άρθρο 43, παρ. 8, Ν. 4174/2013 : Όποιοι χρωστούν στην Εφορία, από 1/1/14 μπορούν να μεταβιβάζουν σε τρίτο ακίνητό τους, υπό την προϋπόθεση ότι με το τίμημα εξοφλούνται πρώτα οι ληξιπρόθεσμες φορολογικές τους υποχρεώσεις.
Aπό την 1η Ιανουαρίου όποιος χρωστάει στην Εφορία αλλά δεν έχει χρήματα για να αποπληρώσει τις οφειλές του θα μπορεί να μεταβιβάζει στο κράτος κάποιο από τα ακίνητα που μπορεί να έχει στην κατοχή του. Τι αναφέρει η εγκύκλιος Από την 1η Ιανουαρίου 2014 και μετά οι φορολογούμενοι που έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη στο δημόσιο μπορούν να μεταβιβάζουν σε τρίτο ακίνητα περιουσιακά τους στοιχεία υπό την προϋπόθεση ότι με το τίμημα εξοφλούνται πρώτα οι ληξιπρόθεσμες φορολογικές τους υποχρεώσεις. Ωστόσο δεν θα ισχύει το ίδιο και για την πληρωμή φόρων. Αίτηση πληρωμής ληξιπρόθεσμων οφειλών με μεταβίβαση της πλήρους κυριότητας ακινήτου σε τρίτο και ταυτόχρονη εκχώρηση στο δημόσιο μέρους ή του συνόλου του χρηματικού τιμήματος προβλέπει εγκύκλιος του γ.γ. Δημοσίων Εσόδων. Αναλυτικά, σύμφωνα με την εγκύκλιο, οφειλέτης ο οποίος βρίσκεται σε αδυναμία να καταβάλει φόρο, μπορεί να υποβάλει αίτηση πληρωμής αυτού, μερικώς ή ολικώς, με μεταβίβαση εξ επαχθούς αιτίας της πλήρους κυριότητας ακινήτου του σε τρίτο και ταυτόχρονη εκχώρηση στο Ελληνικό Δημόσιο μέρους ή του συνόλου του χρηματικού τιμήματος. Τι θα δηλώνεται στις αιτήσεις Στην αίτηση, η οποία υπέχει θέση υπεύθυνης δήλωσης, δηλώνονται το ύψος του τιμήματος καθώς και τα στοιχεία: του ακινήτου που πρόκειται να μεταβιβαστεί και του αγοραστή αυτά που αποδεικνύουν την οικονομική αδυναμία του οφειλέτη να καταβάλει το φόρο. Επί της αίτησης δύναται να εκδοθεί αποδεικτικό ενημερότητας ή βεβαίωση οφειλής σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις, τα οποία επέχουν θέση πράξης αποδοχής της αίτησης της παραγράφου 1 της παρούσας και επί των οποίων αναφέρονται, τουλάχιστον, οι διατάξεις της παρ. 8 του άρθρου 43 του ν. 4174/2013, όπως ισχύουν, και της παρούσας απόφασης, η αίτηση – δήλωση εκχώρησης του τιμήματος καθώς και το ακίνητο που πρόκειται να μεταβιβαστεί. Στο συμβόλαιο μεταβίβασης γίνεται υποχρεωτικά μνεία της εκχώρησης του τιμήματος στο Ελληνικό Δημόσιο βάσει των διατάξεων του άρθρου 43, παρ. 8, του ν. 4174/2013, όπως ισχύουν, και της παρούσας απόφασης, καθώς και του αποδεικτικού ή της βεβαίωσης οφειλής, κατά περίπτωση, με τα οποία γίνεται αποδεκτή η εκχώρηση και αποδίδεται το τίμημα στο Ελληνικό Δημόσιο. Με την απόδοση του παρακρατούμενου ποσού ο φόρος εξοφλείται μέχρι του ύψους του τιμήματος. Σε περίπτωση που υφίστανται και μη φορολογικές οφειλές κατά την απόδοση του τιμήματος πιστώνονται κατά προτεραιότητα οι υποχρεώσεις από φόρο.
Read moreΝ. 4223/2013 – Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων και άλλες διατάξεις
ΝΟΜΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 4223 ΦΕΚ Α 287/31-12-2013 Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων και άλλες διατάξεις. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εκδίδομε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή: ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α’ ΕΝΙΑΙΟΣ ΦΟΡΟΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ Άρθρο 1. Αντικείμενο του φόρου 1. Από το έτος 2014 και για κάθε επόμενο έτος επιβάλλεται Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝ.Φ.Ι.Α.) στα δικαιώματα της παραγράφου 2 του παρόντος, σε ακίνητα που βρίσκονται στην Ελλάδα και ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή κάθε είδους νομικές οντότητες την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους. 2. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. επιβάλλεται στα εμπράγματα δικαιώματα της πλήρους κυριότητας, της ψιλής κυριότητας, της επικαρπίας, της οίκησης και της επιφάνειας επί του ακινήτου. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. επιβάλλεται και στα εμπράγματα ή ενοχικά δικαιώματα της αποκλειστικής χρήσης θέσης στάθμευσης, βοηθητικού χώρου και κολυμβητικής δεξαμενής, που βρίσκονται σε κοινόκτητο τμήμα του ακινήτου και αποτελούν παρακολούθημα των παραπάνω εμπραγμάτων δικαιωμάτων. Εξαιρετικά, επιβάλλεται και στο δικαίωμα της νομής ή οιονεί νομής, της κατοχής, καθώς και στη δέσμευση δικαιωμάτων επί του ακινήτου από Ο.Τ.Α. σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παράγραφο 2 του άρθρου 2. 3. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. ισούται με το άθροισμα του κύριου φόρου επί του κάθε ακινήτου και του συμπληρωματικού φόρου επί της συνολικής αξίας των δικαιωμάτων επί των ακινήτων του υποκειμένου στο φόρο. 4. Τα δικαιώματα επί των οποίων επιβάλλεται ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. ετησίως είναι αυτά που υπάρχουν την 1η Ιανουαρίου του έτους φορολογίας, ανεξάρτητα από μεταβολές που τυχόν επέρχονται κατά τη διάρκεια του έτους αυτού και ανεξάρτητα από τη μεταγραφή του τίτλου κτήσης. 5. Για τον καθορισμό του ΕΝ.Φ.Ι.Α. λαμβάνεται υπόψη η πραγματική κατάσταση του ακινήτου. Η πραγματική κατάσταση του ακινήτου προκύπτει από την οριστική εγγραφή στο κτηματολογικό γραφείο. Αν δεν υπάρχει οριστική εγγραφή, λαμβάνονται υπόψη τα στοιχεία του ακινήτου, όπως προκύπτουν από τον τίτλο κτήσης. Αν δεν υπάρχει τίτλος κτήσης, λαμβάνονται υπόψη τα στοιχεία της πραγματικής κατάστασης του ακινήτου. Αν η πραγματική επιφάνεια του ακινήτου υπερβαίνει αυτή που αναγράφεται στην οριστική εγγραφή στο κτηματολογικό γραφείο ή στον τίτλο κτήσης ή στην άδεια οικοδομής ή έχει γίνει αλλαγή της χρήσης του ακινήτου, λαμβάνεται υπόψη η πραγματική επιφάνεια και η πραγματική χρήση του ακινήτου Άρθρο 2. Υποκείμενο του φόρου 1. Υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α. είναι κάθε πρόσωπο ή οντότητα του άρθρου 1, ανάλογα με το δικαίωμα και το ποσοστό του, και ειδικότερα: α) Αυτός που αποκτά δικαίωμα σε ακίνητο από οποιαδήποτε αιτία, από την ημερομηνία σύνταξης του οριστικού συμβολαίου κτήσης ή από την ημερομηνία τελεσιδικίας της δικαστικής απόφασης με την οποία αναγνωρίζεται δικαίωμα ή καταδικάζεται ο δικαιοπάροχος σε δήλωση βουλήσεως. β) Ο υπερθεματιστής, από την ημερομηνία σύνταξης της κατακυρωτικής έκθεσης. γ) Ο κληρονόμος και ειδικότερα: αα) Ο εκ διαθήκης κληρονόμος, εφόσον έχει δημοσιευθεί διαθήκη μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους. ββ) Ο εξ αδιαθέτου κληρονόμος, εφόσον δεν έχει δημοσιευθεί διαθήκη μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους. δ) Όποιος έχει αποκτήσει δικαίωμα σε ακίνητο με οριστικό συμβόλαιο δωρεάς αιτία θανάτου, εφόσον ο θάνατος επήλθε μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους. 2. Υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α. είναι και: α) Αυτός που αποκτά δικαίωμα με προσύμφωνο αγοράς, εφόσον σε αυτό προβλέπεται η κατάρτιση της εμπράγματης δικαιοπραξίας με αυτοσύμβαση, με εξαίρεση το εργολαβικό προσύμφωνο. β) Ο δικαιούχος […]
Read more«Επίκαιρα Ζητήματα Φορολογικού Δικαίου»
Η Ένωση Ελλήνων Νομικών «e-Θέμις», σε συνεργασία και με το Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών,σας προσκαλεί στη διημερίδα που διοργανώνει, με θέμα: «Επίκαιρα Ζητήματα Φορολογικού Δικαίου» στις 17 και 18 Ιανουαρίου 2014, στην Αίθουσα Τελετών του Εφετείου Αθηνών. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2014 17:00 – 18:00: Εγγραφές 18:00 – 18:30: Έναρξη Διημερίδας Η προβληματική της Διημερίδας Δημήτρης Αναστασόπουλος, Πρόεδρος της Ε.Ε.Ν.e-Θέμις Χαιρετισμοί 18:30 – 20:30: Φορολογία, Κράτος Δικαίου και Κρίση Προεδρεύων: Θεόδωρος Φορτσάκης, Πρόεδρος του Τμήματος Νομικής Αθηνών, Καθηγητής. Η παροχή έννομης προστασίας στο φορολογούμενο εν καιρώ κρίσης Κωνσταντίνος Φινοκαλιώτης, Καθηγητής, Τμήμα Νομικής ΑΠΘ Φορολογικό ποινικό δίκαιο: Ανθολόγιον Παθολογίας Ηλίας Αναγνωστόπουλος, Αν.Καθηγητής Ποινικού Δικαίου Νομικής Αθηνών Διοικητική εκτέλεση και αναλογικότητα Απόστολος Γέροντας, Αν.Καθηγητής ΕΑΠ Η εισαγωγή γενικού κανόνα κατά της φοροαποφυγής στο ελληνικό φορολογικό σύστημα Γεώργιος Ν. Κεραμεύς, Δικηγορικά Γραφεία Κεραμεύς, Παπαδημητρίου, Παπαδόπουλος (KPP Law) Φοροδιαφυγή και κράτος δικαίου Γεώργιος Μάτσος, ΔΝ, Δικηγόρος 20:30 – 21:00: Συζήτηση Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014 10:00 – 12:10: Φορολογικές παραβάσεις και ποινική δικαιοσύνη Προεδρεύων: Ιωάννης Γιαννίδης, Αν.Καθηγητής Ποινικού Δικαίου Νομικής Αθηνών Ειδικά ζητήματα ποινικής καταστολής της φοροδιαφυγής Γιώργος Δημήτραινας, Επίκ.Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ. Η ποινική αντιμετώπιση των φορολογικών παραβάσεων – η εγγυητική των ατομικών ελευθεριών και η προστατευτική των εννόμων αγαθών λειτουργία του Ποινικού Δικαίου Κωνσταντίνος Βουλγαρίδης, Πρόεδρος Πρωτοδικών, μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ο θεσμός του Οικονομικού Εισαγγελέα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 του ν.3943/2011, με το οποίο προστέθηκε στο ν.2523/1997 το άρθρο 17Α και η αντιμετώπιση των φορολογικών αδικημάτων Ελένη Μιχαλοπούλου, Επίκουρος Εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος Επίκαιρα ζητήματα σε σχέση με την ποινική αντιμετώπιση, με βάση τις διατάξεις του Ν. 2523/1997, των περιπτώσεων διακίνησης πλαστών και εικονικών φορολογικών στοιχείων Θεόδωρος Παπακυριάκου, Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ. Επίκαιρα ζητήματα ποινικής διαδικασίας στα φορολογικά αδικήματα Ζήσης Κωνσταντίνου, Δικηγόρος, Παρέμβαση: Η κατάσταση ανάγκης ως λόγος άρσης του άδικου χαρακτήρα της πράξης της μη καταβολής βεβαιωμένων οφειλών προς το Δημόσιο – Προβληματισμός και αφορμή για μεταρρύθμιση του υφιστάμενου συστήματος ποινικής δίωξης για φορολογικά αδικήματα. Ιωάννης Βαονάκης, Δικηγόρος, ΜΔΕ Διεθνες Οικονομικό Χρηματοοικονομικό και Τραπεζικο Δίκαιο Πρόσβαση σε φορολογικά δεδομένα και δικαίωμα πληροφοριακής αυτοδιάθεσης Γρηγόρης Τσόλιας, Δικηγόρος, ΜΔ Ποινικών Επιστημών 12:10 –12:20: Διάλειμμα 12:20 – 14:00: Η δικαστική προστασία στο πλαίσιο των φορολογικών διαφορών Προεδρεύων: Ιωάννης Δρόσος, Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Νομικής Αθηνών Οι διοικητικές κυρώσεις για παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας υπό το καθεστώς του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας: Συγκριτική παρουσίαση και κριτική Πέτρος Πανταζόπουλος, Δικηγόρος, Διδάκτωρ Φορολογικού Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Η άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής ενώπιον της Υπηρεσίας Εσωτερικής Επανεξέτασης Κατερίνα Σαββαϊδου, Λέκτορας, Τμήμα Νομικής ΑΠΘ, Δικηγόρος: Η αίτηση αναστολής εκτέλεσης των καταλογιστικών πράξεων των φορολογικών αρχών σύμφωνα με τις νεότερες νομοθετικές διατάξεις Οδυσσέας Σπαχής, Εφέτης Διοικητικών Δικαστηρίων Η δικονομία των φορολογικών διαφορών: Εξελίξεις, αμφισβητήσεις, νομολογιακά πορίσματα Ευστάθιος Μπακάλης, DEA Φορολογικού Δικαίου Paris I, ΜΔΕ Αστικού Δικαίου και ΜΔΕ Φορολογικού Δικαίου ΟΠΔ, Φορολογικός Σύμβουλος ΔΣΑ Αναδρομική φορολογία & έκτακτη εισφορά: η νομολογιακή ερμηνεία του άρθρου 78 παρ.2 Συντ. στις δύο περιπτώσεις Χριστίνα Φατούρου, Δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου Παν/μίου Αθηνών 14:00 – 14:45: διάλειμμα 14:45 – 16:15: Ζητήματα φορολογικής αντιμετώπισης νομικών προσώπων Προεδρεύων: Ιωάννης Δρόσος, Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Νομικής Αθηνών Η ελληνική ρύθμιση για τη φορολόγηση των Ελεγχόμενων Αλλοδαπών Εταιριών υπό το φως των κανόνων του Ευρωπαϊκού Φορολογικού Δικαίου Κατερίνα Πέρρου, ΔΝ, Δικηγόρος Ο έλεγχος της τιμολόγησης των ενδοομιλικών συναλλαγών (transfer pricing) Ανδρέας Τσουρουφλής, Λέκτορας, Τμήμα Νομικής ΕΚΠΑ, Δικηγόρος, Φορολογικός Σύμβουλος Η […]
Read more4ο Νομικό Συνέδριο ΕΑΝΔΑ – Πρακτικά Ζητήματα Αναγκαστικής Εκτέλεσης
Η Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών σας προσκαλεί στο 4ο Νομικό Συνέδριοπου διοργανώνει, με θέμα: “Πρακτικά Ζητήματα Αναγκαστικής Εκτέλεσης” (ΚΠολΔ, ΚΕΔΕ & Συναφή Νομοθετήματα) στις 17, 18 και 19 Ιανουαρίου 2014, στο Ξενοδοχείο Elite City Resort (Ναυαρίνου 2, Καλαμάτα). ***** Συμμετοχή στο συνέδριο, με διαμονή στο Ξενοδοχείο Elite City Resort (δύο διανυκτερεύσεις, με πρωινό): – Δίκλινο: 95 ευρώ / άτομο – Τρίκλινο: 85 ευρώ / άτομο – Μονόκλινο: 138 ευρώ / άτομο Την Παρασκευή, 17/1/2014, θα παρατεθεί στους συνέδρους δεξίωση στο χώρο του ξενοδοχείου, εκ μέρους της ΕΑΝΔΑ, και το Σάββατο, 18/1/2014, θα λάβει χώρα νυχτερινή διασκέδαση με δωρεάν το πρώτο ποτό, εκ μέρους της ΕΑΝΔΑ, σε γνωστό club της πόλης (χωρίς καμία περαιτέρω επιβάρυνση). Κρατήσεις θέσεων-δωματίων: Ζυγός Travel: 210-9016940 Προς διευκόλυνση των συνέδρων, η ΕΑΝΔΑ προτίθεται να διαθέσει πούλμαν για τη μετακίνηση των ενδιαφερομένων από την Αθήνα προς την Καλαμάτα, με επιστροφή, για όσους το επιθυμούν, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμπληρωθεί ο προβλεπόμενος ελάχιστος αριθμός θέσεων. Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να το δηλώσουν ταυτόχρονα με τη δήλωση συμμετοχής τους στο συνέδριο. Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να απευθύνεστε στον Αντιπρόεδρο του ΔΣ της ΕΑΝΔΑ, Χρήστο Θεοδωρόπουλο (694-5225957) και στο Μέλος ΔΣ ΕΑΝΔΑ, Ανδρέα Κυριακόπουλο (694-8622480). – fb event: www.facebook.com/events/1443885899164217 Το αναλυτικό πρόγραμμα του συνεδρίου με τους ομιλητές και τα θέματα των εισηγήσεων θα ανακοινωθεί προσεχώς. Στους συνέδρους θα χορηγηθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης. ΓΙΑ ΤΟ ΔΣ ΤΗΣ ΕΑΝΔΑ Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ …………………………….. Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΜΑΔΙΑΝΟΥ ……………………… ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΠΑΤΗΣ
Read moreΗ εκχώρηση
Η εκχώρηση Του Δικηγόρου Γιώργου Φραγκούλη. Ο Αστικός Κώδικας προβλέπει τη μεταβολή του προσώπου του δανειστή μέσω της εκχώρησης [μεταβίβασης] της απαίτησης. Το ενοχικό δικαίωμα, η απαίτηση, μπορεί με σύμβαση να μεταβιβασθεί από τον φορέα του, το δανειστή, σε άλλο. Η απαίτηση έχει καταστεί αγαθό που κυκλοφορεί στις συναλλαγές, που «αλλάζει χέρια» για ανταλλακτικούς, χαριστικούς, εξασφαλιστικούς ή οποιουσδήποτε άλλους σκοπούς. Εκτός από δεσμός δικαίου μεταξύ δυο προσώπων, η απαίτηση έχει και οικονομική αξία ανεξάρτητη από τα πρόσωπα αυτά και από τον δεσμό που τους συνδέει καθώς και από την εκπλήρωση της παροχής στο μέλλον. Και πριν από την εκπλήρωση η απαίτηση έχει παρούσα οικονομική αξία. Αυτή την αξία ο δανειστής μπορεί να την αξιοποιήσει, να την εμπορευθεί, να τη χαρίσει κλπ, μεταβιβάζοντας την, όπως και τα αντικείμενα της κυριότητας [κινητά ή ακίνητα] ή επιβαρύνοντας την με ενέχυρο, επικαρπία κλπ[1]. Η μεταβίβαση της απαίτησης γίνεται, συνήθως, με σύμβαση [σύμβαση εκχώρησης][2] ανάμεσα στον παλιό δανειστή [εκχωρητή] και στον νέο δανειστή [εκδοχέα]. Είναι δυνατή όμως η εκχώρηση και από το νόμο [cessio legis] π.χ. ΑΚ 319 § 2, 488, 858, ΕμπΝ 210, οπότε εφαρμόζονται κατ′ αρχήν οι κανόνες της συμβατικής εκχώρησης, εκτός αν προβλέπεται απόκλιση. Υποκείμενα της εκχώρησης. Η εκχώρηση καταρτίζεται μεταξύ του εκχωρητή και του εκδοχέα. Συναίνεση του οφειλέτη δεν απαιτείται. Για τον οφειλέτη, η υποχρέωση του είναι περισσότερο μια οικονομική αξία και λιγότερο δεσμός με ένα πρόσωπο. Η συμμετοχή του στην εκχώρηση είναι εντελώς παθητική· χρειάζεται απλά να του αναγγελθεί η εκχώρηση [460]. Μπορεί να εκχωρήσει απαίτηση τρίτος εκτός από τον δανειστή; Η απάντηση είναι αρνητική, βάσει της γενικής αρχής ότι δεν μπορείς να μεταβιβάσεις δικαίωμα που δεν έχεις [nemo plus juris ad alium transferre potest quam ipse habet]. Καλόπιστη κτήση από τον εκδοχέα απαίτησης από τρίτο [μη εκχωρητή] δεν προβλέπεται, εν αντιθέσει με τα κινητά [1036]. Η εξήγηση γι′ αυτή την ρύθμιση έγκειται στον εξής συλλογισμό: στα κινητά η προστασία του καλόπιστου αποκτώντος οφείλεται στο γεγονός ότι αυτός έδειξε εμπιστοσύνη στο ότι ο μεταβιβάζων [μη κύριος] κατέχει το πράγμα [ένδειξη εξουσίας πάνω σ′ αυτό] και στην ανάγκη διευκόλυνσης της ταχείας κυκλοφορίας των κινητών. Τα στοιχεία αυτά, ιδίως το πρώτο [κατοχή], δεν συντρέχουν στην περίπτωση της απαίτησης[3]. Παράδειγμα: ο Ο οφείλει στον ανήλικο Δ1 ένα χρηματικό ποσό. Ο Δ1 εκχωρεί με άκυρη σύμβαση [λόγω δικαιοπρακτικής ανικανότητας] την απαίτηση του στον Δ2 ο οποίος δεν αποκτά λόγω της ακυρότητας. Ο Δ2 εκχωρεί παραπέρα την απαίτηση στον καλόπιστο Δ3. Μολονότι η σύμβαση Δ2–Δ3 δεν πάσχει κανένα ελάττωμα, ο Δ3 δεν αποκτά την απαίτηση αφού ο εκχωρητής δεν ήταν δανειστής. Αν όμως ο Δ1 εγκρίνει, μετά την ενηλικίωση του [239] την εκχώρηση, αυτή ισχυρο ποιείται. Αντικείμενο της εκχώρησης. Αντικείμενο της εκχώρησης είναι οποιαδήποτε απαίτηση ακόμη και μελλοντική[4]. Μπορεί να μεταβιβασθεί και μέρος της απαίτησης φτάνει αυτή [απαίτηση] να είναι διαιρετή. Πάντα σαν εκχωρούμενες θεωρούνται μεμονωμένες απαιτήσεις όχι συμβατικές σχέσεις. Οι συμβατικές σχέσεις μεταβιβάζονται πάντα με συνδυασμό εκχώρησης για τις απαιτήσεις και αναδοχής χρέους για τις υποχρεώσεις[5]. Απαραίτητο επίσης στοιχείο για το εκχωρητό της απαίτησης είναι ο προσδιορισμός του προσώπου [οφειλέτη] και το περιεχόμενο της απαίτησης. Ωςμελλοντικές απαιτήσεις νοούνται οι απαιτήσεις των οποίων ο νομικός λόγος παραγωγής υπάρχει κατά την εκχώρηση αλλά δεν γεννήθηκε ακόμη αυτή [περιορισμένα μελλοντική απαίτηση], αφετέρου η απαίτηση της οποίας ο λόγος παραγωγής δεν υπάρχει κατά την […]
Read moreΑδικαιολόγητος Πλουτισμός
Αδικαιολόγητος Πλουτισμός Του Δικηγόρου Γιώργου Φραγκούλη, μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου. Ολόκληρο το οικοδόμημα του Ενοχικού Δικαίου βασίζεται, θεμελιώνεται, στις εξής τρειςμεγάλες ηθικές επιταγές, α) στην αρχή της τήρησης της ελεύθερα δοθείσας υπόσχεσης ή, ακριβέστερα, της τήρησης των ελεύθερων συμφωνιών [pacta sunt servanda], β) στην αρχή της υποχρέωσης προς αποζημίωση από την άδικα και υπαίτια προξενηθείσα ζημιά [ΑΚ 914 επ] και γ) στην αρχή της απαγόρευσης αδικαιολόγητου πλουτισμού σε βάρος άλλου [ΑΚ 904 επ]. Το Δίκαιο σαν θεσμός ρύθμισης των ανθρώπινων σχέσεων δεν απαγορεύει, γενικά τον πλουτισμό ενός ατόμου σε βάρος άλλου, ειδικότερα με βάση το ισχύον οικονομικό σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Αυτό που απαγορεύει είναι τον πλουτισμό που δεν στηρίζεται σε κάποια νόμιμη αιτία [αιτία, σκοπό, δηλαδή που να αναγνωρίζει ο νόμος]. Παράδειγμα: όταν ο έμπορος πλουτίζει σε βάρος του πελάτη του επειδή αγοράζει από τον παραγωγό φθηνότερο το αντικείμενο της πώλησης και το πουλάει ακριβότερα σε βάρος του πελάτη του [η διαφορά στην τιμή αγοράς και στην τιμή πώλησης αποτελεί το κέρδος του], θεωρείται νόμιμο αυτό το κέρδος, γιατί το εμπόριο θεωρείται νόμιμη δραστηριότητα. Όταν όμως το κέρδος προέρχεται από απατηλή συμπεριφορά [προϊόν απάτης, ΑΚ 147 επ, ΠοινΚ 386], ο πλουτισμός αυτός δεν είναι νόμιμος και το δίκαιο δεν επιτρέπει την διατήρηση του στον απατήσαντα. Έτσι, το Δίκαιο διατηρεί την απαιτούμενη ισορροπία μεταξύ των μελών της έννομης τάξης αμβλύνοντας τις αδικίες και τις ανωμαλίες από την οικονομική δραστηριότητα των μελών του χωρίς να πνίγει την επιδίωξη του ατομικού οφέλους που αποτελεί αυτή και την κινητήρια δύναμη μιας κοινωνίας. Ο θεσμός του αδικαιολόγητου πλουτισμού δεν είναι απλά ένας θεσμός του ιδιωτικού δικαίου, εφαρμόζεται ακόμη και στο δημόσιο δίκαιο[1]. Διάκριση από συγγενείς έννοιες. Η αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού διακρίνεται από την αξίωση αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας [ΑΚ 914 επ] κατά τούτο: στην περίπτωση της αποζημίωσης το καταβαλλόμενο χρηματικό ποσό καλύπτει ολόκληρη τη ζημιά του ζημιωθέντος [εξαίρεση αποτελεί η εύλογη αποζημίωση, ΑΚ 387]. Στην αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού δεν καλύπτει όλη τη ζημιά που υφίσταται ο ζημιωθείς αλλά μόνο το ποσό κατά το οποίο πλούτισε ο υπόχρεος [ΑΚ 909]. Στον αδικαιολόγητο πλουτισμό δηλαδή “η μετακίνησις οικονομικής αξίας από του ενός εις τον άλλον λαμβάνεται υπόψιν κατά το αποτέλεσμα της εν σχέσει προς τον πλουτίσαντα και όχι τον ζημιωθέντα”[2]. Δηλαδή, κατά την κρίση μιας διαφοράς απορρέουσα από αδικαιολόγητο πλουτισμό, σημασία έχει το όφελος του πλουτήσαντος και όχι η ζημιά του ζημιωθέντος. Παράδειγμα: ο Α νομίζει, πλανημένα, ότι οφείλει στον Β ορισμένο πράγμα και του το δίδει. Δεν μπορεί ο Α να ζητήσει από τον Β πλήρη αποζημίωση, λ.χ. διαφυγόντα κέρδη [ΑΚ 298] από τη μη χρήση του πράγματος ενόσω αυτό βρισκόταν στην κατοχή του Β. Για να προσδιορίσουμε την υποχρέωση του Β έναντι του Α πρέπει να εξετάσουμε τι απέκτησε ο Β από τον Α που συνίσταται και ο πλουτισμός του. Επομένως, αν ο Β πώλησε το πράγμα στον Γ με μικρότερο τίμημα από την πραγματική αξία του πράγματος, ο πλουτισμός του Β συνίσταται σ¢ αυτό ακριβώς το μικρότερο τίμημα. Αν ο Β δώρισε το πράγμα στον Γ, δεν έχει καμιά ευθύνη απέναντι στον Α αφού δεν είναι πια πλουσιότερος απέναντι του. Άλλο το ζήτημα ότι το Δίκαιο στην περίπτωση αυτή επιτρέπει την αναζήτηση του πράγματος […]
Read moreO μηχανισμός των ειδικών διαδικασιών του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας
Γράφει ο Ιάσων Ευαγγέλου Με αφορμή μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχα σχετικά με ένα θέμα κλήτευσης, που προέκυψε σε κατ’ έφεση δίκη υπόθεσης αυτοκινητιστικών διαφορών ( άρθρο 681Α ΚΠολΔ), θεώρησα σκόπιμο να εκφράσω κάποιες σκέψεις για την πολυπλοκότητα του μηχανισμού – εύλογος κατά τη γνώμη μου χαρακτηρισμός- των ειδικών διαδικασιών. Με την εισαγωγή του κεφαλαίου των ειδικών διαδικασιών στον ΚΠολΔ, επήλθε ως γνωστόν, μια πολλαπλή μεταρρύθμιση διαδικαστικών διατάξεων της τακτικής διαδικασίας, όχι όμως και στο σύνολό τους. Οι ειδικές διατάξεις, απλά ήρθαν να τροποποιήσουν προς την κατεύθυνση της απλούστερης και ταχύτερης διαδικασίας ορισμένες πτυχές της δίκης. Έκρινε δηλαδή σκόπιμο ο δικονομικός νομοθέτης, για λόγους δημόσιας τάξεως και καλύτερης εξυπηρέτησης των ιδιωτικών συμφερόντων, σε ιδιαίτερα ευαίσθητου και κρίσιμου χαρακτήρα διαφορές, ότι έπρεπε να προκριθεί ο σκοπός της ταχύτητας και της απλούστευσης στην επίλυσή τους. Γι’ αυτό και εισάχθηκαν οι ειδικές διαδικασίες που κατά την ορθότερη γνώμη, την οποία και ασπάζομαι, αποτελούν έναν ιδιαίτερο τύπο δίκης και όχι ένα απλό σύνολο ειδικότερων διατάξεων [ Μπέης], αφού υπάρχουν οι διατάξεις για τις μικροδιαφορές, τη λογοδοσία και τη διανομή (466 επ, 473 επ και 478 επ. ΚΠολΔ αντίστοιχα), που επικρατούν ως ειδικότερες και έναντι των ειδικών διαδικασιών, δεν εισάγουν δηλαδή κάποια άλλη διαδικασία. Συνεπώς οι ειδικές διαδικασίες είναι ένα πλέγμα κανόνων δικαίου που με πυλώνες την ταχύτητα και την απλούστευση, ρυθμίζουν ειδικότερων αντικειμένων δίκες και γι’ αυτό πρέπει να διαχωρίζονται αυτοτελώς από τις άλλες διαδικασίες, τακτική, εκούσια δικαιοδοσία, ασφαλιστικά μέτρα. ΤΟ ΑΡΘΡΟ 591 ΚΩΔΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Το πνεύμα του μηχανισμού των ειδικών διαδικασιών, όπως ακριβώς το έθιξα παραπάνω, εκφράζεται στη μοναδική γενική και κατευθυντήρια διάταξη που είναι και το πρώτο άρθρο στο κεφάλαιο των ειδικών διαδικασιών, το άρθρο 591 ΚΠολΔ. Πιστεύω ότι όλα ξεκινούν από την κατανόηση του κανόνα που εισάγει η εν λόγω ρύθμιση για το πως θα λειτουργήσει και θα εργαστεί δικονομικά ένας δικηγόρος σε μια δίκη ειδικής διαδικασίας. Κάποιος θα το θεωρούσε αυτονόητο. Και όμως δεν είναι έτσι, μη αντίληψη ή εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου μπορεί να οδηγήσει σε τραγικά σφάλματα που άνετα θα μπορούσαν να οδηγήσουν και απώλεια της δίκης πχ ένας λάθος υπολογισμός προθεσμίας που αποτελεί το βασικό λάθος πολλών νομικών. Αν διαβάσει κανείς τις διατάξεις των ειδικών διαδικασιών θα παρατηρήσει ότι θέλει συνδυαστική σκέψη και αποκρυστάλλωση των αντικειμενικών υποστάσεων των άρθων 691 επ ΚΠολΔ. Ας δούμε το πραγματικό της παραγράφου 1 του 591 ΚΠολΔ που είναι και η διάταξη που μας ενδιαφέρει: ”Τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις αυτές. Αν στις διατάξεις αυτές δεν ορίζεται διαφορετικά”: α) η προθεσμία κλήτευσης των διαδίκων είναι 30 ημέρες και αν ο κλητευόμενος ή κάποιος από τους ομοδίκους έχει διαμονή στο εξωτερικό ή είναι αγνώστου διαμονής, 60 ημέρες πριν από τη συζήτηση. β) οι προτάσεις κατατίθενται στο ακροατήριο γ) όλοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί προτείνονται προφορικά και όσοι δεν περιέχονται στις προτάσεις καταχωρίζονται στα πρακτικά δ) οι διάδικοι μπορούν έως τη δωδεκάτη ώρα της τρίτης εργάσιμης μέρας από τη συζήτηση να καταθέσουν προσθήκη στις προτάσεις τους, με την οποία σχολιάζονται οι αποδείξεις, προτείνονται ισχυρισμοί και προσκομίζονται ένορκες βεβαιώσεις, έγγραφα και γνωμοδοτήσεις κατά το άρθρο 390 μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που προτάθηκαν […]
Read moreΟ περιορισμός της δραστηριότητας του εργοδότη ως προϋπόθεση επιβολής εκ περιτροπής εργασίας μονομερώς (επισκόπηση νομολογίας)
Γράφει ο Κοκκινογέννης Ιωάννης Επισκόπηση των ορισμένων θέσεων των νομολογίας για την έννοια του «περιορισμού της δραστηριότητας του εργοδότη» ως προϋπόθεσης που πρέπει κατά νόμον να συντρέχει προκειμένου ο εργοδότης να μπορεί να επιβάλει μονομερώς σύστημα εκ περιτροπής εργασίας Ερμηνευτικά Σχόλια Η μονομερώς εκ περιτροπής εργασία υπό το φώς του νόμου, είναι η απασχόληση κατά λιγότερες ημέρες την εβδομάδα ή κατά λιγότερες εβδομάδες το μήνα ή κατά λιγότερους μήνες το έτος ή και συνδυασμός αυτών κατά πλήρες ημερήσιο ωράριο. Ωστόσο, πρέπει να συντρέχουν και κάποιες προϋποθέσεις για την επιβολή της μονομερούς εκ περιτροπής εργασίας, οι οποίες είναι οι κάτωθι : περιορισμός των δραστηριοτήτων της επιχείρησης, προηγούμενη ενημέρωση και διαβούλευση με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζόμενων και τέλος η εργασία εκ περιτροπής απασχόλησης που υπερβαίνει τους 9 μήνες είναι παράνομη, δηλαδή το σύστημα της εκ περιτροπής απασχόλησης δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 9 μήνες μέσα στο ίδιο έτος και για να είναι νόμιμη ( η εργασία) πρέπει να έχει προϋπάρξει ενημέρωση και διαβούλευση με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζόμενων, σύμφωνα με τις διατάξεις του ΠΔ 240/2006 και του ν. 1767/1988. Σύμφωνα με στοιχεία, η εκ περιτροπής εργασία, εμφανίζεται να έχει υποστεί αλλαγές δύο φορές, πρωτίστως με το άρθρο 2 του ν. 3846/2010 « Εγγυήσεις για την εργασιακή ασφάλεια και άλλες διατάξεις» και εν συνεχεία με το άρθρο 17 του ν. 3899/2010 «Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας»1. Αξίζει να σημειωθεί τι δείχνουν τα στοιχεία του ΣΕΠΕ ήδη από το 2010, κάτι το οποίο ειπώθηκε και από την Αυτόνομη Παρέμβαση από την αρχή , « πως η εκ περιτροπής εργασία θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τους εργοδότες προκειμένου, να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους ανάμεσα στην ανεργία και στη φτώχεια κάνοντας …..χάρη στους εργαζόμενους που δεν τους απολύουν, και μάλιστα χωρίς να διασφαλίζονται στο μέλλον οι θέσεις εργασίας2». Ειδικότερα, η Συνήγορος του Πολίτη, αναφέρεται σε δική της ειδική έκθεση το 2012 σε « επιβολή με μονομερή απόφαση του εργοδότη εκ περιτροπής απασχόλησης, σε γυναίκες εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίες επιστρέφουν στην εργασία τους μετά από άδεια μητρότητας…. Οι εργαζόμενες ανέφεραν ειδικότερα ότι η εκ περιτροπής εργασία αφορούσε μόνο αυτές από όλο το προσωπικό της επιχείρησης, ότι η επίκληση οικονομικών δυσκολιών ήταν προσχηματική και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η χρονική διάρκεια της εκ περιτροπής εργασίας ήταν αόριστη». Στοιχεία δείχνουν ότι , το 2010 οι συμβάσεις εργασία πλήρους απασχόλησης αντιπροσώπευαν το 66.9%, το 2011 οι συμβάσεις ίδιου χαρακτήρα αντιπροσώπευαν το 59.7%, και τέλος το 2012 οι ίδιες συμβάσεις αντιπροσώπευαν το 55%. Εν προκειμένω, αντιλαμβάνεται κανείς πως μέσα σε τρία χρόνια αυξήθηκαν κατά το ήμισυ οι συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας3. Ι. Επισκόπηση νομολογίας σε συνδυασμό με την θεωρία Α. Η υπ’αριθ. 12426/2012 Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών Η υπόθεση αφορά την λύση που επιλέχθηκε από την εν λόγω εταιρεία, να θέσει τους εργαζόμενους της επιχείρησης της σε εκ περιτροπής εργασία, διάρκειας μία ημέρα την εβδομάδα για το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων και δύο ημερών για 64 εργαζόμενους, αντίκειται στην διάταξη 281 ΑΚ ως καταχρηστική και τούτο διότι συνιστά στην πραγματικότητα εκμηδένιση της απασχόλησης των αιτούντων, εφόσον φαίνεται η δυσαναλογία μεταξύ χρονικών διαστημάτων εργασίας και μη εργασίας τους4. Η προκύπτουσα δυσαναλογία έχει ως αποτέλεσμα την […]
Read moreΑυστηρότερες προϋποθέσεις για την κατάθεση αίτησης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
Αυστηρότερες προϋποθέσεις για την κατάθεση αίτησης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου πρόκειται να τεθούν σε εφαρμογή από την 1η Ιανουαρίου 2014, με τη θέση σε ισχύ του νέου Κανόνα 47 του Κανονισμού Λειτουργίας του Δικαστηρίου. Αυτή η τροποποίηση των Κανόνων, έτσι σχεδιασμένη ώστε να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα του Δικαστηρίου και να επιταχύνει τη διαδικασία επεξεργασίας των αιτήσεων που απευθύνονται προς αυτό, εισάγει δύο μεγάλες αλλαγές οι οποίες θα καθορίζουν αν μία αίτηση θα οδηγήσει σε συγκρότηση του Δικαστηρίου ή αν θα απορριφθεί χωρίς να εξεταστεί από αυτό. Η πρώτη αλλαγή αφορά στις πληροφορίες και τα έγγραφα που παρέχονται στα Δικαστήριο από τους αιτούντες προκειμένου να είναι αυτό σε θέση να εξετάσει τις αιτήσεις τους και ως εκ τούτου να εκτελέσει τα καθήκοντά του όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά. Στο μέλλον, κάθε αίτηση που αποστέλλεται στο Δικαστήριο θα πρέπει να συμπληρώνεται στο σύνολό της και να συνοδεύεται από αντίγραφα των σχετικών εγγράφων. Όλες οι ελλιπείς αιτήσεις θα απορρίπτονται από το Δικαστήριο. Η δεύτερη αλλαγή αφορά στη διακοπή της προθεσμίας εντός της οποίας μπορεί να κατατεθεί μία αίτηση στο Δικαστήριο, δηλαδή εντός έξι μηνών από την έκδοση τελεσίδικης απόφασης του ανωτάτου εγχώριου δικαστηρίου , το οποίο είχε τη δικαιοδοσία να κρίνει την υπόθεση. Για να διακοπεί η προθεσμία αυτή πλέον, η αίτηση θα πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις που τίθενται με τον Κανόνα 47. Η αίτηση θα πρέπει να σταλεί στο Δικαστήριο, προσηκόντως συμπληρωμένη και συνοδευόμενη από τα σχετικά έγγραφα εντός της προθεσμίας που ορίζει η Σύμβαση. Ελλιπείς αιτήσεις δε θα λαμβάνονται πλέον υπόψη προκειμένου να διακόπτεται η εξάμηνη προθεσμία. Για να επικουρήσει τους αιτούντες στη συμμόρφωση προς τους νέους κανόνες, το Δικαστήριο θα επεκτείνει το εύρος του παρεχόμενου πληροφοριακού υλικού, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή, και όχι μόνο στις επίσημες γλώσσες του Συμβουλίου της Ευρώπης (Αγγλικά και Γαλλικά) αλλά και στις επίσημες γλώσσες των κρατών μελών της Σύμβασης. Ένα νέο και απλοποιημένο έντυπο αίτησης θα είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου (www.echr.coe.int) από την 1η Ιανουαρίου 2014, μαζί με αρχεία πληροφοριών σχεδιασμένα να βοηθήσουν τους αιτούντες στη συμπλήρωση του εντύπου της αίτησης και στη συμμόρφωση με τους νέους κανόνες. Πηγή: Human Rights Europe
Read moreΑΠ 735/2013 – Διανομή διατηρητέου ακινήτου
Περίληψη: Αν το ακίνητο έχει κριθεί διατηρητέο με απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων ή του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού, η αυτούσια διανομή αυτού με σύσταση χωριστής ιδιοκτησίας κατ’ ορόφους ή μέρη ορόφων δεν είναι εφικτή διότι μια τέτοια διανομή τέτοιου ακινήτου, δεν συμβιβάζεται με τη φύση του, που είναι διατηρητέο ως ενιαίο σύνολο και όχι μόνον κατά ένα τμήμα του και η διατήρηση του μπορεί να επιτευχθεί αν αυτό περιέλθει σε έναν μόνον ιδιοκτήτη. Μοναδικός τρόπος διανομής του επικοίνου διατηρητέου ακινήτου είναι η πώληση του με πλειστηριασμό. Αριθμός 735/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Γ’ Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Μαρία Βαρελά, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 9 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ: Του αναιρεσείοντος: Ν. Κ. του Ι., κατοίκου …, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Μανωλάκη. Των αναιρεσιβλήτων: 1) Μ. Κ. συζ. Γ., το γένος Α. Π., 2) Κ. Κ. συζ. Α., το γένος Α. Π., 3) Π. Π. του Α. και 4) Δ. Ν. του Κ., κατοίκων … . Οι 1η, 2η και 4ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευάγγελο Ζαμπίτη και ο 3ος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/3/1995 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 24457/1995 μη οριστική, 18636/2008 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 2783/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19/2/2010 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βαρελά ανέγνωσε την από 20/12/2012 έκθεσή της, με την οποία πρότεινε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναίρεσης και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά την έννοια του άρθρου 576 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δε λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολιπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι ή αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολιπομένου διαδίκου οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ.4 εδ.3 και 4 ΚΠολΔ που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατ’ άρθρο 575 εδ.β’ ιδίου Κώδικος, αν η συζήτηση αναβληθεί ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο […]
Read more