Η ρύθμιση του άρθρου 94 ΚΠολΔ μετά την τροποποίηση που επέφερε ο ν. 4335/2015.
“Η ρύθμιση του άρθρου 94 ΚΠολΔ μετά την τροποποίηση που επέφερε ο ν. 4335/2015” [Γ. Ορφανίδης, Καθηγητής Πολιτικής Δικονομίας στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών] Ι. Εισαγωγή Με το ν. 4335/2015 τροποποιήθηκε η διάταξη του άρθρ. 94 ΚΠολΔ που προβλέπει το θεσμό της υποχρεωτικής σύμπραξης πληρεξουσίου δικηγόρου στην πολιτική δίκη. Διευρύνεται σημαντικά το πεδίο νομικών υποθέσεων ως προς τις οποίες είναι υποχρεωτική η παράσταση των διαδίκων με πληρεξούσιο δικηγόρο. Ο αποκαλούμενος «φυσικός» διάδικος μπορεί να παρίσταται πλέον μόνος του στις δίκες για τις μικροδιαφορές (άρθρ. 466) και προκειμένου να αποτραπεί επικείμενος κίνδυνος (άρθρο 94 παρ. 2). ΄Ετσι αφ’ ενός μεν περιορίζεται ο κύκλος των υποθέσεων της καθ’ ύλην αρμοδιότητος του ειρηνοδικείου στις οποίες ο διάδικος μπορεί να παρασταθεί χωρίς δικηγόρο, αφ’ ετέρου δε καταργείται η εξαίρεση των ασφαλιστικών μέτρων ως περίπτωση επίσης μη υποχρεωτικής έως πρότινος παραστάσεως διαδίκου με δικηγόρο. Τροποποιείται μία ρύθμιση που ίσχυε από την εισαγωγή του ΚΠολΔ το 1968 (άρθρο 95). Με τους ν. 3994/2011 και 4055/2012 υπήρξε ήδη ένα πρώτο ρήγμα στη ρύθμιση του άρθρ. 94. Η επέκταση της καθ’ ύλην αρμοδιότητας του ειρηνοδικείου από τις 12.000 στις 20.000 οδήγησε στην πρόβλεψη υποχρέωσης για παράσταση του διαδίκου με δικηγόρο όταν το αντικείμενο της διαφοράς υπερβαίνει τις 12.000 ευρώ (ν. 3994/2011). Επίσης, προβλέφθηκε ότι για την κατάρτιση της έγγραφης συμφωνίας του συναινετικού διαζυγίου οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο (ν. 4055/2012). Δεν τροποποιήθηκε πάντως η διάταξη της τρίτης παραγράφου του άρθρ. 94 κατά την οποία στις περιπτώσεις της παρ. 2 ο δικαστής έχει δικαίωμα, εκτιμώντας τις ιδιαίτερες περιστάσεις, να υποχρεώσει το διάδικο να προσλάβει δικηγόρο. Η ικανότητα προς το δικολογείν είναι ως γνωστόν η ικανότητα αυτοπροσώπου επιχειρήσεως διαδικαστικών πράξεων στη δίκη από τον διάδικο. Είναι προϋπόθεση για το κύρος αυτών. Ελλείπει αν ο νόμος προβλέπει την υποχρεωτική εκπροσώπηση του διαδίκου από δικηγόρο, όπως συμβαίνει κατά τα ανωτέρω κατά τον ΚΠολΔ. Ισχύει όχι μόνο για την προφορική συζήτηση, όπως ενδεχόμενα αφήνει να εννοηθεί η διάταξη του άρθρ. 94, αλλά κατ’ αρχήν για όλες τις διαδικαστικές πράξεις που συνέχονται με τη δίκη. Η έλλειψη καθιστά τη διαδικαστική πράξη απαράδεκτη ή μη έγκυρη ενώ ο αυτοπροσώπως παριστάμενος κατά τη συζήτηση διάδικος λογίζεται ως μη παριστάμενος και δικάζεται ερήμην (άρθρ. 271, 272)[1]. ΙΙ. Ιστορική αναδρομή Κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες του ΚΠολΔ ο Σακκέτας είχε εισηγηθεί στη Συντακτική Επιτροπή του ΚΠολΔ τη διατήρηση των διατάξεων που ίσχυαν τότε και καθιέρωναν υποχρέωση παραστάσεως με δικηγόρο με ορισμένες προβλεπόμενες στο νόμο εξαιρέσεις. Το τότε ισχύον απέδιδε ο δικηγορικός κώδικας, όπως είχε θεσπισθεί με το ν.δ. της 5/20 Μαΐου 1926 και κυρωθεί με το ν.δ. της 13 Νοεμβρίου 1927 και το ν. 4627 – 3/7 Μαΐου 1930[2]. Κατά τη διάταξη του άρθρ. 35 εδ. 3 η άνευ δικηγόρου ενέργεια και παράσταση ήταν δυνατή επί ειρηνοδικειακών διαφορών και ενώπιον «πάσης δικαστικής αρχής προς αποτροπήν επικειμένου κινδύνου (άσκησις ενδίκων, διακοπή παραγραφής κλπ.)»[3]. Το δικαστήριο μπορούσε όμως και στις περιπτώσεις αυτές να υποχρεώσει το διάδικο σε πρόσληψη δικηγόρου ή δικολάβου για την περαιτέρω υπεράσπιση της υποθέσεως εάν έκρινε τούτο αναγκαίο[4]. Η ρύθμιση αυτή εισάγεται καίτοι δεν υφίσταται επαρκής αριθμός δικηγόρων σε όλη τη χώρα ενώ υπήρχε ευρεία διασπορά Ειρηνοδικείων. Σημειώνεται ότι με τη διάταξη του άρθρ. […]
Read moreΕφΑθ 1143/2016 : Προσβολή προσωπικότητας λόγω δημοσιεύματος σε ιστολόγιο
ΕφΑθ 1143/2016 – Προσβολή προσωπικότητας λόγω δημοσιεύματος σε ιστολόγιο Αγωγή κατά κατόχου και διαχειριστή ειδησεογραφικού ιστολογίου, ο οποίος δημοσίευσε άρθρα-δημοσιεύματα, που συνέταξε ο ίδιος, τα οποία θίγουν την προσωπικότητά του ενάγοντα πλήττοντας την προσωπική τιμή και υπόληψή του καθόσον διαλαμβάνονται σʼ αυτά ψευδείς, συκοφαντικοί και υβριστικοί ισχυρισμοί εν γνώσει της αναλήθειας εκ μέρους του εναγομένου με σκοπό την τρώση της ηθικής, κοινωνικής και επαγγελματικής του υπόστασης και των οποίων έλαβε γνώση μεγάλος και μη δυνάμενος να προσδιοριστεί αριθμός χρηστών του διαδικτύου. Ορθώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση δέχθηκε ότι για την εκδίκαση της αγωγής με περιεχόμενο στο οποίο περιλαμβανόταν η επίκληση ότι το επίδικο ιστολόγιο είναι ειδησεογραφικό και οι επίδικες αναρτήσεις δεν έγιναν λόγω διαδραστικής επικοινωνίας αλλά προς σκοπό ενημερώσεως μεγάλου και μη δυνάμενου να προσδιοριστεί αριθμού χρηστών του διαδικτύου, εφαρμοστέα ήταν η διαδικασία των διαφορών που αφορούν προσβολές από δημοσιεύματα ή ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές (άρθρο 681 Δ’ ΚΠολΔ). Αοριστίας αγωγής κατά το μέρος που επιχειρείται να θεμελιωθεί αξίωση για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης στις διατάξεις του Ν. 2472/1997 για την προστασία από επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα καθώς δεν αναφέρεται ειδικότερα σε αυτήν ποια είναι τα δεδομένα αυτά και σε ποια επεξεργασία υπεβλήθησαν από τον εναγόμενο προκειμένου να περιληφθούν σε αρχείο δεδομένων που τηρεί αυτός. Αριθμός Απόφασης 1143/2016 ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Τμήμα 15ο (…) Ο ενάγων και ήδη εκκαλών – εφεσίβλητος, με την κρινόμενη από 18-10-2011 (αρ. εκθ. καταθ. δικογρ. 173311/9762/2011) αγωγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατά του εναγομένου, ήδη εκκαλούντος – εφεσίβλητου, ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος με την ιδιότητα του κατόχου και διαχειριστή του αναφερόμενου στην αγωγή ειδησεογραφικού ιστολογίου, δημοσίευσε κατά τις αναφερόμενες στην αγωγή ημερομηνίες τα αναφερόμενα στην αγωγή άρθρα – δημοσιεύματα, που συνέταξε ο ίδιος, τα οποία θίγουν την προσωπικότητά του πλήττοντας την προσωπική τιμή και υπόληψή του καθόσον διαλαμβάνονται σʼ αυτά οι ειδικότερα αναφερόμενοι ψευδείς, συκοφαντικοί και υβριστικοί ισχυρισμοί εν γνώσει της αναλήθειας εκ μέρους του εναγομένου με σκοπό την τρώση της ηθικής, κοινωνικής και επαγγελματικής του υπόστασης και των οποίων έλαβε γνώση μεγάλος και μη δυνάμενος να προσδιοριστεί αριθμός χρηστών του διαδικτύου. Ότι περαιτέρω με την ενέργειά του αυτή προέβη στην επεξεργασία προσωπικών του δεδομένων, καθιστώντας αυτά προσιτά στο αναγνωστικό κοινό του ιστολογίου. Με το ιστορικό αυτό, ζήτησε, μετά από νόμιμο μερικό περιορισμό του αιτήματος του, τόσο με τις έγγραφες προτάσεις του, όσο και με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου του που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά: α) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του καταβάλει το ποσό των 50.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από τις άδικες πράξεις του με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση, β) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, με την απειλή χρηματικής ποινής και προσωπικής κράτησης για κάθε ημέρα καθυστέρησης, να άρει την σε βάρος του προσβολή και να παραλείψει στο μέλλον τη δημοσίευση των πληροφοριών που διέδωσε και ανήρτησε με τα επιλήψιμα δημοσιεύματα, καθώς και κάθε νέα δημοσίευση, γ) να απαγγελθεί κατά του εναγομένου προσωπική κράτηση λόγω της αδικοπραξίας του, δ) να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινά εκτελεστή και ε) να καταδικασθεί ο εναγόμενος στην καταβολή της δικαστικής του δαπάνης. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφαση, δικάζοντας αντιμωλία […]
Read moreΠολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών 457/2016 : Google υποχρεώνεται σε αποζημίωση 100.000 ευρώ για την προσβολή της προσωπικότητας πασίγνωστου επιχειρηματία και εφοπλιστή, που προξενήθηκε από την παράλειψή της να διαγράψει τα αντίγραφα των αρχείων/σελίδων που περιλάμβαναν προσβλητική ανάρτηση άγνωστου blogger.
Ακολουθεί απόσπασμα της υπ’αριθμ. 457/2016 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Πρόεδρος Θεοδούλη Οικονόμου, Βασίλης Μαλάμος, Εισηγήτρια Μανουέλα Παντελιά), με την οποία η Google υποχρεώνεται σε αποζημίωση 100.000 ευρώ για την προσβολή της προσωπικότητας πασίγνωστου επιχειρηματία και εφοπλιστή, που προξενήθηκε από την παράλειψή της να διαγράψει τα αντίγραφα των αρχείων/σελίδων που περιλάμβαναν προσβλητική ανάρτηση άγνωστου blogger. Τα ιστολογία είναι διαδικτυακά ημερολόγια που περιλαμβάνουν υπερζεύξεις και καταχωρήσεις απόψεων, έχουν δε ως «βασική μονάδα» τους τις καταχωρήσεις και όχι τις εκάστοτε «σελίδες», όπως συμβαίνει με τους ιστοτόπους. Ο κάτοχος-διαχειριστής του διαδικτυακού ημερολογίου, ο οποίος μπορεί να είναι επώνυμος, ανώνυμος ή με ψευδώνυμο, καταγράφει, ανακοινώνει και καταθέτει τις απόψεις του σ’ αυτό για διάφορα ζητήματα, ενώ τα ιστολογία είναι δυνατό να συνδέονται με άλλους ιστοτόπους, ιστοσελίδες και να επιτρέπουν στους χρήστες-αναγνώστες τους να απαντήσουν στις απόψεις του γράφοντος, ανακοινώνοντας στο ίδιο ιστολόγιο τα δικά τους σχόλια, που είναι επίσης αναγνώσιμα από όλους τους τρίτους χρήστες του διαδικτύου. Τα ιστολογία συντηρούν οι χρήστες τους που ανταλλάσσουν απόψεις μέσω του ιστολογίου, το οποίο είναι διαδραστικό μέσο που διαφέρει από τις ιστοσελίδες που διατηρούν στο διαδίκτυο τα μέσα ενημέρωσης, γιατί η διαμόρφωση του περιεχομένου του δεν αποφασίζεται μόνο από τον κάτοχο – διαχειριστή του, αλλά από όλους τους χρήστες -αναγνώστες του ιστολογίου (βλ. Σ. Τάσση, Διαδίκτυο και ελευθερία έκφρασης – το πρόβλημα των blogs, ΔΙΜΕΕ, 2006.518 επ.). Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό, ότι ακόμη και στην περίπτωση που ο κάτοχος – διαχειριστής μπορεί, με τη χρήση στοιχείων πρόσβασης, να επιλέξει ποιοι από τους χρήστες – αναγνώστες επιτρέπεται να αναρτήσουν δικά τους σχόλια στο ιστολόγιό του, δεδομένου ότι η δυνατότητα αυτή εξαρτάται από το εκάστοτε λογισμικό που χρησιμοποιείται για κάθε ιστολόγιο, δεν είναι σε θέση να ελέγξει το αληθές ή όχι των χορηγουμένων από τον εκάστοτε αναγνώστη προσωπικών του δεδομένων, διότι είναι πολύ πιθανό ο αναγνώστης να χρησιμοποιεί ψευδώνυμο, οπότε είναι δυσχερέστατη η αποκάλυψη της πραγματικής του ταυτότητας. Έτσι, η επέμβαση του κατόχου-διαχειριστή είναι συνήθως κατασταλτική. Τα διαδικτυακά ημερολόγια συνδέονται μεταξύ τους στενά και έτσι έχουν αναπτύξει το δικό τους πολιτισμό. Στη συνείδηση των χρηστών του διαδικτύου, τα ιστολογία έχουν τη θέση του μέσου, όπου η ελευθερία της έκφρασης εφαρμόζεται στην απόλυτη μορφή της. Συνεπώς, ενόψει των ανωτέρω, ο σκοπός της δημιουργίας και ο προορισμός της λειτουργίας των blogs και ιδίως μάλιστα όσων δεν έχουν ειδησεογραφικό περιεχόμενο, δεν είναι η διάδοση πληροφοριών με σκοπό τη μαζική ενημέρωση, στοιχείο απαραίτητο για το χαρακτηρισμό ενός εντύπου (γραπτού ή ηλεκτρονικού) ως τύπου αλλά η ανταλλαγή απόψεων, ιδεών, σκέψεων και αναλύσεων, μέσω ενός μηχανισμού δυναμικής επικοινωνίας και με τη χρήση ενός μέσου που λόγω της φύσεώς του έχει μεν πράγματι ως άμεσο και αναγκαίο επακόλουθο να καθίσταται το περιεχόμενο των κειμένων τους προσβάσιμο σε απεριόριστο αριθμό ατόμων, δίχως όμως αυτό να αποτελεί τον αυτοσκοπό του διαχειριστή και κατόχου τους ως και των αναγνωστών τους. Περαιτέρω, κατά το πδ 131/2003, το οποίο ενσωμάτωσε στο ημεδαπό δίκαιο την Οδηγία 2000/31 για το ηλεκτρονικό εμπόριο και την κοινωνία της πληροφορίας ορίζεται μεταξύ άλλων (άρθρο 1) «Φορέας παροχής υπηρεσιών : κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που παρέχει μια υπηρεσία της κοινωνίας της πληροφορίας, Αποδέκτης της υπηρεσίας : κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο χρησιμοποιεί, επαγγελματικώς ή άλλως, […]
Read moreΕιρΑθ 1991/2016 : Αποκλειστική χρήση κοινού πράγματος από έναν κοινωνό – Ένσταση καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος.
ΕιρΑθ 1991/2016 Αποκλειστική χρήση κοινού πράγματος από έναν κοινωνό – Ένσταση καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος -. Εάν πρόκειται για αστικό ακίνητο, το όφελος συνίσταται στην κατά τον χρόνο της αποκλειστικής χρήσεως μισθωτική αξία της μερίδας των εκτός χρήσεως κοινωνών, η οποία δεν αποτελεί μίσθωμα, αλλά αποδοτέα αποζημίωση. Ένσταση καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος του εναγομένου ότι διέμενε στο επίδικο διαμέρισμα από 20ετίας, χωρίς να οχληθεί ουδέποτε από τον ενάγοντα. Απόρριψή της ένστασης ως κατ’ ουσίαν αβάσιμης. Ένσταση συμψηφισμού του εναγομένου για απαίτησή του για αποζημίωση από αποκλειστική χρήση από τον ενάγοντα άλλων κοινών διαμερισμάτων της ίδιας πολυκατοικίας. Μη εκδίκαση της ανωτέρω ένστασης λόγω εκκρεμοδικίας, λόγω του ότι ο εναγόμενος έχει ασκήσει αντίθετη αγωγή κατά του ενάγοντος με το ίδιο περιεχόμενο. ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Αριθμός απόφασης 1991/2016 ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Συγκροτήθηκε από την Ειρηνοδίκη Αθηνών Χαρούλα Γιωτίτσα την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοικήσεως του Ειρηνοδικείου Αθηνών, και τη Γραμματέα Αποστολία Ιωάννου. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 13 Νοεμβρίου του 2015 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Του ενάγοντος: Π Μ του Γ, κατοίκου Γενεύης Ελβετίας, ο οποίος παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου του Μαρίας Τζαβέλα. Του εναγομένου: Π Λ-Μ του Κ, κατοίκου Αθηνών, ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Μάριου Δαλιάνη. Ο ενάγων ζητεί να γίνει δεκτή η από 27-11-2012 με αριθμό καταθέσεως ……./2012 αγωγή του, τακτικής διαδικασίας, δικάσιμος της οποίας ορίστηκε για 29-9-2014 και μετά από αναβολή η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας (13-11-2015) και γράφτηκε στο πινάκιο. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και τις προτάσεις τους. Μελέτησε τη δικογραφία Σκέφτηκε σύμφωνα με το Νόμο. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 785, 786, 787, 792 παρ. 2, 961, 962, 1113 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση αποκλειστικής χρήσης του κοινού πράγματος από έναν από τους κοινωνούς, δικαιούνται οι υπόλοιποι, και αν δεν πρόβαλαν αξίωση σύγχρησης, να απαιτήσουν από αυτόν, που έκανε αποκλειστική χρήση του κοινού, ανάλογη προς το ποσοστό του δικαιώματος τους μερίδα από το όφελος (καρπούς και γενικότερα ωφελήματα) που αυτός αποκόμισε ή εξοικονόμησε και το οποίο συνίσταται στην αξία της επιπλέον ιδανικής του μερίδας χρήση του κοινού. Ειδικότερα προκειμένου περί αστικού ακινήτου, το όφελος αυτό συνίσταται στην κατά το χρόνο της αποκλειστικής χρήσεως μισθωτική αξία της μερίδας των εκτός χρήσεως κοινωνών, η οποία δεν αποτελεί μίσθωμα, αφού δεν υπάρχει μισθωτική σχέση, αλλά αποδοτέα ως αποζημίωση, κατά τις ανωτέρω διατάξεις ωφέλεια (ΑΠ 564/2012 δημ. ΝΟΜΟΣ). Η σχετική αξίωση γεννιέται από μόνο το γεγονός της αποκλειστικής χρήσης του κοινού πράγματος από έναν των κοινωνών, δεν αποκλείεται όμως να ανακύπτει παράλληλα και ευθύνη του ως κακόπιστου νομέα κατά το άρθρο 1098 ΑΚ ή και αδικοπρακτική ευθύνη του κατά το άρθρο 914 ή και 1099 ΑΚ, αν παράνομα και υπαίτια εμπόδισε τη σύγχρηση του κοινού πράγματος από τους λοιπούς κοινωνούς ή πολύ περισσότερο αν τους απέβαλε από τη συννομή του κοινού. Κατά τα λοιπά ο τρόπος που ο κοινωνός χρησιμοποίησε αποκλειστικά για λογαριασμό του το κοινό πράγμα είναι κατ’ αρχήν αδιάφορος και μπορεί αυτός να το έχει εκμισθώσει ή να το έχει χρησιδανείσει σε άλλον ή να το έχει ιδιοχρησιμοποιήσει […]
Read moreΕιρΑθ 1993/2016 : Επίδοση σε διάδικο που διαμένει στο εξωτερικό – Διορισμός αντικλήτου.
ΕιρΑθ 1993/2016 Επίδοση σε διάδικο που διαμένει στο εξωτερικό – Διορισμός αντικλήτου -. Μόνη η υπογραφή από δικηγόρο αγωγής δεν τον καθιστά αυτοδικαίως και αντίκλητο, με εξαίρεση μόνο την επίδοση κλήσης για την πρώτη συζήτηση της αγωγής, αφού η ιδιότητα του αντικλήτου επιφυλάσσεται μόνο στο δικαστικό πληρεξούσιο που διορίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 96 ΚΠολΔ. Μόνη η υπογραφή αγωγής από δικηγόρο δεν τον καθιστά και αντίκλητο για αντίθετη αγωγή που στρέφεται κατά του ενάγοντος, με την οποία ανοίγεται νέα δίκη. ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Αριθμός απόφασης 1993/2016 ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Συγκροτήθηκε από την Ειρηνοδίκη Αθηνών Χαρούλα Γιωτίτσα την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοικήσεως του Ειρηνοδικείου Αθηνών, και τη Γραμματέα Αποστολία Ιωάννου. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 13 Νοεμβρίου του 2015 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Του ενάγοντος: Π Λ-Μ του Κ, κατοίκου Αθηνών, ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Μάριου Δαλιάνη. Του εναγομένου: Π Μ του Γ, κατοίκου Γενεύης Ελβετίας, ο οποίος παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου του Μαρίας Τζαβέλα. Ο ενάγων ζητεί να γίνει δεκτή η από 17-9-2014 με αριθμό καταθέσεως (…) αγωγή του, τακτικής διαδικασίας, δικάσιμος της οποίας ορίστηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας (13-11-2015) και γράφτηκε στο πινάκιο. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και τις προτάσεις τους. Μελέτησε τη δικογραφία Σκέφτηκε σύμφωνα με το Νόμο. Από τις διατάξεις των άρθρων 134, 136 παρ. 1, 142 παρ. 1 και 4 και 143 παρ.1 και 4 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι η επίδοση σε διάδικο που διαμένει στο εξωτερικό γίνεται προς τον Εισαγγελέα του δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί ή πρόκειται να εισαχθεί η δίκη και θεωρείται ότι συντελέστηκε μόλις εγχειρισθεί σ’ αυτόν το προς επίδοση έγγραφο, ανεξάρτητα από το χρόνο της περαιτέρω αποστολής και παραλαβής αυτού. Σε περίπτωση όμως εφαρμογής της από 15-11-1965 Σύμβασης της Χάγης, που κυρώθηκε με το Ν.1334/1983, πρέπει να τηρούνται οι από αυτήν οριζόμενοι όροι. Αν όμως ο ρηθείς διάδικος έχει διορισμένο αντίκλητο η επίδοση γίνεται υποχρεωτικά σ’ αυτόν, αλλά υπό την προϋπόθεση ότι ο διορισμός του έγινε νόμιμα, δηλαδή με δήλωση ενώπιον της γραμματείας του Πρωτοδικείου της κατοικίας του δηλούντος ή της πρωτεύουσας, προκειμένου περί κατοίκου του εξωτερικού ή με ρήτρα σε σύμβαση, που όμως καλύπτει μόνο την επίδοση όλων των διαδικαστικών πράξεων που έχουν σχέση με τη σύμβαση, ή με διορισμό πληρεξουσίου δικηγόρου κατά το άρθρο 96 του ΚΠολΔ. Συνεπώς διορισμός αντικλήτου κατ’ άλλον τρόπο, όπως με μονομερή δήλωση του διαδίκου δι’ εγγράφου, δεν είναι ισχυρός και η επίδοση προς αυτόν είναι άκυρη (βλ.ΑΠ 661/2000 ΕλλΔνη 41.1612 1174/2003 ΕλλΔνη 45.441 Βαθρακοκοίλη ΕρμΚΠολΔ άρθρο 142 αριθμ.8 και 30). Εξάλλου ο δικηγόρος που παραστάθηκε για τον εναγόμενο κατά τη συζήτηση της αγωγής, δεν είναι για το λόγο αυτό αντίκλητος. Τέλος, η ιδιότητα κάποιου ως αντικλήτου εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο. Επομένως ο επικαλούμενος επίδοση σε αντίκλητο του διαδίκου φέρει το βάρος επικλήσεως και αποδείξεως της ιδιότητάς του, ενώ η επίδοση προς πρόσωπο που δεν έχει την ιδιότητα του αντικλήτου είναι ανυπόστατη (ΑΠ 1008/2006 ΝοΒ 55,884, ΕφΠειρ. 792/2010 δημ. ΝΟΜΟΣ, ΕφΠειρ. 92/2008 Πειρ.Νομ. 2008,90). Τέλος από τις διατάξεις των άρθρων 143 […]
Read moreΕφΠειρ 259/2016 : Προσβολή προσωπικότητας – Γνωστοποίηση άρνησης γάμου κατά την ορισθείσα ημερομηνία – Εγκυμοσύνη υποψηφίας συζύγου.
ΕφΠειρ 259/2016 Προσβολή προσωπικότητας – Γνωστοποίηση άρνησης γάμου κατά την ορισθείσα ημερομηνία – Εγκυμοσύνη υποψηφίας συζύγου -. Κρίση για προσβολή προσωπικότητας και επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης για ηθική βλάβη 8.000 ευρώ, σε βάρος εκείνου ο οποίος, γνωστοποίησε τηλεφωνικά στην υποψήφια σύζυγό του το πρωί της ημέρας τέλεσης του γάμου την άρνησή του για το γάμο και η οποία ευρισκόταν ήδη σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης, διέκοψε τη συμβίωσή του μαζί της και την εγκατέλειψε, χωρίς να ενδιαφερθεί για την πορεία της εγκυμοσύνης της και για τον τοκετό. Αριθμός 259/2016 ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Αποτελούμενο από τους Δικαστές Δήμητρα Τσουτσάνη, Πρόεδρο Εφετών, Βασιλική Χάσκαρη και Μαρία Ανδρεοπούλου, Εισηγήτρια, Εφέτες, και από τη Γραμματέα Δήμητρα Πάλλα. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την 4η Ιουνίου 2015 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ των: ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ: …ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας του δικηγόρου Γεωργίας Βαβλεκά. ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: …η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου της δικηγόρου Δημητρίου Τσουμάκα. Η εφεσίβλητη άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 22.6.2009 και με αριθμ. εκθ. καταθ. 6404/2009 αγωγή της, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ΄ αριθμ. 707/2014 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, που δέχθηκε εν μέρει την αγωγή. Την απόφαση αυτή προσέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου ο εναγόμενος και ήδη εκκαλών με την από 8.4.2014 και με αριθμ. εκθ. κατάθ. 291/2014 έφεσή του, της οποίας δικάσιμος ορίστηκε αρχικά η 19η.2.2015 και, μετά από αναβολή, αυτή που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας απόφασης. Η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, αφού έλαβαν διαδοχικά τον λόγο από την Πρόεδρο, αναφέρθηκαν στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η υπό κρίση, από 8-4-2014 (291/2014), έφεση του ηττηθέντος εναγομένου, κατά της 704/2014 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία εκδόθηκε ερήμην του εναγομένου, κατά την τακτική διαδικασία, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, (495 παρ. 1 και 2, 511, 513 παρ.1 περ β’, 516 παρ.1, 517 περ α΄, 518 παρ. 1, 520 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτή τυπικά και κατ’ουσίαν και να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, κατ’άρθρο 528 ΚΠολΔ, μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και να ερευνηθεί η αγωγή, ως προς τη νομική και ουσιαστική της βασιμότητα, κατά την ίδια ως άνω διαδικασία, κατ’αντιμωλίαν των διαδίκων. Με την από 22-6-2009 (6404/2009) αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η ενάγουσα επικαλούμενη παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητάς της από την συμπεριφορά του εναγομένου, με τον οποίο διατηρούσε ερωτική σχέση από το Νοέμβριο του έτους 2006, και ο οποίος χωρίς λόγο προέβη στην αιφνιδιαστική ματαίωση του προγραμματισθέντος γάμου τους, κατά την ημέρα τέλεσης του μυστηρίου, στις 27-5-2007 και εν συνεχεία την εγκατέλειψε αβοήθητη, ενώ γνώριζε ότι κυοφορούσε το τέκνο τους, στη γέννηση του οποίου δεν παραβρέθηκε, ούτε τη συνέδραμε με οποιονδήποτε τρόπο, ζήτησε την καταψήφιση του τελευταίου στην προς αυτήν καταβολή του ποσού των 81.000€ – μετά τον νομότυπο ποσοτικό περιορισμό του αιτήματος, νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής, ως αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από την ανωτέρω σε βάρος της συμπεριφορά του. Η αγωγή αυτή είναι επαρκώς ορισμένη κατά το νόμο και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 57,59, 914, […]
Read more"Ζητήματα ανταίτησης στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων" .
“Ζητήματα ανταίτησης στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων” [του Δημητρίου Κράνη, Αρεοπαγίτη] (Προδημοσίευση από τον υπό έκδοση τόμο προς τιμήν της ομότιμης Καθηγήτριας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ Ελίζας Αλεξανδρίδου -ΝοΒ 2015.1431-1442.) ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ Ι. Εισαγωγή. ΙΙ. Χαρακτηριστικά της ανταγωγής και της ανταίτησης ασφαλιστικών μέτρων. ΙΙΙ. Προϋποθέσεις παραδεκτής άσκησης και συζήτησης της ανταίτησης. α. Εκκρεμοδικία κύριας αίτησης, β. Δικαιοδοσία, γ. Καθ’ ύλην αρμοδιότητα, δ. Διάδικοι, ε. Σύνθετες δίκες, στ. Διαδικαστικά ζητήματα και συναφείς ρυθμίσεις. IV. Οι συνέπειες της ανταίτησης. Ι. Εισαγωγή. 1. Ο ΚΠολΔ δεν περιέχει διατάξεις για την ανταίτηση στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, αλλά και γενικότερα η ρύθμιση της δίκης των ασφαλιστικών μέτρων με τις διατάξεις των άρθρ. 686 -703 δεν είναι εξαντλητική. Συμπληρωματικά έτσι καλούνται σε εφαρμογή οι συμβατές με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων διατάξεις του ΚΠολΔ για την κύρια διαγνωστική δίκη, αφού διαγνωστική διαδικασία της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας είναι και η ίδια η διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων[1]. Βέβαια η δίκη των ασφαλιστικών μέτρων έχει διαφορετικό αντικείμενο από αυτό της κύριας διαγνωστικής δίκης, στο πλαίσιο της οποίας γίνεται με την τακτική ή με ειδική διαδικασία του τέταρτου βιβλίου του ΚΠολΔ διάγνωση του επίδικου ουσιαστικού δικαιώματος, ενώ αντικείμενο της δίκης των ασφαλιστικών μέτρων είναι η ύπαρξη ή η ανυπαρξία δικαιώματος του αιτούντος για παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας με τα κατάλληλα ασφαλιστικά μέτρα, με τα οποία διαπλάσσονται προσωρινά οι ουσιαστικές έννομες σχέσεις των διαδίκων, και μόνον παρεμπιπτόντως πιθανολογείται η ύπαρξη ή η ανυπαρξία του ασφαλιστέου ουσιαστικού δικαιώματος[2]. Όμως η διαφορά ως προς το αντικείμενο της δίκης δεν αναιρεί το διαγνωστικό χαρακτήρα της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων, η οποία χαρακτηρίζεται στο άρθρ. 682§1 ΚΠολΔ ως ειδική για να επισημανθεί ακριβώς η διαφορά αυτή, γι’ αυτό και κατά τα λοιπά συμπληρώνεται από τις ρυθμίσεις των άρθρ. 1-590 ΚΠολΔ, έστω και αν δεν υπάρχει εδώ διάταξη όμοια προς αυτή του άρθρ. 591§1 ΚΠολΔ (ΣχΠολΔ V 237)[3]. Επομένως οι βασικές ρυθμίσεις της ανταγωγής, που περιέχονται στα άρθρ. 34 και 268 ΚΠολΔ, εφαρμόζονται αναλόγως και στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, προκειμένου να ρυθμισθεί στη διαδικασία αυτή η άσκηση ανταίτησης[4] . 2. Η αρχή της οικονομίας της δίκης και της δικαστικής ενέργειας, που επιτυγχάνεται με τη συγκέντρωση των δικών με στόχο την καθολική επίλυση των διαφορών μεταξύ των διαδίκων, αποτελεί το νομοθετικό λόγο καθιέρωσης της ανταγωγής[5] και δικαιολογεί κατ’ επέκταση και την άσκηση ανταίτησης στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων. Ωστόσο η άσκηση ανταγωγής και επομένως και ανταίτησης αποτελεί κατά το άρθρ. 268§1 ΚΠολΔ απλή ευχέρεια και όχι υποχρέωση του εναγομένου[6] ή του καθ’ ου η αίτηση, αφού αναντίρρητο είναι ότι το σύστημα διάθεσης, που ισχύει κατά το άρθρ. 106 ΚΠολΔ στην πολιτική δίκη, καταλαμβάνει και την ανταγωγή[7], άρα και την ανταίτηση[8], που μάλιστα μπορούν να ασκηθούν και επικουρικά, δηλαδή υπό την αίρεση παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής ή της αίτησης (ενδοδιαδικαστική αίρεση)[9]. Ευνόητο είναι ότι η ανταγωγή ή η ανταίτηση μπορούν κατά το άρθρ. 219§1 ΚΠολΔ να περιέχουν και επικουρικές βάσεις ή αιτήματα[10], ενώ απαράδεκτες είναι αν εξαρτώνται από γεγονός άσχετο προς την εξέλιξη της διαδικασίας (εξωδιαδικαστική αίρεση) ή αν πρόκειται για επικουρική εναγωγή ως προς τα πρόσωπα[11]. 3. Η άσκηση της ανταγωγής οδηγεί στη συνεκδίκασή της με την εκκρεμή αγωγή, δηλαδή κύριο αποτέλεσμα της ανταγωγής, ώστε […]
Read more221/2016 Ειρ Κορίνθου: Νόμω αβάσιμη, ουσία αβάσιμη και αόριστη η απαίτηση τράπεζας στη νομή αυτοκινήτου.
Αριθμός: 221/2016 ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ Αποτελούμενο από την Ειρηνοδίκη Κορίνθου Θεοδώρα Παπαδοπούλου και τον Γραμματέα Κωνσταντίνο Κοτρώτσιο. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 26-3-2015, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: ΤΗΣ ΚΑΛΟΥΣΑΣ – ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ: (ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 211/2013 ΑΓΩΓΗ) Της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «CREDICOM CONSUMER FINANCE ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε.» όπως μετονομάσθηκε η ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία «ΕΜΠΟΡΙΚΗ CREDICOM ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε.», που εδρεύει στη Ν. Σμύρνη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, που παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου Χριστίνας Γιαμπουράνη (AM ΑΣΑ 30224). ΤΟΥ ΚΑΘ’ ΟΥ Η ΚΛΗΣΗ – ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ: του ^^^^^^^^^ κατοίκου Κορίνθου, που παραστάθηκε μετά του πληρ. δικηγόρου Μάριου-Σάββα Μαρινάκου. Η ενάγουσα ζήτησε να γίνει δεκτή η από 16-7-2013 αγωγή της, η οποία κατατέθηκε με αριθμό 211/2013 και προσδιορίστηκε για συζήτηση για τη δικάσιμο της 15-5-2014 πλην όμως η υπόθεση ματαιώθηκε λόγω της διενέργειας εκλογών. Με την από 15-5-2014 και αριθμό κατάθεσης 109/2014 κλήση της η ενάγουσα επανέφερε την ως άνω αγωγή προς περαιτέρω συζήτηση, η οποία προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, οι πληρεξούσιοι Δικηγόροι των διαδίκων, αφού ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους, ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το αρθ. 247 ΑΚ το δικαίωμα να απαιτήσει κάποιος από άλλον πράξη ή παράλειψη παραγράφεται. Σύμφωνα, δε, με τις διατάξεις των αρθρ. 980, 981, 982 ΑΚ συνάγεται, ότι όποιος άρχισε, να κατέχει συγκεκριμένο πράγμα ως αντιπρόσωπος του νομέα, τεκμαίρεται κατά το νόμο, ότι κατέχει για λογαριασμό του νομέα. Στην περίπτωση αντιποίησης νομής από τον κάτοχο, που έλαβε τη νομή από το νομέα, αυτή χωρεί, όταν ο κάτοχος εξωτερικεύσει τη θέληση του, να έχει εφεξής το πράγμα όχι για λογαριασμό του νομέα, αλλά για τον εαυτό του (ΑΠ 233/1982 ΝοΒ 30, 1273- ΕφΑθ 6309/2008 ΕλλΔνη 50, 601- ΕφΑΘ 4045/2001 ΕλλΔνη 42, 1401). Σύμφωνα με το αρθ. 984 ΑΚ η νομή προσβάλλεται με αποβολή ή διατάραξη του νομέα και κατά το αρθ. 992 ΑΚ οι αξιώσεις από την αποβολή ή διατάραξη παραγράφονται ένα έτος από αυτή. Γνώση του νομέα δεν απαιτεί ο νόμος, παρά μόνο στην περίπτωση αντιποίησης ακινήτου (ΑΠ 233/1982 ο.π – ΕφΑΘ 2639/2004 ΕλλΔνη 46, 579- Γεωργιάδη/Σταθόπουλο ΕρμΑΚ αρθρ. 982, σελ. 253 σημ. 9 και αρθρ. 992, σελ. 290, σημ 6, 7- βλ διαφορετικά ΑΠ 1275/2007 ΕλλΔνη 49, 1677-ΕφΑΘ 1583/2010 Νόμος). Αφετήριο χρονικό διάστημα για τον υπολογισμό της παρέλευσης του έτους είναι ο χρόνος της αποβολής (ΑΠ 861/2007, ΕλλΔνη 2007.1690) και όταν συμπληρωθεί, δικαιούται ο κάτοχος, να αρνηθεί την παροχή της νομής του κινητού. Η άσκηση αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, σε διαφορές νομής, δεν διακόπτει την παραγραφή. Διότι, δεν αποτελεί αγωγή, που εισάγει το δικαίωμα για οριστική διάγνωση, όπως συμφωνούν όλοι οι θεωρητικοί του δικαίου, αλλά και η νομολογία. Εξ αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων δημιουργείται μόνο προσωρινό δεδικασμένο, κατά την άποψη όσων εμπλέκουν την «προσωρινή ισχύ», που έχει η απόφαση, με το «δεδικασμένο». Παρότι άλλη είναι η έννοια της δεδομένης ισχύος της απόφασης, όπως κάθε πολιτειακής πράξης και άλλη η έννοια του δεδικασμένου, που δεν συμβιβάζεται με την έννοια του «προσωρινού». Διότι, ή κάτι «έχει κριθεί» ή «δεν έχει κριθεί», εξ ου η κατασκευή χαρακτηρίστηκε ατυχής. Κατά άλλη άποψη, υποστηριζόμενη από […]
Read moreΜΠρ Θεσσ 565/2013 : Στοιχεία ορισμένου της αγωγής κατά του »Επικουρικού Κεφαλαίου» σε περίπτωση που το πρόσωπο το οποίο υπέχει ευθύνη για το ατύχημα είναι / παραμένει άγνωστο.
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ JUDEX 1Περίληψη: Αυτοκινητικό ατύχημα – Θάνατος πεζού – ’γνωστο όχημα – Επικουρικό κεφάλαιο – Χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης – Αοριστία αγωγής -. Το «Επικουρικό Κεφάλαιο» είναι υποχρεωμένο να καταβάλει στα πρόσωπα που ζημιώθηκαν λόγω θανάτωσης ή σωματικών βλαβών από αυτοκινητικά ατυχήματα, αποζημίωση, πλην άλλων περιπτώσεων και όταν το πρόσωπο που υπέχει την ευθύνη για το ατύχημα παραμένει άγνωστο. Για να θεμελιωθεί παθητικά, κατά του «Επικουρικού Κεφαλαίου» η αγωγή αποζημίωσης από τη λειτουργία ορισμένου αυτοκίνητου ζημιωθέντος πρέπει να είναι άγνωστος, όλα τα πρόσωπα που ενέχονται από τη λειτουργία του αυτοκινήτου ήτοι ο οδηγός αυτού, ο κάτοχος και ο ιδιοκτήτης Πρέπει δε προσθέτως, για να είναι ορισμένη, κατά την παθητική της νομιμοποίηση, η σχετική αγωγή, να εκτίθενται ο` αυτήν τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία να προκύπτει ότι, καίτοι ο ενάγων κατέβαλε την συνηθισμένη στις συναλλαγές επιμέλεια, δεν κατέστη δυνατή η εξακρίβωση των στοιχείων της ταυτότητας κανενός από τα υπόχρεα πρόσωπα, διαφορετικά η αγωγή απορρίπτεται ως αόριστη. ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΡΘΡΟΥ 681 Α ΚΠολΔ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 565/2013 ΑΡΙΘΜΟΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΑΓΩΓΗΣ 40532/2011 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Σωτηρία Αρχάκη-Χριστοδουλίδου, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Πρωτοδικείου και από τη Γραμματέα Μαρία Γιάννη. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του την 27η Σεπτεμβρίου 2012, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ: 1. , κατοίκου Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης, 2. , κατοίκου Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης, και 3. , κατοίκου Νεάπολης Θεσσαλονίκης, οι οποίοι παραστάθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Ξανθίππης Μωυσίδου (ΑΜ 7936) που κατέθεσε προτάσεις. ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία ¨ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ¨ που εδρεύει στην Αθήνα, Υπατίας αριθμός 5 και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Μαρίας Κώττα (ΑΜ 3646) η οποία κατέθεσε προτάσεις. Οι ενάγοντες κατέθεσαν ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου την από 10-10-2011 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 40532/2011 αγωγή τους, η οποία προσδιορίστηκε αρχικά για τη δικάσιμο της 23-1-2012 και κατόπιν αναβολών, για τη συνεδρίαση που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και γράφτηκε στο πινάκιο. ΚΑΤΑ τη σημερινή συζήτηση της παραπάνω υποθέσεως και κατά την εκφώνησή της από τη σειρά του σχετικού πινακίου, παραστάθηκαν οι διάδικοι όπως σημειώνεται παραπάνω και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους, ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν αυτοί δεκτοί. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 330 και 914 και επ. του ΑΚ, συνάγεται σαφώς ότι προϋποθέσεις της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία, αποτελούν: α) υπαίτια συμπεριφορά του προσώπου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, β) παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου έναντι εκείνου που ζημιώθηκε, που, ως όρος της αδικοπραξίας, μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη αλλά και σε παράλειψη, εάν στην τελευταία αυτή περίπτωση, εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, καλή πίστη, με την οποία (παράνομη συμπεριφορά) προσβάλλεται κάποιο απόλυτο δικαίωμα, εφόσον αυτή καθεαυτή ενέχει εναντίωση στην αποκλειστική εξουσία του δικαιούχου, γ) επέλευση ζημίας και δ) ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της κατά τα […]
Read moreΣτΕ 888/2016: Απόρριψη αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος της που στρέφεται αυτοτελώς κατά εν μέρει οριστικής και εν μέρει προδικαστικής απόφασης Διοικητικού Εφετείου, καθόσον οι προδικαστικές αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων δεν υπόκεινται σε αίτηση αναίρεσης ούτε κατά τις οριστικές διατάξεις τους.
ΣτΕ 888/2016: Απόρριψη αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος της που στρέφεται αυτοτελώς κατά εν μέρει οριστικής και εν μέρει προδικαστικής απόφασης Διοικητικού Εφετείου, καθόσον οι προδικαστικές αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων δεν υπόκεινται σε αίτηση αναίρεσης ούτε κατά τις οριστικές διατάξεις τους. Υποχρέωση των ελεύθερων επαγγελματιών όπως οι δικηγόροι, προς έκδοση απόδειξης παροχής υπηρεσιών για κάθε παροχή υπηρεσιών προς το κοινό. Φόρος ή άλλο οποιοδήποτε οικονομικό βάρος δεν μπορεί να επιβληθεί με νόμο αναδρομικής ισχύος που εκτείνεται πέρα από το οικονομικό έτος το προηγούμενο εκείνου κατά το οποίο επιβλήθηκε. Ο νομοθέτης δύναται να παρατείνει τον χρόνο παραγραφής της αξίωσης του Δημοσίου προς βεβαίωση και επιβολή φόρου, στην περίπτωση που ο αρχικά προβλεπόμενος χρόνος, εντός του οποίου μπορούσε ν’ ασκήσει την αξίωσή του αυτή, δεν είχε ακόμη συμπληρωθεί κατά την έναρξη ισχύος του νεότερου νόμου. Προϋποθέσεις για την παράταση της προθεσμίας παραγραφής. Δεκτή αίτηση αναίρεσης. Κρίθηκε ότι το Διοικητικό Εφετείο μη νομίμως έκρινε ότι η δεκαετής παραγραφή παραταθείσα αρχικώς με το άρθρο 12 παρ. 7 του ν. 3888/2010, παρατάθηκε περαιτέρω με την παρ. 2 του άρθρου 18 του ν. 4002/2011 και την παρ. 1 του άρθρου 2 του ν. 4098/2012. «Όπως έχει παγίως κριθεί (… ΣτΕ 691/2001, ΣτΕ 1508/2002, ΣτΕ 2962/2013), ο νομοθέτης δύναται να παρατείνει τον χρόνο παραγραφής της αξίωσης του Δημοσίου προς βεβαίωση και επιβολή φόρου, στην περίπτωση που ο αρχικά προβλεπόμενος χρόνος, εντός του οποίου μπορούσε να ασκήσει την αξίωσή του αυτή, δεν είχε ακόμη συμπληρωθεί κατά την έναρξη ισχύος του νεότερου νόμου. Μια τέτοια παράταση, ωστόσο, πρέπει να χωρεί υπό προϋποθέσεις, ώστε να είναι σύμφωνη προς το καθεστώς ιδιαίτερης ασφάλειας δικαίου και προστασίας της εμπιστοσύνης που θεσπίζει για την επιβολή εν γένει των φορολογικών βαρών με τη διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 78 του Συντάγματος ο συνταγματικός νομοθέτης (ΣτΕ 3174/2014 Ολ.), εξειδικεύοντας την απορρέουσα από τα άρθρα 2 παρ. 1 και 25 παρ. 1 εδ. α του Συντάγματος αρχή του κράτους δικαίου (πρβλ. ΣτΕ 2034/2011 Ολ., ΣτΕ 3777/2008, ΣτΕ 1508/2002)». dsanet.gr
Read more