AΠ 10/2013 – Προσβολή προσωπικότητας των γονέων από εσφαλμένο ιατρικό προγεννητικό έλεγχο όπου δεν διαπιστώθηκε σοβαρή επιβάρυνση του εμβρύου
Κρίθηκε ότι σε περίπτωση που από ιατρικό σφάλμα δεν διαπιστώθηκε γονιδιακή επιβάρυνση του εμβρύου (ινοκυστική ίνωση) και δεν συστήθηκε διακοπή της κύησης, με συνέπεια να γεννηθεί παιδί με σοβαρές δυσπλασίες, οι γονείς του παιδιού δικαιούνται να στραφούν εξ ιδίου δικαίου κατά των υπεύθυνων του ιατρικού κέντρου και να ζητήσουν χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της ηθικής τους βλάβης (επιδικάστηκε συγκεκριμένα το ποσό των 250.000 ευρώ στον κάθε γονέα), Αριθμός 10/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Α1′ Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ι. Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 3 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1. Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “Ανώνυμη Εταιρεία Υπηρεσιών και Έρευνας στους τομείς της Μοριακής Βιολογίας, Γενετικής και Βιοτεχνολογίας” και το διακριτικό τίτλο “GENOMEDICA Α.Ε.”, που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Χ. Κ. του Χ., Μοριακού Βιολόγου και 3. M. P. του G., κατοίκων …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Λάμπρο Γεωργακόπουλο, που δεν κατέθεσε προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ι. Χ. του Κ. και 2. Β. Τ. του Α. συζ. Ι. Χ., κατοίκων …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους Γεώργιο Τριανταφυλλάκη και Θεόδωρο Κουτσούμπα. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21 Αυγούστου 2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4591/2009 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 22/2011 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26 Σεπτεμβρίου 2011 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 5 Νοεμβρίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 90/26-9-2011 αιτήσεως για αναίρεση της 22/24.1.2011 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Με την κρινόμενη 90/26-9-2011 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 22/24-1-2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ’ επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, με την 7131/24-8-2006 αγωγή εφέρετο προς διάγνωση αξίωση χρηματικής ικανοποιήσεως των δι’ αυτής εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστησαν από την προσβολή της προσωπικότητάς τους με την αποδιδόμενη στους δεύτερο και τρίτο των εναγομένων άδικη και υπαίτια, από αμέλεια, πράξη κατά την παροχή ιατρικών υπηρεσιών από τους τελευταίους στο διαγνωστικό εργαστήριο της συνεναγομένης τους ανώνυμης εταιρείας, συνδεόμενοι μετ’ αυτής με την έννομη σχέση της προστήσεως. Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε, κατά μερική παραδοχή της, η 4591/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς και σε δεύτερο βαθμό, κατ’ αποδοχή της 57/14-1-2010 εφέσεως των εναγομένων, εξαφάνιση της προσβαλλόμενης δι’ αυτής πρωτοβάθμιας αποφάσεως και εξέταση κατ’ ουσίαν της υποθέσεως, η 22/2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, κρίση της την οποία στήριξε στις ακόλουθες αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της. Ειδικότερα διέλαβε στις αιτιολογίες της, κατ’ ακριβή κατά τούτο αντιγραφή της: “Οι ενάγοντες είναι σύζυγοι, η δεύτερη δε […]
Read moreΕΓΚΥΚΛΙΟΣ «Δικαιώματα-υποχρεώσεις επιβατών και μεταφορέων στις επιβατικές θαλάσσιες μεταφορές»
ΣΧΕΤ.: α) Ο Νόμος 3709/2008 «Δικαιώματα-υποχρεώσεις επιβατών και μεταφορέων στις τακτικές θαλάσσιες μεταφορές και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α΄213/14-10-2008) όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε από το άρθρο 35 του νόμου 4150/2013 (ΦΕΚ Α΄102/29-04-2013). β) Ο Κανονισμός (ΕΕ) 1177/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου «για τα δικαιώματα των επιβατών στις θαλάσσιες και εσωτερικές μεταφορές». γ) Η Aριθ. 3332.12/05/13/14-06-2013 Απόφαση Υπουργού Ναυτιλίας και Αιγαίου «Καθορισμός των διαδικασιών υποβολής παραπόνων των επιβατών στις θαλάσσιες μεταφορές, του περιεχομένου, του ειδικού εντύπου παραπόνων, καθώς και της διαχείρισης αυτής (ΦΕΚ Β΄1453/14-06-2013). 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΙΣΤΟΡΙΚΟ 1.1 Σκοπός της παρούσας εγκυκλίου είναι η παροχή οδηγιών προς τις Λιμενικές Αρχές και η ενημέρωση των φορέων που εμπλέκονται στις επιβατικές θαλάσσιες μεταφορές, σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις επιβατών και μεταφορέων, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τη θέση σε ισχύ του Κανονισμού (ΕΕ) 1177/2010 και την εναρμόνιση του Νόμου 3709/2008 (ΦΕΚ Α΄213/14- 10-2008) με την προαναφερόμενη κοινοτική νομοθεσία. 1.2 Όπως είναι γνωστό με τις διατάξεις του Νόμου 3709/2008 καθορίστηκε το νομικό πλαίσιο προστασίας των δικαιωμάτων του επιβάτη στις τακτικές θαλάσσιες ενδομεταφορές. Τον Νόμο 3709/2008 ακολούθησε η έκδοση, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο (Council), του Κανονισμού (ΕΕ) 1177/2010 για τα δικαιώματα των επιβατών στις θαλάσσιες και πλωτές μεταφορές, γενικότερα. Οι διατάξεις του Νόμου 3709/2008 βρίσκονταν, σε σημαντικό βαθμό, εντός του πλαισίου των διατάξεων του Κανονισμού (ΕΕ) 1177/2010. Ωστόσο, ο Κανονισμός (ΕΕ) 1177/2010 διαφοροποιούνταν: α) στα ποσά των αποζημιώσεων των επιβατών σε περιπτώσεις καθυστερήσεων-διακοπής δρομολογίων με υπαιτιότητα του μεταφορέα, β) στην καθιέρωση παροχής δωρεάν συνδρομής σε άτομα με μειωμένη κινητικότητα από τους μεταφορείς και από τους φορείς εκμετάλλευσης των λιμενικών τερματικών σταθμών και γ) στην επέκταση του πεδίου εφαρμογής του σε υπηρεσίες θαλάσσιων μεταφορών πέρα από τις τακτικές θαλάσσιες ενδομεταφορές (άρθρο 2 του Κανονισμού (ΕΕ) 1177/2010). Με το άρθρο 35 του Νόμου 4150/2013 (ΦΕΚ Α΄102/29-04- 2013) και την Αριθ. 3332.12/05/13/14-06-2013 Υπουργική Απόφαση «Καθορισμός των διαδικασιών υποβολής παραπόνων των επιβατών στις θαλάσσιες μεταφορές, του περιεχομένου του ειδικού εντύπου παραπόνων, καθώς και της διαχείρισης αυτών» (ΦΕΚ Β΄1453/14-06-2013), πραγματοποιήθηκαν οι απαραίτητες τροποποιήσεις του Νόμου 3709/2008 ώστε αυτός να εναρμονιστεί με τις επιταγές της σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας και να διασφαλιστεί η εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) 1177/2010 για τις ΑΔΑ: ΒΛΛΡΟΠ-Π32 2 υπόλοιπες περιπτώσεις θαλάσσιων μεταφορών, όπως αυτές ορίζονται στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού. 2. ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ 2.1 Ο Νόμος 3709/2008, όπως ισχύει, εφαρμόζεται μόνο στα δρομολογημένα, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 2932/2001, πλοία. Ο Κανονισμός (ΕΕ) 1177/2010 εφαρμόζεται και: α) Στις υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών, συμπεριλαμβανομένης και της κρουαζιέρας, όταν η επιβίβαση και η αποβίβαση πραγματοποιείται μεταξύ ελληνικών και κοινοτικών λιμένων, β) στις υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών, συμπεριλαμβανομένης και της κρουαζιέρας, όταν η επιβίβαση πραγματοποιείται σε ελληνικό λιμένα και η αποβίβαση σε λιμένα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και γ) στις υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών, όταν η επιβίβαση πραγματοποιείται σε λιμένα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αποβίβαση σε ελληνικό λιμένα, με την προϋπόθεση όμως ότι η υπηρεσία εκτελείται από κοινοτικό μεταφορέα. Το κοινοτικό νομοθετικό πλαίσιο δεν εφαρμόζεται για τις υπόλοιπες κατηγορίες πλόων και για επιβάτες που ταξιδεύουν με πλοία που προωθούνται με μηχανικά μέσα ή είναι πιστοποιημένα να μεταφέρουν έως δώδεκα (12) επιβάτες ή απασχολούν μέχρι τρία (3) άτομα πλήρωμα ή καλύπτουν απόσταση […]
Read moreAΠ 53/2013 – Ορισμένο του αναιρετικού λόγου για μη λήψη υπόψη αποδείξεων
AΠ 53/2013 – Ορισμένο του αναιρετικού λόγου για μη λήψη υπόψη αποδείξεων Σύμφωνα με την απόφαση για να είναι ορισμένο το αναιρετήριο πρέπει να καθορίζονται σε αυτό τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα που δεν έλαβε υπόψη το δικαστήριο, να προσδιορίζεται το περιεχόμενο τους και να αναφέρεται ότι έγινε ή δεν έγινε επίκληση και προσκομιδή τους κατά τη συζήτηση ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ακόμα και αν έπρεπε να ληφθούν υπόψη αυτεπαγγέλτως. Πρέπει ακόμα να καθορίζεται και ο ισχυρισμός, το βάσιμο ή το αβάσιμο του οποίου αποδεικνυόταν με τα αποδεικτικά αυτά μέσα και ο οποίος ισχυρισμός θα πρέπει να είναι ουσιώδης δηλαδή να έχει επίδραση στο διατακτικό. Αριθμός 53/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ A2′ Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Στυλιανή Γιαννούκου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: Ε. Τ. του Ε., κατοίκου …, που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παναγιωτόπουλο. Του αναιρεσιβλήτου: Χ. Π. του Σ., κατοίκου …, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρίστο Γκίνη. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26 Μαρτίου 2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1337/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 5047/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22 -12-2012 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου ανέγνωσε την από 14-9-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δεύτερου λόγου της από 22-12-2012 αίτησης για αναίρεση της 5047/2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, εκ του άρθρου 559 αρ. 11Γ’ ΚΠολΔ, και την απόρριψη όλων των λοιπών λόγων αυτής. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338 έως 340 και 346 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση περί της αληθείας ή μη των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι. Εξ άλλου, ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 11 γ ‘ του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού, για την οποία αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τέτοια αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 1506/2006, 1494/2009) πρέπει το αποδεικτικό μέσο να είναι χρήσιμο προς άμεση ή έμμεση απόδειξη γεγονότων, που συγκροτούν ισχυρισμό λυσιτελή, δηλ. που επιδρά στο διατακτικό, παραδεκτό και νόμω βάσιμο, ή ισχυρισμό περί αρχής εγγράφου αποδείξεως (Ολ.ΑΠ 1190/82). Συνεπώς πρέπει, να καθορίζονται στο αναιρετήριο τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα, που δεν έλαβε υπόψη το δικαστήριο, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και ν` αναφέρεται ότι έγινε […]
Read moreΑΠ 267/ 2013, Αοριστία της ένστασης συντρέχοντος πταίσματος
ΑΠ 267/ 2013 – Αοριστία της ένστασης συντρέχοντος πταίσματος O ισχυρισμός του εναγομένου ότι αποκλειστικά υπαίτιος της ζημίας του είναι ο ενάγων συνιστά άρνηση της βάσης της αγωγής, ενώ ο ισχυρισμός του ιδίου ότι στην επέλευση της ζημίας συνετέλεσε και πταίσμα του ενάγοντος συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό που θεμελιώνει ένσταση από την ΑΚ 300, καταλυτική εν όλω ή εν μέρει της αγωγής, η οποία πρέπει να προτείνεται με ποινή απαραδέκτου κατά τη πρώτη συζήτηση της αγωγής. Ο ισχυρισμός δεν δύναται να θεωρηθεί ότι περιέχεται στον ισχυρισμό περί αποκλειστικής υπαιτιότητας, και για αυτό το λόγο πρέπει να προτείνεται από τον εναγόμενο με πληρότητα, δηλαδή με τα συνιστώντα αυτόν πραγματικά περιστατικά και με σχετικό αίτημα, δεν μπορεί δε να ληφθεί υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο (βλ. σχετικά ΟλΑΠ 1115/86, 423/85 και 763/2000) Αριθμός 267/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Α1′ Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 7 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1. Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία “ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε”, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2. Μ. Π. του Γ., κατοίκου …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Τσαντίνη, ο οποίος προηγουμένως ανακάλεσε την από 4 Ιανουαρίου 2013 δήλωση του, για παράσταση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ. Της αναιρεσιβλήτου: της εδρευούσης στην Σπάρτη “Ενώσεως Αγροτικών Συνεταιρισμών Λακωνίας Συν.Π.Ε”, (πρώην “Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών Λακωνίας Συν. Π. Ε”), νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξουσίους δικηγόρους της Κωνσταντίνο Καλαβρό και Σπυρίδωνα Χριστοφοράκο. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24 Σεπτεμβρίου 1992 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5374/1994 προδικαστική, 1528/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 1525/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17 Μαΐου 2010 αίτηση τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 28 Δεκεμβρίου 2012 έκθεση του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στην δικαστική δαπάνη του. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή επί αγωγής αποζημιώσεως, που στηρίζεται σε αδικοπραξία του εναγομένου (αρθρ. 914 ΑΚ), ο ισχυρισμός του τελευταίου ότι αποκλειστικά υπαίτιος της ζημίας του είναι ο ενάγων συνιστά άρνηση της βάσης της αγωγής, ενώ ο ισχυρισμός του ιδίου ότι στην επέλευση της ζημίας συνετέλεσε και πταίσμα του ενάγοντος συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό, που θεμελιώνει ένσταση από το άρθρο 300 ΑΚ καταλυτική εν όλω ή εν μέρει της αγωγής, η οποία πρέπει να προτείνεται επί ‘ποινή’ απαραδέκτου, σύμφωνα με το άρθρο 269 Κ.Πολ.Δ. κατά τη πρώτη συζήτηση της αγωγής. Ο ισχυρισμός δεν δύναται να θεωρηθεί ότι περιέχεται στον πρώτο ισχυρισμό περί αποκλειστική υπαιτιότητας, και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να προτείνεται από τον εναγόμενο με πληρότητα, δηλαδή με τα συνιστώντα αυτόν πραγματικά περιστατικά και με σχετικό […]
Read moreΔΣΛ – Παρατηρήσεις σχετικά με την εφαρμογή του Νέου Κώδικα περί Δικηγόρων (Ν.4194/2013)
Παρατηρήσεις σχετικά με την εφαρμογή του Νέου Κώδικα περί Δικηγόρων (Ν.4194/2013) Α.1.-ΑΜΟΙΒΕΣ: Από τον συνδυασμό των άρθρων 58.1, όπου αναφέρεται: «.. Η αμοιβή του δικηγόρου, καθορίζεται ελεύθερα με έγγραφη συμφωνία με τον εντολέα του…» σε συνδυασμό με το άρθρο 58.3 του ν. 4194/2013, «… Εν απουσία έγγραφης συμφωνίας, η αμοιβή του δικηγόρου, καθορίζεται.»: α) εάν η διαφορά (αντικείμενο της δίκης) είναι αποτιμητή σε χρήμα, εφαρμόζεται το άρθρο 63 παρ.2., δηλ. η αμοιβή υπολογίζεται ποσοστιαία με βάση το ύψος της διαφοράς, όπως αναλυτικά περιγράφεται σε αυτό, β) εάν η διαφορά δεν είναι αποτιμητή σε χρήμα, τότε εφαρμόζεται το Παράρτημα Ι του Ν.4194/2013, δηλ. αμοιβή θεωρείται αυτή που αναφέρεται <ως ποσό αναφοράς> στο τριπλότυπο ΔΣΛ, το οποίο εφεξής θα αναφέρεται σ’ αυτό <ως αμοιβή παραρτήματος Ι του Ν.4194/2013>. Προσοχή: δεν θεωρούνται απομιμητές σε χρήμα οι πάσης φύσεως φορολογικές υποθέσεις. 2.-Επιπρόσθετα, παρέχεται η δυνατότητα του δικηγόρου να παραιτηθεί της αξίωση της αμοιβής του άρθρου 63 παρ.1 (όταν δηλ. η διαφορά είναι αποτιμητή σε χρήμα) και να αξιώσει μικρότερη αμοιβή, πάντα όμως θα υπάρχει έγγραφη συμφωνία (άρθρο 63.4). 3.-Επιτρεπεται η χρονοχρέωση, δηλ. με την έγγραφη συμφωνία να υπολογίζεται ο τρόπος προσδιορισμού της αμοιβής με βάση τον χρόνο παροχής, σύμφωνα με Παράρτημα Ι (άρθρο 59.3). Επίσης, όταν δεν προβλέπεται η δεν περιγράφεται στο παράρτημα αμοιβή, τότε μπορούμε με έγγραφη συμφωνία, να υπολογίσουμε αυτήν με βάση τον χρόνο απασχόλησης και εκδίδουμε ΑΠΥ. 4.-Στις περιπτώσεις εργολαβικών δίκης, ως περαίωση της ενέργειας, θεωρείται η έκδοση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. Μέχρι τότε δεν υπάρχει υποχρέωση έκδοσης ΑΠΥ (άρθρο 60 παρ.4, σε συνδυασμό με Ν.1208/2010). ΤΟ ΔΣ του ΔΣΛ, σας συνιστά να συντάσσετε πάντοτε με τον πελάτη –εντολέα σας, έγγραφη συμφωνία αμοιβής. (Στην Ιστοσελίδα και στη Γραμματεία του ΔΣΛ, θα βρείτε σχέδιο συμβάσεως εντολής). Δεν υπάρχει υποχρέωση θεώρησης του γνησίου της υπογραφής, ούτε βεβαίας χρονολογίας αυτής. Θεωρούμε ότι, είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος απόδειξης του ύψους της αμοιβής, απέναντι σε τυχόν φορολογικό έλεγχο. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ, προς τον παρόν δεν υπάρχει, αφού αυτή η υποχρέωση έχει ανασταλεί για το έτος 2012 με την Πολ 1053/2012. Η υποβολή, θα γίνεται ηλεκτρονικά, όταν επιτραπεί νομοθετικά απευθείας στην Δ.Ο.Υ. και συνεπώς δεν θα κατατίθενται στον ΔΣΛ, ούτε θα θεωρούνται από αυτόν. Β.-ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ ΕΙΣΦΟΡΩΝ (ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΠΛΟΤΥΠΟΥ-ΓΡΑΜΜΑΤΙΟΥ). Σύμφωνα με το άρθρο 61 του άνω νόμου, υπάρχει υποχρέωση του δικηγόρου καταθέσεως του σχετικού γραμματίου προκαταβολής, αλλιώς η σχετική διαδικαστική πράξη είναι απαράδεκτη (άρθρο 61 παρ.4). Επ’ αφορμή σωρείας ερωτημάτων που δέχθηκε το ΔΣ, αναφορικά με την άνω υποχρέωση εκάστου δικηγόρου και τον χρόνο έκδοσης και προσκόμισης του άνω γραμμάτιου, έχοντας λάβει υπ’ όψιν μας τα συμπεράσματα της Ολομέλειας των Προέδρων των ΔΣΕ, που πραγματοποιήθηκε στις 11-13/10/2013 στο Αγρίνιο και στο Μεσολόγγι , σας εφιστούμε την προσοχή, η κατάθεση των γραμματίων από μέρους σας, να γίνεται ταυτόχρονα με την δικηγορική παροχή (ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ: με την κατάθεση της αγωγής, την συζήτηση προσ. διαταγής, την παράσταση στο ακροατήριο κατά την ημέρα συζητήσεως της υποθέσεως κλπ). Αναφορικά, με αν είναι απαραίτητη η προσκόμιση γραμμάτιου για την περίπτωση αναβολής, ματαίωσης, στις αιτήσεις-κλήσεις, σύμφωνα πάντα με τα συμπεράσματα της Ολομέλειας, θεωρούμε ότι, αυτό δεν είναι απαραίτητο. Επισημαίνουμε ότι, θα εκδοθεί μετά από σχετικό αίτημα της Ολομέλειας προς τον Υπουργείο Δικαιοσύνης, σχετική ερμηνευτική εγκύκλιος, η οποία […]
Read moreΤροποποιήσεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας με το νόμο 4198/2013
Τροποποιήσεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας με το νόμο 4198/2013 (ΦΕΚ Α 215 11.10.2013): 1. Η παράγραφος 1 του άρθρου 226Α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αντικαθίσταται ως εξής: «1. Κατά την εξέταση ως μάρτυρα του ανήλικου θύματος των πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 323Α παρ. 4, 323Β εδάφιο α’, 324, 336, 337 παράγραφοι 3 και 4, 338, 339, 342, 343, 345, 346, 347, 348, 348Α, 349, 351, 351Α του Π.Κ., καθώς και στα άρθρα 87 παράγραφοι 5 και 6 και 88 του ν. 3386/2005 διορίζεται και παρίσταται, ως πραγματογνώμων, παιδοψυχολόγος ή παιδοψυχίατρος και σε περίπτωση έλλειψης τους, ψυχολόγος ή ψυχίατρος, χωρίς να εφαρμόζονται κατά τα λοιπά οι διατάξεις των άρθρων 204 έως 208. Η εξέταση ως μάρτυρα του ανήλικου θύματος διενεργείται χωρίς υπαίτια καθυστέρηση και σε χώρους ειδικά σχεδιασμένους και προσαρμοσμένους για το σκοπό αυτόν και με όσο το δυνατόν περιορισμένο αριθμό συνεντεύξεων.» 2. Μετά το άρθρο 226Α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας προστίθεται άρθρο 226Β που έχει ως εξής: «Άρθρο 226Β Μάρτυρες θύματα εμπορίας ανθρώπων και σωματεμπορίας 1. Κατά την εξέταση ως μάρτυρα του θύματος των πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 323Α και 351 του Π.Κ., διορίζεται και παρίσταται, ως πραγματογνώμων, ψυχολόγος ή ψυχίατρος, χωρίς να εφαρμόζονται κατά τα λοιπά οι διατάξεις των άρθρων 204 έως 208. 2. Ο ψυχολόγος ή ο ψυχίατρος προετοιμάζει τον παθόντα για την εξέταση, συνεργαζόμενος προς τούτο με τους προανακριτικούς υπαλλήλους και με τους δικαστικούς λειτουργούς. Για το σκοπό αυτόν χρησιμοποιεί κατάλληλες διαγνωστικές μεθόδους, αποφαίνεται για την αντιληπτική ικανότητα και την ψυχική κατάσταση του παθόντα και διατυπώνει τις διαπιστώσεις του σε γραπτή έκθεση που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της δικογραφίας. Κατά την εξέταση παρίσταται ο ψυχίατρος ή ο ψυχολόγος και ο παθών μπορεί να συνοδεύεται από τον νόμιμο εκπρόσωπο του, εκτός εάν ο ανακριτής απαγορεύσει την παρουσία του προσώπου αυτού με αιτιολογημένη απόφαση του για σπουδαίο λόγο, ιδίως σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων ή ανάμειξης του προσώπου αυτού στην ερευνώμενη πράξη. 3. Η κατάθεση του παθόντα συντάσσεται εγγράφως και καταχωρίζεται και σε ηλεκτρονικό οπτικοακουστικό μέσο, όταν αυτό είναι δυνατόν. Η ηλεκτρονική προβολή της κατάθεσης του παθόντα αντικαθιστά τη φυσική παρουσία του στα επόμενα στάδια της διαδικασίας. 4. Η γραπτή κατάθεση του παθόντα αναγιγνώσκεται πάντοτε στο ακροατήριο. 5. Μετά την εισαγωγή της υπόθεσης που αφορά σε πράξεις της παραγράφου 1 στο ακροατήριο, ο εισαγγελέας ή οι διάδικοι μπορούν να ζητήσουν από τον πρόεδρο του δικαστηρίου την εξέταση του παθόντα, αν δεν έχει εξεταστεί στην ανάκριση ή πρέπει να εξεταστεί συμπληρωματικά. Αν η αίτηση γίνει δεκτή, η εξέταση του παθόντα γίνεται με βάση ερωτήσεις που έχουν τεθεί σαφώς, χωρίς την παρουσία των διαδίκων, στον τόπο όπου αυτός βρίσκεται από ανακριτικό υπάλληλο που τον διορίζει ο δικαστής που διέταξε την εξέταση. Οι παράγραφοι 1 και 2 του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται και στις περιπτώσεις αυτές. 6. Η διάταξη του άρθρου 239 παράγραφος 2 εφαρμόζεται ανάλογα και επί ενήλικων θυμάτων των αναφερομένων στην παράγραφο 1 πράξεων. Στην περίπτωση αυτή η κοινωνική έρευνα μπορεί να διεξαχθεί και από κοινωνικούς λειτουργούς δήμων ή περιφερειών.» 3. Ο τίτλος του άρθρου 253Α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αντικαθίσταται ως εξής: «Ανακριτικές πράξεις επί εγκληματικών οργανώσεων και εγκλημάτων εμπορίας ανθρώπων και σωματεμπορίας». 4. Οι παράγραφοι 1 και 2 […]
Read moreΤροποποίηση του άρθρου 740 του ΚΠολΔ – Αρμοδιότητα διαφορών εκουσίας
Τροποποίηση του άρθρου 740 του ΚΠολΔ – Αρμοδιότητα διαφορών εκουσίας Με το νόμο 4198/2013 η παράγραφος 1 του άρθρου 740 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας αντικαθίσταται ως εξής: «1. Στην αρμοδιότητα των Ειρηνοδικείων υπάγονται οι υποθέσεις οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 739, εκτός από εκείνες που αφορούν την υιοθεσία, τη θέση προσώπου σε δικαστική συμπαράσταση ή σε ακούσια νοσηλεία, σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, καθώς και η ανακοπή των άρθρων 787 του παρόντος και 82 ΑΚ, oι οποίες υπάγονται στην αρμοδιότητα του μονομελούς πρωτοδικείου. Στην αρμοδιότητα του μονομελούς πρωτοδικείου υπάγονται επίσης και οι υποθέσεις οι οποίες αναφέρονται στα άρθρα 1457,1458,1532,1533 και 1660 έως και 1663 ΑΚ.»
Read moreΤροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα με το νόμο 4198/2013 (ΦΕΚ Α 215 11.10.2013)
Τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα με το νόμο 4198/2013 (ΦΕΚ Α 215 11.10.2013) Πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και προστασία των θυμάτων αυτής και άλλες διατάξεις : 1. Το εδάφιο η’ του άρθρου 8 του Ποινικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής: «η) πράξη δουλεμπορίου, εμπορίας ανθρώπων, σωματεμπορίας, ασέλγειας με ανήλικο έναντι αμοιβής, διενέργειας ταξιδιών με σκοπό την τέλεση συνουσίας ή άλλων ασελγών πράξεων σε βάρος ανηλίκου ή πορνογραφίας ανηλίκου,». 2. Το άρθρο 187Β του Ποινικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής: «1. Αν κάποιος από τους υπαιτίους των πράξεων της συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης ή συμμορίας ή της συμμετοχής σε αυτές κατά τις παραγράφους 1 και 3 του άρθρου 187 ή της συγκρότησης τρομοκρατικής οργάνωσης ή της συμμετοχής σε αυτήν κατά την παράγραφο 4 του άρθρου 187Α καταστήσει δυνατή με αναγγελία στην αρχή την πρόληψη της διάπραξης ενός από τα σχεδιαζόμενα εγκλήματα ή με τον ίδιο τρόπο συμβάλλει ουσιωδώς στην εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης ή της συμμορίας ή της τρομοκρατικής οργάνωσης, απαλλάσσεται από την ποινή για τις πράξεις αυτές. Αν δεν έχει ακόμη ασκηθεί ποινική δίωξη, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών με αιτιολογημένη διάταξη του απέχει από την άσκηση της ποινικής δίωξης και υποβάλλει τη δικογραφία στον εισαγγελέα εφετών, ο οποίος ενεργεί σύμφωνα με το άρθρο 43 παράγραφος 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. 2. Αν στην περίπτωση της προηγούμενης παραγράφου ο υπαίτιος έχει τελέσει κάποιο από τα επιδιωκόμενα εγκλήματα των παραγράφων 1 και 3 του άρθρου 187 ή έχει τελέσει κάποιο από τα εγκλήματα της παραγράφου 1 του άρθρου 187Α, το δικαστήριο επιβάλλει σε αυτόν ποινή ελαττωμένη κατά το άρθρο 83. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις το δικαστήριο, εκτιμώντας όλες τις περιστάσεις και ιδίως την επικινδυνότητα της εγκληματικής οργάνωσης, της συμμορίας ή της τρομοκρατικής οργάνωσης, την έκταση της συμμετοχής του υπαιτίου σε αυτήν και το βαθμό της συμβολής του στην εξάρθρωση της, μπορεί να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσης της ποινής για τρία έως δέκα έτη, εφαρμοζομένων κατά τα λοιπά των άρθρων 99 έως 104. 3. Για όποιον καταγγέλλει αξιόποινες πράξεις που τελέστηκαν σε βάρος του από εγκληματική οργάνωση του άρθρου 187 ή από υπαίτιους των άρθρων 323Α και 351, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών, αν η καταγγελία πιθανολογείται βάσιμη, μπορεί, ύστερα από έγκριση του εισαγγελέα εφετών, να απόσχει προσωρινά από την ποινική δίωξη για παραβάσεις του νόμου περί αλλοδαπών και περί εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων, καθώς και για παραβάσεις λόγω συμμετοχής τους σε εγκληματικές δραστηριότητες εφόσον η συμμετοχή αυτή ήταν άμεση συνέπεια του γεγονότος ότι αποτέλεσαν παθόντες των αδικημάτων των άρθρων 323Α και 351,μέχρι να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση για τις πράξεις που καταγγέλθηκαν. Αν η καταγγελία αποδειχθεί βάσιμη, η αποχή από την ποινική δίωξη γίνεται οριστική. 4. Η απέλαση αλλοδαπών που βρίσκονται παράνομα στη χώρα και καταγγέλλουν αξιόποινες πράξεις των άρθρων 323Α και 351 ή που τελέσθηκαν από εγκληματική οργάνωση του άρθρου 187, μπορεί, με διάταξη του εισαγγελέα πλημμελειοδικών και έγκριση του εισαγγελέα εφετών, να αναστέλλεται μέχρι να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση για τις πράξεις που καταγγέλθηκαν/Οσο χρόνο διαρκεί η αναστολή της απέλασης χορηγείται στους αλλοδαπούς άδεια παραμονής κατά παρέκκλιση από την ισχύουσα νομοθεσία περί αλλοδαπών.» 3. Η παράγραφος 1 του άρθρου 323Α του Ποινικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής: «1. Οποιος, με τη χρήση βίας, απειλής βίας ή άλλων εξαναγκαστικών μέσων, με επιβολή ή κατάχρηση εξουσίας ή […]
Read moreΠαραγραφή αδικημάτων: Τί προβλέπει ο νέος νόμος 4198/2013
ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ Το άρθρο 8 του νόμου 4198/2013 προβλέπει στις παρ.3 και 4 τα εξής για την παραγραφή αδικημάτων: 3.α. Παραγράφεται το αξιόποινο και παύει η δίωξη των ακόλουθων αξιόποινων πράξεων, που έχουν τελεσθεί μέχρι 31.8.2013: α) των πταισμάτων και β) των πλημμελημάτων, κατά των οποίων ο νόμος απειλεί ποινή φυλάκισης μέχρι ένα έτος ή χρηματική ποινή ή και τις δύο ποινές. Στην περίπτωση των πλημμελημάτων, εάν ο υπαίτιος υποπέσει μέσα σε ένα έτος από τη δημοσίευση του νόμου σε νέα από δόλο αξιόποινη πράξη κακουργήματος ή πλημμελήματος και καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι μηνών, συνεχίζεται η κατ’αυτού παυθείσα ποινική δίωξη και δεν υπολογίζεται στο χρόνο παραγραφής του αξιόποινου της πρώτης πράξης ο διανυθείς χρόνος από την παύση της δίωξης μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη. β. Οι δικογραφίες που αφορούν τις παραπάνω αξιόποινες πράξεις, τίθενται στο αρχείο με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα ή δημόσιου κατηγόρου. Για την τύχη των πειστηρίων αποφαίνονται με αιτιολογημένη διάταξη, επί πλημμελημάτων ο αρμόδιος εισαγγελέας και επί πταισμάτων ο αρμόδιος πταισματοδίκης. γ. Οι αστικές αξιώσεις που τυχόν απορρέουν από τις παραπάνω αξιόποινες πράξεις δεν θίγονται με οποιονδήποτε τρόπο. Η παραγραφή του αξιοποίνου και η παύση της δίωξης δεν κωλύει την επιβολή των κατά νόμο προβλεπόμενων διοικητικών κυρώσεων στις υποθέσεις αυτές. δ. Η κατά τα ανωτέρω παραγραφή του αξιόποινου και η παύση της ποινικής δίωξης, δεν ισχύει για τις παραβάσεις: α) του άρθρου 358 και του άρθρου 377 του Ποινικού Κώδικα για τις περιπτώσεις αγοράς εμπορευμάτων με πίστωση, β) του ν. 690/1945, γ) του άρθρου 28 του ν. 3996/2011, δ) του άρθρου 29 του ν. 703/1977 και του άρθρου 44 του ν. 3959/2011, ε) του ν. 2168/1993, στ) της Α5/3010 από 14.8.1985 απόφασης του Υπουργού Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Β΄ 593),ζ) του άρθρου 6 του ν. 456/1976 και η) του άρθρου 41 ΣΤ΄ του ν. 2725/1999. 4. α. Ποινές στερητικές της ελευθερίας διάρκειας μέχρι έξι μηνών που έχουν επιβληθεί με αποφάσεις, οι οποίες έχουν εκδοθεί μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, εφόσον οι αποφάσεις αυτές δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες και οι επιβληθείσες ποινές δεν έχουν εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, παραγράφονται και δεν εκτελούνται, υπό τον όρο ότι ο καταδικασθείς δεν θα τελέσει μέσα σε δύο έτη από τη δημοσίευση του νόμου αυτού, νέα από δόλο αξιόποινη πράξη, για την οποία θα καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι μηνών. Σε περίπτωση νέας καταδίκης ο καταδικασθείς εκτίει αθροιστικά, μετά την έκτιση της νέας ποινής και τη μη εκτιθείσα, και δεν υπολογίζεται στο χρόνο παραγραφής της μη εκτιθείσας ποινής, ο διανυθείς χρόνος από τη δημοσίευση του νόμου αυτού μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη. β. Οι μη εκτελεσθείσες κατά τα ανωτέρω αποφάσεις τίθενται στο αρχείο με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα ή δημόσιου κατηγόρου. Η παραγραφή των ποινών δεν κωλύει την επιβολή των κατά νόμο προβλεπόμενων διοικητικών κυρώσεων στις υποθέσεις αυτές. γ. Εξαιρούνται των ως άνω ρυθμίσεων αποφάσεις που αφορούν παραβάσεις των άρθρων 167, 189, 235, 236, 237,242, 256, 258, 259, 292, 309, 334 παράγραφος 3, 372, 382 και 390 του Ποινικού Κώδικα. Ομοίως εξαιρούνται […]
Read moreΜΠρ Θεσσ 8499/2013 – Άκυρη η σύμβαση εργασίας με ν.π.δ.δ. όταν γίνεται χωρίς έγγραφο τύπου / ισχύουν διατάξεις αδικαιολόγητου πλουτισμού και όχι της σύμβασης εργασίας και υπάρχει απλή εργασιακή σχέση
Περίληψη: Ακυρη σύμβαση εργασίας -. Οι συμβάσεις εργασίας που καταρτίζονται με το δημόσιο ή με ν.π.δ.δ. απαιτούν έγγραφο τύπο, διαφορετικά είναι άκυρες. Η έλλειψη του έγγραφου τύπου μετατρέπει την άκυρη σύμβαση εργασίας σε απλή εργασιακή σχέση, με συνέπεια το ν.π.δ.δ. να είναι υποχρεωμένο να αποδώσει στον εργαζόμενο, βάσει των διατάξεων του αδικαιολόγητου πλουτισμού την ωφέλεια που αποκόμισε από την εργασία του. ΜονΠρΘεσ 8499/2013 Σύμφωνα με τη διάταξη των άρθρων 3 παρ. 1 και 13 παρ. 1 του ν. 1268/1982 «για τη δομή και λειτουργία των ΑΕΙ» τα ΑΕΙ είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου πλήρως αυτοδιοικούμενα, το δε διδακτικό έργο ασκείται από το διδακτικό ερευνητικό προσωπικό (Δ.Ε.Π.), που αποτελείται από καθηγητές, αναπληρωτές καθηγητές, επίκουρους καθηγητές και λέκτορες. Κατά το άρθρο 25 του ίδιου νόμου το ακαδημαϊκό έτος αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου και λήγει την 31η Αυγούστου του επόμενου. Εξάλλου, με το άρθρο 5 του π.δ. 407/1980 προβλέπεται η πρόσληψη υπό προϋποθέσεις από όλα τα ΑΕΙ της χώρας, με πράξη του οικείου Πρύτανη, επιστημόνων αναγνωρισμένου επιστημονικού κύρους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, για τη διεξαγωγή, πλην άλλων, διδακτικού έργου καθοριζόμενου από τη σύμβαση, η διάρκεια της οποίας προσδιορίζεται μέχρι ένα πανεπιστημιακό έτος κατά περίπτωση, δυνάμενη να ανανεώνεται ή να παρατείνεται, πλην όμως ο συνολικός χρόνος πρόσληψης δεν μπορεί να υπερβεί των ν.π.δ.δ.» κάθε σύμβαση για λογαριασμό του νομικού προσώπου, έχουσα αντικείμενο άνω των 10.000 δραχμών ή δημιουργούσα υποχρεώσεις διαρκείας, εφόσον δεν ορίζεται άλλως, υποβάλλεται στον τύπο του ιδιωτικού εγγράφου. Το ποσό τούτο δύναται ν’ αυξομειώνεται με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Η πρόταση κατάρτισης της σύμβασης και η αποδοχή αυτής δύναται να γίνουν και με ιδιαίτερα έγγραφα. Η ακυρότητα από τη μη τήρηση του τύπου της έγγραφης αποδοχής αίρεται σε περίπτωση εκπλήρωσης της σύμβασης. Με την υπ’ αριθ. …/9.7.1992 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών (ΦΕΚ Β’ 447) αυξήθηκε το χρηματικό ποσό το οριζόμενο από τις διατάξεις του άρθρου 84 του ν.δ. 321/1969 και του ως άνω άρθρου 41 του ν.δ. 496/1974 σε 150.000 δραχμές. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 158 ΑΚ η τήρηση τύπου για τη δικαιοπραξία απαιτείται μόνον όπου το ορίζει ο νόμος, κατά δε την παράγραφο 1 του άρθρου 159 του ίδιου Κώδικα η δικαιοπραξία για την οποία δεν τηρήθηκε ο υπό του νόμου απαιτούμενος τύπος, εφόσον δεν ορίζεται το αντίθετο, είναι άκυρη (ΕφΔωδ 122/2006 Νόμος, Εφθεσ 2420/2003 ΕπισκΕΔ 2003.1207, ΕφΑθ 11549/1995 ΝοΒ 44.1008, ΕφΑθ 1840/1992 ΝοΒ 41.510, ΕφΑθ 8341/1991 ΕλλΔνη 33.875, βλ. και Γεωργιάδη – Σταθόπουλου, Ερμηνεία ΑΚ, άρθρο 159, αριθ. 8). Από το συνδυασμό όλων των ανωτέρω διατάξεων σαφώς συνάγεται ότι κάθε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, καταρτιζόμενη από ν.π.δ.δ. με εργαζόμενο, υποβάλλεται σε έγγραφο τύπο απαιτούμενο εκ του νόμου, που είναι συστατικός και όχι αποδεικτικός, χωρίς την τήρηση του οποίου είναι άκυρη, η δε ακυρότητα στην περίπτωση αυτήν από την έλλειψη του απαιτούμενου τύπου είναι απόλυτη και λαμβάνεται υπόψη κι αυτεπαγγέλτως, εφόσον προκύπτει από τα εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά. Η έλλειψη του έγγραφου τύπου μετατρέπει την άκυρη σύμβαση εργασίας σε απλή εργασιακή σχέση, με συνέπεια το ν.π.δ.δ. να είναι υποχρεωμένο να αποδώσει στον εργαζόμενο, βάσει των διατάξεων του αδικαιολόγητου πλουτισμού, την ωφέλεια που αποκόμισε από την εργασία του, […]
Read more