό που χρησιμοποιείται για κάθε ιστολόγιο, δεν είναι σε θέση να ελέγξει το αληθές ή όχι των χορηγουμένων από τον εκάστοτε αναγνώστη προσωπικών του δεδομένων, διότι είναι πολύ πιθανό ο αναγνώστης να χρησιμοποιεί ψευδώνυμο, οπότε είναι δυσχερέστατη η αποκάλυψη της πραγματικής του ταυτότητας. Έτσι η επέμβαση του κατόχου-διαχειριστή είναι συνήθως κατασταλτική. Τα διαδικτυακά ημερολόγια συνδέονται μεταξύ τους στενά και έτσι έχουν αναπτύξει το δικό τους πολιτισμό, ενώ για τον χαρακτηρισμό όλων των ημερολογίων του ιστού, ως κοινότητας και ως κοινωνικού δικτύου χρησιμοποιείται ο όρος «blogosphere». Στη συνείδηση των χρηστών του διαδικτύου, τα ιστολογία έχουν τη θέση του μέσου, όπου η ελευθερία της έκφρασης εφαρμόζεται στην απόλυτη μορφή της. Συνεπώς, ενόψει των ανωτέρω, ο σκοπός της δημιουργίας και ο προορισμός της λειτουργίας των blogsκαι ιδίως μάλιστα όσων δεν έχουν ειδησεογραφικό περιεχόμενο, δεν είναι η διάδοση πληροφοριών με σκοπό τη μαζική ενημέρωση, στοιχείο απαραίτητο για το χαρακτηρισμό ενός εντύπου (γραπτού ή ηλεκτρονικού) ως τύπου αλλά η ανταλλαγή απόψεων, ιδεών, σκέψεων και αναλύσεων, μέσω ενός μηχανισμού δυναμικής επικοινωνίας και με τη χρήση ενός μέσου που λόγω της φύσεως του έχει μεν πράγματι ως άμεσο και αναγκαίο επακόλουθο να καθίσταται το περιεχόμενο των κειμένων τους προσβάσιμο σε απεριόριστο αριθμό ατόμων, δίχως όμως αυτό να αποτελεί τον αυτοσκοπό του διαχειριστή και κατόχου τους ως και των αναγνωστών τους. Επομένως, σύμφωνα και με το γράμμα των περί τύπου διατάξεων και τη βούληση του ιστορικού νομοθέτη, κριτήριο για την εφαρμογή των περί τύπου διατάξεων και στα κείμενα που δημοσιεύονται στα διαδικτυακά ημερολόγια, δεν είναι μόνο το αντικειμενικό γεγονός ότι το κείμενο αυτό έχει παραχθεί με μηχανική ή φυσικοχημική ή ηλεκτρονική διαδικασία κατάλληλη για την παραγωγή σημαντικού αριθμού αντιτύπων αλλά θα πρέπει παράλληλα και η κατά προορισμό χρήση του να είναι η διάδοση, γεγονός που, κατά κανόνα δεν συντρέχει στα διαδικτυακά ημερολόγια. Συνεπώς οι συγκρινόμενες περιπτώσεις, εν προκειμένω ομοιάζουν καθόσον πράγματι […]
Read moreΤρΔΕφΑθ 3916/2014 : Προμήθεια ιατρικών ειδών – Νοσοκομείο ΝΠΔΔ – Τόκος υπερημερίας – Δαπάνες ασφαλιστικών φορέων .
Τόκοι κατά ΝΠΔΔ υπολογιζόμενοι σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 4 παρ. 4 του Π.Δ. 166/2003, με το επιτόκιο που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην πλέον πρόσφατη κύρια πράξη αναχρηματοδότησής της προσαυξημένο κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες, απορριπτομένων των περί αντιθέτου υποστηριζομένων από το εναγόμενο ως αβασίμων (σημ. το εναγόμενο επικαλέστηκε τις αποφάσεις 7/2011 και 25/2012 του Α.Ε.Δ). Μη επιδίκαση κονδυλίων, επειδή οι ασφαλιστικοί φορείς δεν έχουν αποδώσει τις δαπάνες συγκεκριμένων Φύλλων Εκκαθάρισης Δαπανών στο εναγόμενο. ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 3916/2014 ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ 18ο ΤΡΙΜΕΛΕΣ συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 16 Ιανουαρίου 2014, με δικαστές τους: Χάιδω Χαρμπίλα-Κώτσου, Πρόεδρο Εφετών Δ.Δ., Δημήτρη Κωστάκη και Σοφία Μαραβελάκη -Εισηγήτρια, Εφέτες Δ.Δ. και γραμματέα την Αμαλία Παναγιωτοπούλου, δικαστική υπάλληλο για να δικάσει την αγωγή με χρονολογία 28-12-2011 (αριθμ. καταχ. ΑΒΕΜ 2498/29-12-2011) της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «ΑΛΦΑ ΜΕΝΤΙΣΥΣΤ ΕΠΕ» που εδρεύει στην Αθήνα (οδός Δαβάκη αρ.12), η οποία λογίζεται ότι παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο της δικηγόρο ΙωσήφΜπετούρα κατά του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία «Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων -Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών (ΙΚΑ-ΕΤΑΜ)» που εδρεύει στην Αθήνα, οδόςΑγ.Κωνσταντίνου αρ.8, το οποίο παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Τούντα και του 1ου Νοσοκομείου ΙΚΑ Αθήνας που εντάχθηκε στο Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο Αττικής «ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ», το οποίο παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Λύτρα, σύμφωνα με την από 2205-2013 έγγραφη δήλωση του άρθρου 133 παρ.2 του ΚΔΔ. Η κρίση του είναι η εξής: 1.Επειδή, με την κρινόμενη αγωγή, για την οποία καταβλήθηκε το αναλογούν δικαστικό ένσημο και τέλη υπέρ τρίτων (σχετ. τα υπ’ αρ. 212118120,348572 και 619019/2014 ειδικά γραμμάτια παραβόλων σειράς Α), η ενάγουσα εταιρεία, η οποία είχε συνάψει με το 1° Νοσοκομείο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ Αθήνας (Μελισίων) δύο (2) διοικητικές συμβάσεις για προμήθεια υγειονομικού υλικού, επιδιώκει, καθ’ερμηνείαν του δικογράφου, να υποχρεωθεί το Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο Αττικής «ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ »,ως φορέας υποδοχής του ως άνω συμβληθέντος Νοσοκομείου, να της καταβάλει συνολικό ποσό 46.282,24 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί σε συνολικά είκοσι ένα (21) ανεξόφλητα τιμολόγια . Την καταβολή του ως άνω ποσού επιδιώκει η ενάγουσα εντόκως, από την πάροδο 60 ημερών από την παραλαβή εκάστου τιμολογίου από το εναγόμενο, με το επιτόκιο υπερημερίας που προβλέπεται στο άρθρο 4 παρ.4 του π.δ 166/2003. Τέλος, επικουρικώς, ζητεί την καταβολή του ως άνω ποσού λόγω αδικαιολογήτου πλουτισμού, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. 2.Επειδή, σύμφωνα με το άρθρο 32 παρ. 1 του Ν. 3918/2011 (ΦΕΚ Α 51/02-03-2011), οι Υπηρεσίες Νοσοκομειακής Υποστήριξης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ εντάχθηκαν από 01-06-2011 στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), το δε 1ο Νοσοκομείο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ Αθήνας εντάχθηκε στο Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο Αττικής «ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ». Περαιτέρω, με τις παρ.5 και 6 του ίδιου ως άνω άρθρου 32 του Ν.3918/2011 ορίστηκε ότι: «5. Συμβάσεις που έχουν καταρτιστεί με συμβαλλόμενους το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και τρίτους (εκμισθωτές, προμηθευτές κλπ.), καθώς και με ιατρούς και οδοντιάτρους απασχολούμενους με σχέση μίσθωσης έργου, εξακολουθούν να ισχύουν έως τη λήξη τους και παράγουν δικαιώματα και υποχρεώσεις έναντι των φορέων υποδοχής που υπεισέρχονται αυτοδικαίως σε αυτές.6.Εκκρεμείς δίκες που αφορούν τις εντασσόμενες Υπηρεσίες συνεχίζονται αυτοδικαίως στο όνομα και για λογαριασμό του νοσοκομείου, στο οποίο εντάσσονται». Από τις παραπάνω διατάξεις, συνάγεται ότι τα Νοσοκομεία του ΕΣΥ, στα οποία εντάχθηκαν οι Υπηρεσίες Νοσοκομειακής Υποστήριξης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, αποτελούν φορείς υποδοχής των ως άνω Υπηρεσιών […]
Read moreΜΕφΙωανν 108/2014 – Αντισυνταγματικό το παράβολο του άρθρου 495, παρ. 4 ΚπολΔ.
Το Μονομελές Εφετείο Ιωαννίνων, με την υπ’ αριθμ. 108/2014 απόφασή του, έκρινε ότι η διάταξη του άρθρ. 495 § 4 ΚΠολΔ, όπως αυτή προστέθηκε με το άρθρ. 12 § 2 του Ν.4055/12 και εν συνεχεία με το άρθρ. 93 § 1 του Ν.4139/13, με την οποία προβλέπεται η επί ποινή απαραδέκτου του ενδίκου μέσου κατάθεση παραβόλου ύψους 200,00€, αποτελεί δικονομική προϋπόθεση, που δεν είναι συναφής με τη λειτουργία των δικαστηρίων και την ανάγκη αποτελεσματικής απονομής της δικαιοσύνης και ότι υπερβαίνει τα όρια εκείνα τα οποία θέτουν το άρθρ. 6 § 1 της ΕΣΔΑ και 20 § 1 του Συντάγματος. Συγκροτήθηκε από το Δικαστή Λάμπρο Καρέλο, Εφέτη, τον οποίο όρισε ο Πρόεδρος Εφετών και τη γραμματέα Αναστασία Βαρδάκα. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Απριλίου 2014, για να δικάσει την εξής υπόθεση: Της εκκαλούσης …………., κατοίκου ……………. Ιωαννίνων, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μπασιό. . Με την 24/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων απορρίφθηκε η από 8-7-2013 (αρ. κατ. 759/17-7-2013) ανακοπή της εκκαλούσης. Την ανωτέρω απόφαση προσέβαλε η ανακόπτουσα με την από 14-3-2014 (αρ. κατ. 36/20-3-2014) έφεσή της, με την οποία ζητά, όσα αναφέρονται σ’ αυτή. Με την 119/21-3-2014 πράξη ορίστηκε δικάσιμος για τη συζήτηση της έφεσης η ανωτέρω. Εκφωνήθηκε η υπόθεση με τη σειρά εγγραφής της στο πινάκιο και παραστάθηκε η εκκαλούσα, όπως αναφέρεται παραπάνω. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσης ζήτησε, όσα αναφέρονται στις προτάσεις του και στα πρακτικά. ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ Η υπό κρίση από 14-3-2014 (αρ. κατ. 36/20-3-2014) έφεση στρέφεται κατά της 24/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων. Με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρων 741 επ. ΚΠολΔ), η από 8-7-2013 {αρ. κατ. 759/17-7-2013) ανακοπή της εκκαλούσης, για την ακύρωση της από 18-5-2012 πράξης και των 293/2012 πρακτικών δημοσίευσης ιδιόγραφης διαθήκης του Μονομελούς –Πρωτοδικείου Ιωαννίνων. Η έφεση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, καθόσον ή εκκαλούσα δεν επικαλείται και από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης, ενώ, από τη δημοσίευση της απόφασης αυτής, στις 31-1-2014, δεν έχει περάσει τριετία (άρθρα 495, 498, 499, 500, 518 παρ. 2, 739, 741, 760 επ. ΚΠολΔ). Επίσης, αρμόδια φέρεται στο Δικαστήριο τούτο (άρθρα 19, 741, 760 επ, ΚΠολΔ, όπως το άρθρο 19 ισχύει μετά το άρθρο 4 παρ. 2 του νόμου 3994/2011, σύμφωνα με τα άρθρα 72 παρ. 2 και 4 και 77 παρ. 1 του νόμου αυτού), με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 524 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά το άρθρο 44 παρ. 1 του νόμου 3994/2011 (σύμφωνα με τα άρθρα 72 παρ. 2 και 4 και 77 παρ. 1 του νόμου αυτού), με την εφαρμογή και των άρθρων 748 και 760 επ. ΚΠολΔ (άρθρο 760 ΚΠολΔ). Πρέπει, επομένως, να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 532, 533 παρ. 1, 741 ΚΠολΔ). Πρέπει να σημειωθεί, ότι, ναι μεν δεν έχει κατατεθεί, κατά την άσκηση της έφεσης, το παράβολο που προβλέπεται από το άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, όπως προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του νόμο;} 4055/2012 και εν συνεχεία με το άρθρο 93 παρ. 1 του νόμου 4139/2013, η παράλειψη όμως αυτή δεν καθιστά απαράδεκτη την […]
Read more