ολΑΠ 8/2017 : Η διαταγή πληρωμής δεν αποκτά ισχύ δεδικασμένου, αν η ανακοπή του άρθρου 632 παρ. 1 ΚΠολΔ απορριφθεί ως εκπρόθεσμη ή για τυπικούς λόγους.
Απόφαση 8 / 2017 (ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 8/2017 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΕ Β’ ΤΑΚΤΙΚΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές της Β’ Σύνθεσης: Βασιλική Θάνου – Χριστοφίλου, Πρόεδρο Αρείου Πάγου, Μαρία Γαλάνη – Λεοναρδοπούλου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αριστείδη Πελεκάνο, Γεώργιο Λέκκα, Αρτεμισία Παναγιώτου, Σοφία Ντάντου, Παναγιώτη Κατσιρούμπα, Ιωάννη Μαγγίνα – Εισηγητή, Δήμητρα Κοκοτίνη, Γεώργιο Χοϊμέ, Νικήτα Χριστόπουλο, Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Γεώργιο Παπαηλιάδη, Γεώργιο Μιχολιά, Παρασκευή Καλαϊτζή, Νικόλαο Τσάκο, Θωμά Γκατζογιάννη, Μαρία Γκανιάτσου, Μαρία Τζανακάκη και Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αρεοπαγίτες (κωλυομένων των λοιπών Δικαστών της σύνθεσης). Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη (κωλυομένης της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Aγγελικής Ανυφαντή για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ: Του αναιρεσείοντος – καθού η κλήση: Χ. Γ. του Γ., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ειρήνη Σπεντζοπούλου, που δεν κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου – καλούντος: Ν. Δ. του Α., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Κοψαχείλη, που κατέθεσε προτάσεις. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20 Φεβρουαρίου 2003 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Mονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 72/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 173/2007 του Εφετείου Λάρισας. Κατά της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1710/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία την αναίρεσε και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο αυτό δικαστήριο. Κατόπιν αυτής το Εφετείο Λάρισας εξέδωσε την 125/2010 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζήτησε ο αναιρεσείων με την 9 Ιουνίου 2010 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1357/2013 απόφαση του Α’ 1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, η οποία παρέπεμψε στη Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου την από 9/6/2010 αίτηση του Χ. Γ., κατά τον ένατο λόγο της αιτήσεως από το άρθρο 559 αριθ. 14 του Κ.Πολ.Δ. για αναίρεση της 125/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας. Mε την από 29 Σεπτεμβρίου 2015 κλήση του αναιρεσιβλήτου – καλούντος η προκείμενη υπόθεση φέρεται στην Τακτική Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου. Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των διαδίκων, αφού έλαβαν, κατά σειρά, το λόγο από την Πρόεδρο, ανέπτυξαν προφορικά τους σχετικούς ισχυρισμούς τους, η μεν του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο δε του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος αναφέρθηκε και στις προτάσεις τους, την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη. Ο Εισαγγελέας, αφού έλαβε τον λόγο από την Πρόεδρο, πρότεινε να απορριφθεί ο από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. ένατος λόγος της από 9-6-2010 αίτησης του Χ. Γ. κατά του Ν. Δ. για αναίρεση της υπ’ αριθμό 125/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας και να αναπεμφθεί η υπόθεση στο Α’ 1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου προς έρευνα των λοιπών λόγων αναίρεσης (Κ.Πολ.Δ. 580 παρ. 5). Κατόπιν αυτών η Πρόεδρος έδωσε εκ νέου το λόγο στους πιο πάνω πληρεξουσίους, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε όσα προηγουμένως είχαν αναπτύξει. Κατά την 27η Απριλίου 2017, ημέρα που συγκροτήθηκε το Δικαστήριο αυτό προκειμένου να διασκεφθεί για την ανωτέρω υπόθεση, ήταν απών ο Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τσάκος, ο οποίος είχε δηλώσει κώλυμα αρμοδίως. Παρά ταύτα, παρισταμένων, […]
Read moreMον.Πρωτ.Θηβών 1/2017: Η μονομερής εγκατάλειψη του μισθίου χωρίς καταγγελία και παράδοση των κλειδιών δεν επιφέρει λύση της μίσθωσης. Υποχρέωση καταβολής των μισθωμάτων έστω κι αν δεν γίνεται χρήση του μισθίου.
Κρίθηκε ότι εφόσον η επίδικη μίσθωση ετράπη νομίμως σε μίσθωση αορίστου χρόνου, συνεπάγεται ότι για τη λύση της έπρεπε να προηγηθεί καταγγελία αυτής από τους συμβαλλομένους ή εκούσια παράδοση του μισθίου ακινήτου από την μισθώτρια και αποδοχή της παράδοσης του από την εκμισθώτρια. Ωστόσο, τόσο η εναγόμενη όσο και η δικαιοπάροχος της – αρχικώς μισθώτρια ουδέποτε παρέδωσαν το μίσθιο (π.χ. προσφέροντας τα κλειδιά αυτού), ούτε κατήγγειλαν την αορίστου αυτή σύμβαση μισθώσεως. Η αυτόβουλη αυτή εγκατάλειψη του μισθίου από την δικαιοπάροχο της εναγομένης χωρίς προηγούμενη έγγραφη ή προφορική καταγγελία της ένδικης μίσθωσης και χωρίς παράδοση των κλειδιών του μισθίου δεν επέφερε τη λύση της μίσθωσης. Συνεπώς, η εναγόμενη εφόσον η σύμβαση μίσθωσης δεν έχει με οποιονδήποτε τρόπο λυθεί (μέχρι τον χρόνο άσκησης της αγωγής) είναι υποχρεωμένη να καταβάλει στην ενάγουσα το συμφωνημένο μίσθωμα για το αιτούμενο χρονικό διάστημα. «Κατά τη διάταξη του άρθ. 608 § 1ΑΚ, μόλις περάσει ο συμφωνημένος ορισμένος χρόνος η μίσθωση λήγει «χωρίς να απαιτείται τίποτε άλλο», επομένως η μίσθωση εδώ λήγει αυτοδικαίως χωρίς να απαιτείται καταγγελία από μέρους του εκμισθωτή ή οποιαδήποτε άλλη όχληση του μισθωτή (ΑΠ 479/2001 ΕλΔ 43, σελ. 437, βλ. και Χ. Παπαδάκη, Αγωγές Απόδοσης Μισθίου εκδ. δεύτερη, σημ. 2052, 2074). Εξάλλου η μίσθωση ορισμένου χρόνου λήγει με την πάροδο του συμβατικού χρόνου, εφόσον δεν επακολουθήσει παράταση με συμφωνία εκμισθωτή και μισθωτή πριν από τη λήξη της διάρκειας της ή ανανέωση ή έστω σιωπηρή αναμίσθωση (άρθ. 611 ΑΚ) οπότε, στην τελευταία αυτή περίπτωση η σύμβαση γίνεται αορίστου χρόνου και η λήξη της επέρχεται με καταγγελία. Οι προϋποθέσεις για τη σιωπηρή ανανέωση είναι ότι α) ο μισθωτής πρέπει να εξακολουθήσει τη χρήση του μισθίου μετά τη λήξη της μίσθωσης όπως ρητά ορίζει η ΑΚ 611, β) η γνώση του εκμισθωτή τόσο για τη λήξη της μίσθωσης όσο και για τη συνέχιση της χρήσης από το μισθωτή και γ) η μη εναντίωση του εκμισθωτή στην αναμίσθωση. Περαιτέρω, η σύμβαση μισθώσεως μπορεί να καταργηθεί με αντίθετη σύμβαση των συμβαλλομένων. Η αντίθετη αυτή συμφωνία (καταργητική) μπορεί να είναι ρητή ή σιωπηρά, να συνάγεται δηλαδή από ορισμένη συμπεριφορά των συμβαλλομένων. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, έχουμε σιωπηρή κατάργηση της μισθωτικής σύμβασης, αν η συμπεριφορά αυτή αποσκοπεί και επιφέρει τη λύση της σύμβασης. Τέτοια λύση της σύμβασης μισθώσεως επέρχεται και στην περίπτωση κατά την οποία ο μισθωτής αποδώσει τη χρήση του μισθίου στον εκμισθωτή. Συντρέχει δε οικειοθελής ή εκούσια απόδοση του μισθίου από το μισθωτή στον εκμισθωτή, όταν αυτή πραγματοποιείται κατόπιν ρητής ή σιωπηρής μεταξύ τους συμφωνίας, έστω και με την παράδοση των κλειδιών στα χέρια του εκμισθωτή συνοδευόμενη από επιφύλαξη του τελευταίου ως προς τυχόν αξίωση είσπραξης οφειλόμενων μισθωμάτων και όχι με μονομερή από την πλευρά του μισθωτή εγκατάλειψη του μισθίου, η οποία ούτε λύση της μίσθωσης επιφέρει, ούτε παύση πληρωμής του μισθώματος (βλ. ΕφΑΘ 198/1985 ΑρχΝομ 36.356, ΕφΑΘ 3407/1985 ΕΔΠ 1985). Ωστόσο, η μονομερής εγκατάλειψη του μισθίου από το μισθωτή χωρίς να το αποδώσει στον εκμισθωτή δεν αποτελεί παράδοση τούτου, ούτε επιφέρει τη λύση της μισθώσεως αφού δεν εμποδίζεται αυτός (μισθωτής) να επανέλθει και να ανακαταλάβει το μίσθιο (βλ. Χ. Παπαδάκη: Αγωγαί αποδόσεως μισθίου, έκδ. 1990, αριθ. 709 σ. 259, ίδιου Δνη 24.502, Α.Ν. 36.89, σχετ. ΑΠ 757/84 Α.Ν. […]
Read moreΜονΠρωτΠατρών 303/2017 : Απαγόρευση λειτουργίας κεραίας εταιρίας κινητής τηλεφωνίας σε κατοικημένη περιοχή. Τριτενέργεια του δικαιώματος στο περιβάλλον.
Δεκτή έκανε το Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών (απόφαση 303/2017) την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων δύο συλλόγων γονέων και κηδεμόνων και περισσότερων από 200 κατοίκων κατά εταιρίας κινητής τηλεφωνίας με την οποία ζητούσαν να απαγορευθεί η λειτουργία του σταθμού βάσης και των κεραιών της εταιρίας που βρίσκεται σε περιοχή της πόλης των Πατρών. “Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενώπιον του ακροατηρίου του Δικαστηρίου … και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, πιθανολογούνται τα εξής: Η καθ’ ής δραστηριοποιείται στον τομέα των τηλεπικοινωνιών και στο πλαίσιο ανάπτυξης της δραστηριότητας της εγκατέστησε και έθεσε σε λειτουργία σταθμό βάσης και κεραία κινητής τηλεφωνίας στην ταράτσα τριώροφης οικοδομής επί της οδού … της περιοχής Ζαρουχλέικα Πατρών, ήτοι σε απόσταση μικρότερη των τριακοσίων (300) μέτρων από … Δημοτικό Σχολείο Πατρών, από το .. Νηπιαγωγείο, καθώς και των κατοικιών των λοιπών αιτούντων. Πρόκειται δε για πυκνοκατοικημένη περιοχή. Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία δημιουργεί στο ανθρώπινο σώμα δύο είδη πεδίων, ήτοι το ηλεκτρικό και το μαγνητικό και παράγει δύο είδη επιδράσεων και δη τις θερμικές, οι οποίες συνίστανται στην αύξηση της θερμοκρασίας του ανθρώπινου σώματος από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που διέρχεται μέσα του και στις μη θερμικές, οι οποίες είναι και οι πλέον ύπουλες και περισσότερο έντονες, καθότι συνίστανται σε αλλοιώσεις των κυτταρικών λειτουργιών, όπως γλοιώματα και άλλες πιθανές μορφές καρκίνου, ανικανότητα τεκνοποίησης κ.α. Με τα δεδομένα αυτά και ενόψει της υφιστάμενης επιστημονικής αβεβαιότητας τόσο ως προς τα όρια ασφαλείας και τον βαθμό κινδύνου από την έκθεση στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπουν οι σταθμοί κινητής τηλεφωνίας όσο και ως προς τις συνέπειες που ενδέχεται αυτή να προκαλεί στο περιβάλλον και στον ανθρώπινο οργανισμό, δεν προκύπτει στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι διασφαλίζεται η υγεία των προσώπων στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τον επίδικο σταθμό και ιδίως εκείνων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, ήτοι μαθητών, ασθενών. Επιπλέον, οι επιπτώσεις στην υγεία από τις κεραίες βάσης κινητής τηλεφωνίας εξαρτώνται από την απόσταση (σε οριζόντιο σχετικά επίπεδο) του χώρου διαβίωσης από την κεραία, από τον προσανατολισμό της κεραίας, δηλαδή αν εκπέμπει προς την κατεύθυνση του χώρου διαβίωσης, από την ένταση της ακτινοβολίας, όπως μπορεί να μετρηθεί ως μέση τιμή, από την ηλικία του εκτιθέμενου και την κατάσταση της υγείας του και από τη διάρκεια έκθεσης, δηλαδή τις ώρες διαβίωσης ανά ημέρα στο συγκεκριμένο χώρο. Περαιτέρω, είναι χαρακτηριστικό ότι και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σε Δελτίο Τύπου του Διεθνούς Γραφείου για την Καρκινική έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, κατέταξε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία της κινητής τηλεφωνίας στην κατηγορία 2Β των πιθανών καρκινογόνων παραγόντων για τον άνθρωπο, ένεκα ενδείξεων για συσχέτιση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας με μορφές κακοήθους καρκίνου, η οποία αναπτύσσεται ραγδαία και πλήττει συνήθως τον εγκέφαλο. Σημειωτέον, ότι τα υφιστάμενα στη χώρα μας όρια ασφαλείας ακόμη και αν είναι μειωμένα κατά 30-40% των διεθνών ορίων δεν συνεκτιμούν την υπερισχύουσα του ελληνικού δικαίου Ευρωπαϊκή Αρχή της Προφύλαξης. Σύμφωνα με την αρχή αυτή όπου ανακύπτουν κίνδυνοι σοβαρής ή μη αναστρέψιμης βλάβης, η μη διαθεσιμότητα πλήρους επιστημονικής αβεβαιότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σαν λόγος για την αναβολή της λήψης αποδοτικών μέτρων για την πρόληψη της υποβάθμισης του περιβάλλοντος. Με την ουσία αυτής της αρχής συμβαδίζει και υπερβαίνει την υφιστάμενη νομοθεσία για τα όρια η συνταγματική […]
Read moreΑΠ 1001/20017 (πολ.) : Αναίρεση απόφασης λόγω μη λήψης υπόψη της ένορκης βεβαίωσης.
Άρειος Πάγος, αρ. απόφασης 1001/2017 (πολ.): Αναίρεση απόφασης λόγω μη λήψης υπόψη αποδεικτικού μέσου: Πρέπει να γίνεται μνεία στην απόφαση ότι λήφθηκε υπόψη και το ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο της ένορκης βεβαιώσεως, άλλως θεμελιώνεται λόγος αναιρέσεως. “Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ’ Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως παρέχεται, αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Αποδεικτικό δε μέσο ιδιαίτερο από τους μάρτυρες και τα έγγραφα αποτελούν και οι ένορκες βεβαιώσεις τρίτων προσώπων ενώπιον ειρηνοδίκου ή συμβολαιογράφου, οι οποίες λαμβάνονται υπόψη ενώπιον όλων των πρωτοβάθμιων δικαστηρίων, κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών μόνον αν έχουν δοθεί ύστερα από προηγούμενη κλήτευση του αντιδίκου πριν από είκοσι τέσσερις τουλάχιστον ώρες, και στην τακτική διαδικασία το πολύ τρεις για κάθε πλευρά και μόνον αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τη βεβαίωση και, αν πρόκειται να δοθούν στην αλλοδαπή, οκτώ τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή, (άρθρα 671 παρ.1, 270 παρ.2 του Κ.Πολ.Δικ., όπως ίσχυαν μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 12 του ν.2915/2001, των οποίων η ισχύς άρχισε από 1-1-2002 δυνάμει του άρθρου 15 του ν.2943/2001 και διήρκεσε μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν.4335/23-7-2015). Συνεπώς, εφόσον κατά τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340, 341 και 346 ΚΠολΔ το δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τη βασιμότητα πραγματικών ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, πρέπει να γίνεται μνεία στην απόφαση ότι λήφθηκε υπόψη και το ιδιαίτερο αυτό αποδεικτικό μέσο της ένορκης βεβαιώσεως, άλλως θεμελιώνεται ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως (ΑΠ 24/2011, 702/1999, 462/2007). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία προς υποστήριξη του κατ’ ουσίαν αβασίμου της ένδικης από 9-7-2010 αγωγής του αναιρεσιβλήτου κατ’αυτής επικαλέστηκε την προσκομιζόμενη με τις προτάσεις της, που υπέβαλε κατά τη συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως από τις προτάσεις αυτές προκύπτει, και συγχρόνως προσκόμισε (εφόσον δεν γίνεται μνεία περί του αντιθέτου στην εν λόγω απόφαση), εκτός των άλλων, και την υπ’ αριθ. … ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα Β. Μ. ενώπιον της συμβολαιογράφου … Ε. Δ. με τις … και … εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Σ. Ρ. για την απόδειξη της προηγούμενης νόμιμης και εμπρόθεσμης κλητεύσεως του αναιρεσίβλητου για παράσταση κατά τη λήψη της αμέσως πιο πάνω ένορκης βεβαίωσης. Το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι, για το σχηματισμό της κρίσεώς του ως προς το κατ’ ουσίαν βάσιμο της ένδικης από 9-7-2010 αγωγής του αναιρεσίβλητου κατά της αναιρεσείουσας, έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των μαρτύρων, των οποίων την εξέταση επιμελήθηκαν οι διάδικοι και όλα εν γένει τα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν τα διάδικα μέρη. Από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου, τις αιτιολογίες και το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η οποία δεν μνημονεύει ειδικώς, όπως θα έπρεπε, ότι έλαβε υπόψη και την πιο πάνω με αριθ. …. ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα Β. Μ. ενώπιον της συμβολαιογράφου … Ε. Δ., η οποία αποτελεί ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, διακρινόμενο από τους μάρτυρες και τα έγγραφα, δεν καθίσταται χωρίς οποιαδήποτε αμφιβολία βέβαιο, ενόψει της αντίθετης ουσιαστικής κρίσεως στην οποία κατέληξε, […]
Read moreNομικές παγίδες που κρύβουν οι αποποιήσεις κληρονομιών.
Την ώρα που το δημόσιο χρέος εκτιμάται στα 328 ευρώ, τα στοιχεία του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών δείχνουν ότι πλέον ξεπερνούν το ΑΕΠ! Σε ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει συμπαρασύροντας ολόκληρη την οικονομία εξελίσσονται τα χρέη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων που συσσωρεύονται διαρκώς στα χρόνια της κρίσης. Ήδη, οι «κόκκινες» οφειλές στην εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες και τις ΔΕΚΟ έχουν ξεπεράσει το ύψος του ΑΕΠ. Συγκεκριμένα, οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις των ιδιωτών ξεπερνούν τα 230 δισ. ευρώ, όταν το ΑΕΠ της χώρας προσδιορίζεται πλέον στα 176 δισ. ευρώ. Τα χρέη των πολιτών προς τράπεζες και δημόσιο έχουν πυροδοτήσει μια άνευ προηγουμένου έκρηξη των αποποιήσεων κατάχρεων κληρονομιών (Πρώτο Θέμα: «Απίστευτο: Στα 228 δισ. το ιδιωτικό χρέος των Ελλήνων»). Πάνω από 150.000 είναι οι αιτήσεις αποποίησης κληρονομιών το 2017. Τα στοιχεία για τις αποποιήσεις κληρονομιάς που σόκαραν –ειδικούς και μη – «μιλούν» πλέον για μια νέα κατάσταση πραγμάτων στην ελληνική κοινωνία της κρίσης και της ύφεσης. Στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε με ένα συνεχώς αυξανόμενο κύμα πολιτών, που σπεύδει να «πετάξει» από πάνω του ακίνητα και χρέη προς τράπεζες και δημόσιο. Οι σχετικές αιτήσεις για αποποίηση έχουν αγγίξει το 2016 τις 54.000 (επίσημα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης). Ωστόσο, οι αρμόδιες δικαστικές αρχές, που είναι τα ειρηνοδικεία, εκτιμούν ότι για φέτος ο αριθμός τους θα είναι έως και τριπλάσιος, από ό,τι φαίνεται με βάση τις αιτήσεις που έχουν ήδη υποβληθεί πριν καλά καλά κλείσει το πρώτο τρίμηνο του έτους (Καθημερινή, 26.03.2017). Όμως σε εφιάλτη έχει μετατραπεί και η αποδοχή ακινήτων από κληρονομιά και όταν η κληρονομιά δεν έχει χρέη, επειδή τα ακίνητα συνοδεύεται με φόρους και κυρίως με τον ΕΝΦΙΑ. Πλέον πολλοί φορολογούμενοι επιλέγουν να αποποιηθούν κληρονομιές για να γλιτώσουν από την εφορία. Στα ειρηνοδικεία όλης της χώρας καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι σπεύδουν να αποποιηθούν ακίνητα μικρής και μεγάλης αξίας που κληρονομούν από τους γονείς και τους συγγενείς τους. Οι φορολογούμενοι υπό το βάρος των φόρων των χρεών και των υποχρεώσεων που συνοδεύουν τις περιουσίες αποφασίζουν να προχωρήσουν σε αποποίηση των περιουσιών που κληρονομούν ακόμη και όταν οι περιουσίες δεν είναι κατάχρεες. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Τα τελευταία χρόνια οι αποποιήσεις κληρονομιών αυξήθηκαν κατά περίπου 85% (newsbeast: Κατακόρυφη η αύξηση αποποίησης κληρονομιάς λόγω φόρων) . Τα σημαντικότερα άρθρα στο Κληρονομικό Δίκαιο Άρθρο 1813 (ΑΚ) – Πρώτη τάξη Ως κληρονόμοι εξ αδιαθέτου στην πρώτη τάξη καλούνται οι κατιόντες του κληρονομουμένου. Ο πλησιέστερος απ’ αυτούς αποκλείει τον απώτερο της ίδιας ρίζας. Στη θέση κατιόντος που δεν ζει κατά την επαγωγή υπεισέρχονται οι κατιόντες που μέσω αυτού συνδέονται με συγγένεια με τον κληρονομούμενο (διαδοχή κατά ρίζες). Τα τέκνα κληρονομούν κατ’ ισομοιρία. Άρθρο 1814 – Δεύτερη τάξη Στη δεύτερη τάξη καλούνται μαζί οι γονείς του κληρονομουμένου, οι αδελφοί, καθώς και τέκνα και έγγονοι αδελφών που έχουν πεθάνει πριν απ’ αυτόν. Οι γονείς και οι αδελφοί κληρονομούν κατ’ ισομοιρία και τα τέκνα ή οι έγγονοι αδελφών που έχουν πεθάνει πριν από τον κληρονομούμενο κληρονομούν κατά ρίζες. Τα τέκνα αδελφού του κληρονομουμένου που έχει πεθάνει πριν απ’ αυτόν αποκλείουν τους εγγόνους της ίδιας ρίζας. [ερμηνεία: O νόμος καλεί ταυτόχρονα με τους γονείς όχι μόνο τους αδελφούς του κληρονομουμένου που επέζησαν […]
Read moreΜονΠρωτΠατρών 719/2017 (εκ.) : Αυτοδίκαιη λύση Ομόρρυθμης Εταιρίας με εκούσια έξοδο του εταίρου.
«Από τη ρύθμιση του άρθρου 259 Ν. 4072/2012 προκύπτει ότι η ομόρρυθμη εταιρεία λύνεται, μεταξύ άλλων περιπτώσεων, μέσω δικαστικής αποφάσεως κατόπιν αιτήσεως εταίρου, εφόσον συντρέχει σπουδαίος λόγος. Η δικαστική λύση της εταιρείας ένεκα σπουδαίου λόγου αφορά τόσο την ορισμένου όσο και την αορίστου χρόνου εταιρεία. Ο προμνημoνευθείς σπουδαίος λόγος κρίνεται επί τη βάσει των περιστάσεων της εκάστοτε περιπτώσεως και σε συνάρτηση με την οργάνωση της συγκεκριμένης εταιρείας. Η ύπαρξή του πρέπει να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ομαλή λειτουργία της εταιρείας, οι οποίες απαιτείται να εμφανίζουν το στοιχείο της μονιμότητας. Περιστατικά, τα οποία συνιστούν σπουδαίους λόγους δικαστικής λύσεως των προσωπικών εμπορικών εταιρειών, άρα και της ομόρρυθμης εταιρείας, αποτελούν ενδεικτικώς η κακή πορεία των εταιρικών υποθέσεων και η εντεύθεν έλλειψη κερδών, η αθέτηση των εταιρικών υποχρεώσεων, η κακή διαχείριση των εταιρικών υποθέσεων (βλ. ΜΠρΘεσ 4842/2013, Αρμ. 2013, 1270), όπως επίσης η σοβαρή διατάραξη των προσωπικών και εταιρικών σχέσεων των εταίρων, οι συνεχείς διαφωνίες και διενέξεις τους, οι οποίες συνεπάγονται την αδυναμία συνεργασίας τους ως προς την επίτευξη του εταιρικού σκοπού, δίχως πάντως να προϋποτίθεται η έλλειψη υπαιτιότητας του αιτούντος εταίρου ή/και η ύπαρξη υπαιτιότητας των καθ’ ων εταίρων (βλ. συναφώς ΕφΑΘ 2406/2011, ΔΕΕ 2011,1148, ΕφΠατρ 228/2007, ΑχΝ 2008,497, αναφορικά με την έχουσα εκ του νόμου, πέραν των κεφαλαιουχικών, προσωπικά στοιχεία Ε.Π.Ε.). Εφόσον κατ’ επέκταση οι εταίροι δεν έχουν συμφωνήσει διαφορετικά, τη λύση της ομόρρυθμης εταιρείας ακολουθεί αυτοδικαίως η εκκαθάριση αυτής (ά. 268 Ν. 4072/2012 σε συνδ. προς τα ά. 249 του ίδιου νόμου, 72 και 777 επ. ΑΚ). Δυνάμει εξάλλου του άρθρου 261 Ν. 4072/2012, ο εταίρος μπορεί, διά δηλώσεώς του προς την εταιρεία και τους λοιπούς εταίρους, να εξέλθει εκουσίως από την ομόρρυθμη εταιρεία, εκτός αν προβλέπεται κάτι διαφορετικό από την εταιρική σύμβαση. Ειδικότερα, παρέχεται στον εταίρο, ο οποίος δεν επιθυμεί να συνεχίσει τη συμμετοχή του στην εταιρεία, η δυνατότητα να εξέλθει εκουσίως απ’ αυτή μέσω μονομερούς δηλώσεώς απευθυντέας προς τους υπόλοιπους εταίρους και την εταιρεία. Έχει εν άλλοις λόγοις το δικαίωμα να καταγγείλει την εταιρική του συμμετοχή, χωρίς να πρέπει να αναμένει την κρίση του δικαστηρίου, όπως όμως γινόταν στο προγενέστερο δίκαιο, όπου η καταγγελία της εταιρείας επέφερε τη λύση της και ως εκ τούτου την έξοδο του εταίρου απ’ αυτήν. Η εν θέματι καταγγελία της εταιρικής του συμμετοχής, η οποία λαμβάνει χώρα διά της προειρημένης μονομερούς δηλώσεώς βουλήσεως, συνιστά δικαιοπραξία, διαθέτει διαπλαστικό χαρακτήρα και δεν απαιτείται να επικυρωθεί από το δικαστήριο, διότι επιφέρει αμέσως τα αποτελέσματα αυτής, ήτοι την έξοδο από την εταιρεία και τη συνέχιση της λειτουργίας της τελευταίας με τους λοιπούς εταίρους, αφότου η προδιαληφθείσα δήλωση περιέλθει στην εταιρεία και τους εταίρους. Ο εξερχόμενος εταίρος έχει μάλιστα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 264§2εδ.α Ν. 4072/2012, αξίωση εναντίον της εταιρείας για την καταβολή της πλήρους αξίας της συμμετοχής του. Σε περίπτωση διαφωνίας ως προς το ύψος της περί ης ο λόγος συμμετοχής, αυτό καθορίζεται από το μονομελές πρωτοδικείο της έδρας της εταιρείας, το οποίο δικάζει κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (ά. 259§2 και 264§2εδ.β Ν. 4072/2012). Η συνδρομή σπουδαίου λόγου για την αποχώρηση του εξερχόμενου εταίρου είναι αδιάφορη στις εταιρείες αορίστου χρόνου. Η συνδρομή του τυγχάνει ουσιώδης στις εταιρείες ορισμένου χρόνου, δεδομένου ότι η καταβολή ή […]
Read moreΟ «εξαρτημένος» δράστης – η ποινική μεταχείρισή του.
“Ο «εξαρτημένος» δράστης – η ποινική μεταχείρισή του” [Κώστας Κοσμάτος, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΔΠΘ] Η μεταχείριση των εξαρτημένων δραστών ρυθμίζεται από τις διατάξεις των άρθρων 21 παρ. 1α΄, 30 έως και 35 του Ν 4139/2013[1]. Οι προβλέψεις αφορούν σε τρία επίπεδα: α) στο πεδίο της διάγνωσης της εξάρτησης, β) στην ιδιαίτερη ποινική μεταχείριση των εξαρτημένων παραβατών του νόμου, γ) στην έμφαση στη θεραπεία, με την παροχή δυνατοτήτων για παρακολούθηση από μέρους των εξαρτημένων δραστών θεραπευτικών προγραμμάτων απεξάρτησης σε όλο το φάσμα της ποινικής διαδικασίας, καθώς των εννόμων αποτελεσμάτων που επιφέρει η ολοκλήρωσή τους [2]. Ι. Η εξάρτηση και η διάγνωσή της Αρχικά είναι κρίσιμο να σημειωθεί ότι η έννοια της εξάρτησης του κατηγορουμένου χρησιμοποιείται από το νομοθέτη κυρίως με την έννοια της «ψυχικής» εξάρτησης, όπως προκύπτει ρητά από την διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 4139/2013[3]. Η θέση αυτή ακολουθώντας τα διεθνώς κρατούντα στην επιστήμη, θεωρεί ότι η εξάρτηση του ατόμου από τα ναρκωτικά έχει ως βασικό χαρακτηριστικό μια κατάσταση όπου ο χρήστης διακατέχεται από µια µη ελεγχόμενη επιθυµία χρησιμοποίησης των ουσιών αυτών. Περαιτέρω είναι δυνατόν να συντρέχει παράλληλα με την «ψυχική» και η λεγόμενη «σωματική» εξάρτηση, ωστόσο η τελευταία δεν μπορεί να εμφανίζεται αυτοτελώς αλλά θα πρέπει να συντρέχει συνδυαστικά και με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της «ψυχικής» εξάρτησης. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι στο μέτρο που καθορίζεται από το νομοθέτη μια ουσία ως ναρκωτική, εισάγεται τεκμήριο ότι η ουσία αυτή προκαλεί εξάρτηση (τουλάχιστον «ψυχική») στον χρήστη της. Άλλωστε ρητά η Εισηγητική Έκθεση στην διάταξη του άρθρου 30 αναφέρει ρητά ότι «η εξάρτηση αφορά σε όλες ανεξαιρέτως τις ουσίες που περιγράφονται στο άρθρο 1». Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι με βάση τον ορισμό των ναρκωτικών κατά το άρθρο 1 δεν στηρίζεται στο νόμο, ούτε αποτελεί επαρκή αιτιολογία η απόρριψη ισχυρισμού του κατηγορουμένου σχετικά με την αναγνώριση της ιδιότητάς του ως εξαρτημένου με μόνη (ή βασική) την αιτίαση ότι η ουσία που κάνει χρόνια χρήση (λχ η κάνναβη) δεν δημιουργεί εξάρτηση. Στο πεδίο της διάγνωσης της εξάρτησης του κατηγορουμένου η διάταξη του άρθρου 30 παρ. 3 του Ν 4139/2013[4] αυξάνει τα κριτήρια που μπορεί να χρησιμοποιήσει το δικαστήριο προκειμένου να αχθεί σε ασφαλέστερη κρίση. Η νέα διάταξη απαριθμεί ενδεικτικά (και όχι περιοριστικά) διαγνωστικά κριτήρια[5], τα οποία (ένα η περισσότερα) συνεκτιμώνται στην κρίση για την εξάρτηση του κατηγορουμένου. Τα προβλεπόμενα από τη διάταξη αυτή διαγνωστικά κριτήρια είναι: α) πιστοποιήσεις αναγνωρισμένων υπηρεσιών απεξάρτησης (δηλαδή των αναφερόμενων στο άρθρο 51[6] εγκεκριμένων οργανισμών θεραπείας στο πλαίσιο του ποινικού συστήματος)[7], β) πιστοποιήσεις αναγνωρισμένων υπηρεσιών χορήγησης υποκατάστατων κατά το άρθρο 22 παρ. 3[8] ή ανταγωνιστικών στα οπιοειδή ουσιών κατά το άρθρο 22 παρ. 6[9], γ) πιστοποιητικά περίθαλψης για παθήσεις συνδεόμενες με τη χρήση ουσιών[10], δ) ψυχολογικά και κοινωνικά δεδομένα που αφορούν τον κατηγορούμενο[11], ε) ευρήματα εργαστηριακών εξετάσεων που αποκαλύπτουν χρήση ναρκωτικών για μακρόχρονες περιόδους[12]. Παράλληλα σε κάθε φάση της ποινικής διαδικασίας παρέχεται η δυνατότητα να διαταχθεί ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη[13], είτε αυτεπάγγελτα είτε μετά από αίτημα του κατηγορουμένου, προκειμένου να καθοριστεί αν πράγματι υπάρχει εξάρτηση, όπως επίσης και το είδος (σωματική ή ψυχική) και η βαρύτητα αυτής (χρόνος, εξαρτησιογόνα ουσία, απαιτούμενη ημερήσια δόση). Η προσέγγιση αυτή του νομοθέτη αρχικά απαντά σε ένα βασικό […]
Read moreΟι Διαταγές και η Εκουσία Δικαιοδοσία στο νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (μετά το Ν. 4335/2015).
“Οι Διαταγές και η Εκουσία Δικαιοδοσία στο νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (μετά το Ν. 4335/2015)” [του Κωνσταντίνου Ηρ. Ρήγα, Δ.Ν., Πρωτοδίκη και Εισηγητή των Πτωχεύσεων Πατρών]. Α. Διαταγές Στο επιγραφόμενο «Διαταγές» Δ΄ Κεφάλαιο του Τέταρτου Βιβλίου του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠολΔ) ως προς τις ειδικές διαδικασίες συνενώνονται, κατόπιν του Ν. 4335/23-7-2015, σε δύο Τίτλους οι ρυθμίσεις της διαταγής πληρωμής και της διαταγής απόδοσης της χρήσης μισθίου. Τούτο, διότι οι εν λόγω διαταγές συνιστούν εκτελεστούς τίτλους, οι οποίοι εκδίδονται με μονομερή διαδικασία και τη μετάθεση του δικαιώματος ακρόασης του καθ’ ου στο στάδιο που επακολουθεί την έκδοσή τους και την άσκηση κατ’ αυτών ανακοπής. Η διαταγή πληρωμής διέπεται πλέον από τις διατάξεις των άρθρων 623-636 ΚΠολΔ (Τίτλος Ι, πρώην ά. 623-634 ΚΠολΔ) και η διαταγή απόδοσης της χρήσης μισθίου απ’ αυτές των άρθρων 637-645 του ίδιου κώδικα (Τίτλος ΙΙ, πρώην ά. 662Α-662Θ ΚΠολΔ). Εξετάζονται λοιπόν εν συνεχεία οι σημαντικότερες τροποποιήσεις των ρυθμίσεων των διαταγών, οι οποίες επέρχονται διά του Ν. 4335/2015 και θα ισχύσουν, σύμφωνα με τη δεύτερη παράγραφο του άρθρου ένατου του νόμου αυτού, από την 1-1-2016. Ι. Διαταγή πληρωμής[1] 1. Η προσθήκη στο άρθρο 623 ΚΠολΔ της προϋπόθεσης της ιδιωτικού δικαίου διαφοράς Στη διάταξη του άρθρου 623 ΚΠολΔ εισάγεται ως προϋπόθεση της έκδοσης της διαταγής πληρωμής να πρόκειται για ιδιωτικού δικαίου διαφορά, δηλαδή η απαίτηση να υπάγεται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Τούτο συνάγεται επίσης ευχερώς από το συνδυασμό των ρυθμίσεων των άρθρων 1στοιχ.α και 591§1εδ.α ΚΠολΔ, αλλά και από το άρθρο 94 του Συντάγματος, οπότε η προδιαληφθείσα προσθήκη θα μπορούσε να παραλειφθεί[2]. Πρέπει πάντως να συσχετισθεί με τις διατάξεις των άρθρων 272Α επ. ΚΔΔ/μίας, οι οποίες προστέθηκαν μέσω του άρθρου 1 Ν. 4329/2015 και διέπουν την έκδοση διαταγής πληρωμής ως προς μη αμφισβητούμενες χρηματικές αξιώσεις που πηγάζουν από διοικητικές συμβάσεις συναφθείσες στο πλαίσιο εμπορικών συναλλαγών. 2. Η νέα ρύθμιση του άρθρου 624§2 ΚΠολΔ Στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 624 ΚΠολΔ, η οποία προέρχεται από το εκπονηθέν από τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή υπό την προεδρία του καθηγητή Κλαμαρή Σχέδιο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας[3], καταργείται εν πρώτοις η αρνητική διαδικαστική προϋπόθεση να μη διαμένει ο καθ’ ου η διαταγή πληρωμής στην αλλοδαπή κατά το χρόνο της έκδοσής της, με συνέπεια να είναι πλέον επιτρεπτή η έκδοση διαταγής πληρωμής εναντίον προσώπων που έχουν γνωστή κατοικία, έδρα ή διαμονή οπουδήποτε στην αλλοδαπή[4]. Διατηρείται άλλωστε η απαγόρευση της έκδοσης διαταγής πληρωμής κατά προσώπου αγνώστου διαμονής, εκτός αν έχει νόμιμα διορισμένο αντίκλητο, ήτοι μέσω δήλωσης στη γραμματεία του οριζόμενου στο άρθρο 142 ΚΠολΔ Πρωτοδικείου ή ρήτρας σε σύμβαση, διαφορετικά η διαταγή πληρωμής τυγχάνει άκυρη, πλην όχι αυτοδικαίως, αλλά ακυρώνεται κατόπιν της άσκησης ανακοπής[5]. Η προαναφερθείσα ρύθμιση σχετικά με τα πρόσωπα που κατοικούν, εδρεύουν ή διαμένουν στην αλλοδαπή έχει ως ratio τη σημαντική βελτίωση των συνθηκών των διασυνοριακών επιδόσεων, εξαιτίας της ισχύος αφενός, μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), του Κανονισμού (Καν) 1393/2007 για τις επιδόσεις και αφετέρου, στις σχέσεις της Ελλάδας με πολλές άλλες χώρες, της πολυμερούς Σύμβασης της Χάγης της 15-11-1965, που κυρώθηκε από την Ελλάδα διά του Ν. 1334/1983 (ά. 28§1 του Συντάγματος), ως προς την επίδοση δικογράφων στην αλλοδαπή. Από το πεδίο ισχύος των προμνημονευθέντων νομοθετημάτων περί των διασυνοριακών επιδόσεων εξαιρούνται […]
Read moreΜΠρΑθ 3993/2017 : Διεθνής δικαιοδοσία – Πώληση – Μη καταβολή του τιμήματος – Ερημοδικία εναγομένου – Τεκμήριο ομολογίας – Κήρυξη απόφασης προσωρινά εκτελεστής.
Βάσιμη αγωγή με την οποία ζητείται η καταβολή του τιμήματος για εμπορεύματα που παραδόθηκαν δυνάμει συμβάσεως πωλήσεως στην αγοράστρια και παρακρατούνται παράνομα από αυτή. Διεθνής δικαιοδοσία του ελληνικού δικαστηρίου. Εφόσον η εναγομένη ερημοδικεί αποδεικνύονται πλήρως οι πραγματικοί ισχυρισμοί της ενάγουσας καθώς θεωρούνται ως ομολογημένοι από αυτήν. Δεκτό το αίτημα περί κηρύξεως της απόφασης προσωρινώς εκτελεστής. ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 3993/2017 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (Τακτική Διαδικασία) (Αριθμός κατάθεσης αγωγής 1616/281/2014) ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Μαγδαληνή Σακέτου, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών και από το Γραμματέα Δημήτριο Δεριζιώτη. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια και στο ακροατήριο του την 9η Φεβρουαρίου 2017 για να δικάσει τη με αριθμό κατάθεσης 1616/281/2014 αγωγή, μεταξύ: ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ: … κατοίκου Milsbeek Κάτω Χωρών (οδός …), ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξούσιου δικηγόρου του Αλέξανδρου Αρμάου που κατέθεσε έγγραφες προτάσεις. ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ: …, κατοίκου Αθηνών (οδός …), η οποία παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας της δικηγόρου Αικατερίνης Γκανά μόνο για την υποβολή αιτήματος αναβολής Ο ενάγων ζητεί να γίνει δεκτή η υπό κρίση αγωγή του με αριθ εκθ. κατάθ. 1616/281/2014 με την οποία ορίστηκε δικάσιμος για τη συζήτηση της η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του ενάγοντος ανέπτυξε προφορικώς τους ισχυρισμούς του και ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και στις έγγραφες προτάσεις του. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Όπως προκύπτει από την υπ’ αριθμ. 2667Β/14-1-2014 έκθεση επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών …, που προσκομίζει μετ’ επικλήσεως ο ενάγων, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση αγωγής, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο της 9-2-2017 επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην εναγομένη (άρθρ. 126 παρ. 1. 128 παρ. 1 και 130 παρ. 1, 228 ΚΠολΔ). Κατά την δικάσιμο αυτή, η εναγομένη, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου, παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου της μόνο για την υποβολή αιτήματος αναβολής της συζήτησης, το οποίο απορρίφθηκε από το Δικαστήριο και συνεπώς δεν μετείχε κανονικά στην παραπέρα συζήτηση της υπόθεσης, επομένως πρέπει να δικαστεί ερήμην (άρθρο 280 παρ 2 και 3 ΚΠολΔ). Με την κρινόμενη αγωγή του ο ενάγων εκθέτει ότι είναι κατασκευαστής και έμπορος ηχητικών και οπτικοακουστικών συστημάτων για αυτοκίνητα, διατηρεί δε ατομική επιχείρηση με έδρα την πόλη Milsbeek της Ολλανδίας. Ότι τα έτη από 2006 έως 2009, κατά τις ειδικώς αναφερόμενες στην αγωγή ημερομηνίες, κατάρτισε με την εναγόμενη η οποία διατηρεί στην Αθήνα επιχείρηση εμπορίας στερεοφωνικών συστημάτων, ηχοσυστημάτων, καμερών, πλοηγών κτλ, διαδοχικές, προσδιοριζόμενες ως προς όλα τα στοιχεία τους, συμβάσεις πώλησης, για τις οποίες εκδόθηκαν τα στην αγωγή αναλυτικά αναφερόμενα τιμολόγια πώλησης, με τις οποίες πώλησε και παρέδωσε σε αυτήν τις αναλυτικά περιγραφόμενες ποσότητες εμπορευμάτων (συστημάτων πλοήγησης, καρτών SD κ.α) για τις ανάγκες της εμπορίας της, αντί του συμφωνηθέντος για κάθε μία αναφερόμενου τιμήματος (και συνολικού ύψους 17.559,23€) το οποίο αν και κατέστη ληξιπρόθεσμο και απαιτητό κατά τις αναφερόμενες στην αγωγή ημερομηνίες, ωστόσο η εναγομένη ουδόλως του το κατέβαλε παρότι παρέλαβε τα πωληθέντα εμπορεύματα και παρά τις επανειλημμένες προς τούτο οχλήσεις του. Ότι, επιπλέον, η εναγομένη παρακρατεί παρανόμως και δεν του αποδίδει παρά τις επανειλημμένες προς […]
Read moreΜΠρΑθ 3411/2017 : Προσύμφωνο πώλησης ακινήτου – Αρραβώνας – Μη κατάρτιση οριστικής σύμβασης – Υπαιτιότητα.
Υπογραφή προσυμφώνου πώλησης ακινήτου και καταβολή αρραβώνα. Μη κατάρτιση της οριστικής σύμβασης και κατ’ επέκταση αδυναμία της ενάγουσας να υλοποιήσει τον επιχειρηματικό της σκοπό, για τον οποίο ήθελε να προβεί στην αγορά του επίδικου ακινήτου και τα τον οποίο είχε προβεί σε δαπάνες, που οφείλεται σε υπαιτιότητα του εναγομένου ο οποίος δεν παρείχε το επίδικο ακίνητο ελεύθερο βαρών και δεν ανταποκρίθηκε στις συμβατικές του υποχρεώσεις. Δεκτή η αγωγή. Ο εναγόμενος υποχρεώνεται να καταβάλει στην ενάγουσα ποσό που αντιστοιχεί στο διπλάσιο του δοθέντος αρραβώνα, ποσό που αντιστοιχεί στις δαπάνες υλοποίησης του επιχειρηματικού της σχεδίου επί του ακινήτου, διαφυγόντα κέρδη και χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη. Κήρυξη της απόφασης προσωρινώς εκτελεστής. ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Αριθμός Απόφασης 3411/2017 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Συγκροτήθηκε από την Δικαστή Γεωργία Γεωργακοπούλου, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου της Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών και τον Γραμματέα Δημήτριο Δεριζιώτη. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 19-01-2017 για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ: ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ: Της εδρεύουσας στην Παλλήνη Αττικής (Ηρώων Πολυτεχνείου 3, περιοχή Γέρακας) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΕΛΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» (πρώην «ΕΛΑΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ») και τον διακριτικό τίτλο «ΕΛΑΝ Α.Ε.» (Α.Φ.Μ. … ΔΟΥ ΦΑΓΕ Αθηνών), νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία κατέθεσε νομότυπα προτάσεις και παραστάθηκε κατά την επ’ ακροατηρίω εκφώνηση της υπόθεσης, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Χαρίδημου Φιλιππάκη (AM 026079 Δ.Σ. Αθηνών), δυνάμει του από 03-10-2016 πρακτικού του Δ.Σ. της. ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ: …, κατοίκου Καλυβιών Αττικής (…) (ΑΦΜ …ΔΟΥ …), ο οποίος δεν κατέθεσε νομότυπα προτάσεις και δεν παραστάθηκε κατά την επ’ ακροατήρίω εκφώνηση της υπόθεσης. Η ενάγουσα ζητά να γίνει δεκτή η από 21-06-2016 αγωγή της η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου αυτού, με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 2341/30-06-2016 (γενικό αριθμό κατάθεσης 36415/2016) προσδιορισθείσα για την ως άνω αναγραφόμενη δικάσιμο. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ Από την υπ’ αριθμ. 8953Γ/30-06-2016 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών …, την οποία νόμιμα επικαλείται και προσκομίζει η ενάγουσα, προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο, της κρινόμενης αγωγής, με πράξη κατάθεσης, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, με επιμέλεια της, στον εναγόμενο (άρθρ. 122, 123, 126 περ. α’, 128 και 139 ΚΠολΔ). Ωστόσο, ο τελευταίος δεν προκατέθεσε προτάσεις, ούτε εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε νόμιμα από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στην ως άνω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου. Συνεπώς, ο εναγόμενος πρέπει να δικαστεί ερήμην, το Δικαστήριο, όμως, πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης, σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (αρθρ. 271 ΚΠολΔ). Με την κρινόμενη αγωγή της η ενάγουσα εκθέτει ότι δυνάμει του υπ’ αριθμ. 11.712/30-06-2011 προσυμφώνου πώλησης ακινήτου συμφώνησε με τον εναγόμενο να της πωλήσει και μεταβιβάσει ένα ακίνητο (αγροτεμάχιο) ιδιοκτησίας του, στη θέση «Λ» της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Καλυβιών Αττικής, όπως ειδικότερα περιγράφεται στην υπό κρίση αγωγή, το οποίο εγγυήθηκε και υποσχέθηκε ότι είναι ελεύθερο και απαλλαγμένο από κάθε βάρος και χρέος. Ότι καταβλήθηκε, ως αρραβώνας, στον εναγόμενο το ποσό των 5.000 ευρώ και ορίσθηκε ως χρόνος υπογραφής του οριστικού συμβολαίου μεταβίβασης το αργότερο έως την 30η Οκτωβρίου 2011. Ότι εκδήλωσε ενδιαφέρον προς απόκτηση του συγκεκριμένου ακινήτου, προκειμένου να εγκαταστήσει σε αυτό φωτοβολταϊκό […]
Read more