Αντισυνταγματικότητα διατάξεων Ν.4092/2012 που αφορούν το Επικουρικό Κεφάλαιο
Αντισυνταγματικότητα διατάξεων Ν.4092/2012 που αφορούν το Επικουρικό Κεφάλαιο (1) Ο περιορισμός της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου μέχρι του ποσού των 6.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης είναι ευθέως αντίθετη προς την Δεύτερη Οδηγία του Συμβουλίου της 30.12.1983 (84/5/ΕΟΚ), η οποία ορίζει ότι η αξίωση για αποζημίωση τόσο για υλικές ζημίες όσο και για σωματικές βλάβες (στις οποίες υπάγεται και η αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, δεν μπορεί να είναι κατώτερη από τα ελάχιστα όρια ασφαλιστικής κάλυψης. Ομοίως με την κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση κρίθηκε ότι ο περιορισμός σε ορισμένο μόνο ποσοστό της οφειλόμενης από το Επικουρικό Κεφάλαιο αποζημίωσης του παθόντος σε περίπτωση πτώχευσης του ασφαλιστή ή άκαρπης εκτέλεσης σε βάρος του ασφαλιστή ή τέλος ανάκλησης της άδειας λειτουργίας ασφαλιστικής εταιρίας είναι αντίθετος προς την Οδηγία του Συμβουλίου της 24.4.1972 (72/166 ΕΟΚ), η οποία όπως ήδη αναφέρθηκε επιβάλλει στα κράτη μέλη τη λήψη μέτρων ώστε κάθε όχημα που κυκλοφορεί στο έδαφός τους να καλύπτεται ασφαλιστικά, δηλ. όχι απλά να έχει συνάψει σύμβαση ασφάλισης, αλλά και σε κάθε μεταγενέστερο του τροχαίου ατυχήματος χρόνο να δύναται ο παθών να αποζημιωθεί από ασφαλιστική εταιρία ή άλλο φερέγγυο πρόσωπο. Κατά συνέπεια, εφόσον με τις ως άνω διατάξεις του Ν. 4092/2012 τροποποιούνται οι πράξεις μεταφοράς των πιο πάνω Οδηγιών, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μην συμμορφώνεται πλέον με τις επιταγές των Οδηγιών αυτών, οι οποίες έχουν ένα σαφές περιεχόμενο και άρα άμεση εφαρμογή, οι σχετικές διατάξεις του Ν. 4092/2012 είναι ανίσχυρες γίνεται όχι μόνο με την πρόβλεψη υποχρεωτικής ασφαλιστικής κάλυψης των οχημάτων που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, αλλά και με την πρόβλεψη ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου για τις πιο πάνω περιπτώσεις, δεδομένου ότι αφενός το Κράτος είναι υπεύθυνο για την άσκηση ελέγχου και εποπτείας των ασφαλιστικών εταιριών αφετέρου η προαναφερόμενη Οδηγία απαιτεί κατά τρόπο σαφή την λήψη μέτρων για ασφαλιστική κάλυψη των οχημάτων καιόχι για απλή σύναψη ασφαλιστικής σύμβασης. Ο περιορισμός της Ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου και για τις ήδη γεγενημένες αξιώσεις κρίνεται αντισυνταγματικός και αντίθετος προς την ΕΣΔΑ Επίσης κρίθηκε ότι οι καταργούμενες με το άρθρο τέταρτο στοιχείο γ΄ του Ν. 4092/2012, ενοχικές αξιώσεις των ζημιωθέντων από τροχαίο ατύχημα κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου εμπίπτουν στην έννοια του όρου «περιουσία» του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, καθώς και στην έννοια του όρου «ιδιοκτησία» του άρθρου 17 του Συντάγματος. Εξάλλου, υπάρχει νόμιμη προσδοκία με βάση το μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 4092/2012 νομοθετικό καθεστώς ότι οι ως άνω αξιώσεις των παθόντων από τροχαία ατυχήματα κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου μπορούσαν να ικανοποιηθούν δικαστικά. Συνεπώς, η αναδρομική κατάργηση των πιο πάνω ενοχικών αξιώσεων είναι αντίθετη στα άρθρα 4 και 17 του Συντάγματος και 1 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Μάλιστα, η προαναφερόμενη νομοθετική μεταβολή δεν φαίνεται να επιβάλλεται από λόγους δημόσιας ωφέλειας. Τόκοι Επικουρικού Κεφαλαίου Αντισυνταγματική η διάταξη περί τοκοφορίας 6% Η διάταξη του άρθρου 19 παρ. 2 Π.Δ. 237/1986 που αναγνωρίζει υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου ευνοική μεταχείριση ως προς το θέμα της επιδίκασης τόκων (επιτόκιο 6%), χωρίς να δικαιολογείται τούτο από λόγους δημοσίου συμφέροντος, δοθέντος ότι το απλό ταμειακό συμφέρον του Επικουρικού Κεφαλαίου δεν ταυτίζεται με το δημόσιο ή το γενικό συμφέρονκαι δεν μπορεί να δικαιολογήσει την παραβίαση του δικαιώματος των παθόντων από τροχαία ατυχήματα να απαιτήσουν και να λάβουν τόκους για τις αξιώσεις τους σε ποσοστό ίδιο με εκείνο που καταβάλλουν οι ιδιώτες. Εξάλλου, δεν συνιστά τέτοιο λόγο δημοσίου συμφέροντος το γεγονός […]
Read moreΠροϋποθέσεις για την έγκυρη αναγκαστική κατάσχεση ομάδας περιουσίας ή επιχείρησης που μεταβιβάστηκε. ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ. Σύγκριση του άρθρου 479 ΑΚ με το άρθρο 939 ΑΚ. Καταδολίευση Δανειστών.
Προϋποθέσεις για την έγκυρη αναγκαστική κατάσχεση ομάδας περιουσίας ή επιχείρησης που μεταβιβάστηκε Επιστολή Σταμάτη Δ. Γρύλλη Δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω Κύριε Καθηγητά, διάβασα το ενδιαφέρον ενημερωτικό σας σημείωμα στο τελευταίο (αρ. 5) τεύχος της «Δίκης» στην υπ’ αριθμ. 33379/2001 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, και νομίζω ότι από μια παράξενη εισβολή του ασυνείδητου (παρελθόντος) γράφτηκε ότι «όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 479 Α.Κ. τότε ο δανειστής δικαιούται να επισπεύσει αναγκαστική κατάσχεση της ομάδας περιουσίας ή της επιχείρησης εναντίον του αποκτήσαντα. Στην κατάσχεση τούτη δικαιούται να προβεί δίχως να χρειάζεται να εγείρει προηγουμένως οποιαδήποτε αγωγή», (σελ. 579 αρ. 2). Η διάταξη του άρθρου 982 του Κ.Πολ.Δικ. του 1968 που επέτρεπε κάτι τέτοιο καταργήθηκε, και σωστά πιστεύω, με το ν.δ. 958/71, διότι (κατά την αιτ. έκθεση του) «η προστασία του αποκτώντος απαιτεί όπως προ της υπάρξεως της εν αυτώ εκτελέσεως βεβαιούται δικαστικώς η συνδρομή των προϋποθέσεων του αρθρ. 479 Α.Κ.». Η έρευνα βέβαια της προβληματικής της διάταξης αυτής του αρθρ. 479 Α.Κ. έχει γίνει πια πολύ ελκυστική, γιατί νομίζω ότι είναι ξεπερασμένη, τουλάχιστον ως προς το σκέλος της ευθύνης του αποκτώντος περιουσία, αφού είναι φανερή, με τις σημερινές οικονομικές συνθήκες, κυρίως η αδυναμία προσδιορισμού της «περιουσίας», η οποία βαρύνεται με τα χρέη του μεταβιβάζοντος. Εξάλλου η ύπαρξη μιας μικρής ή μέτριας ακίνητης περιουσίας δεν είναι σήμερα ασυνήθιστο φαινόμενο και οι βαρειές συνέπειες της ρύθμισης, και μάλιστα χωρίς γνώση του τρίτου, είναι απαράδεκτες. Ακόμη και ο σωστός παράτιτλος της διάταξης («μεταβίβασις ομάδος περιουσίας») δεν σώζει την κατάσταση. Σωστές είναι οι σκέψεις σας, ότι θα μπορούσε, αν δεν υπήρχε το φάσμα του αρθρ. 224 Κ.Πολ.Δικ., να εφαρμοστεί το αρθρ. 939 Α.Κ., στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αλλά νομίζω και γενικότερα η προστασία της τελευταίας αυτής διάταξης είναι και δίκαιη, με βάση το στοιχείο της γνώσης του τρίτου, και δραστική, όπως φαίνεται και από τη συχνή προσφυγή της πράξης σ’ αυτήν, σε αστικό και ποινικό επίπεδο. Με την ευκαιρία σας στέλνω την δεύτερη έκδοση μιας μικρής, περιεκτικής πρακτικής προσέγγισης του ν. 2915/2001. Μ’ εκτίμηση Αθήνα, 18 Ιουνίου 2002 Απάντηση 1. Το άρθρο 479 ΑΚ ορίζει απλώς και μόνον την έναντι του δανειστή ευθύνη εκείνου που, διαμέσου εκποιητικής σύμβασης, απέκτησε ομάδα περιουσίας ή επιχείρησης, ως προς τα χρέη του μεταβιβάσαντα, ο οποίος εξακολουθεί να ευθύνεται παραλλήλως. Η ευθύνη του αποκτώντα οριοθετείται από τη χρηματική αξία των περιουσιακών στοιχείων που μεταβιβάστηκε. Ερμηνευτικώς το άρθρο 479 ΑΚ περιορίζεται σ’ εκείνα μόνον τα χρέη του μεταβιβάσαντα, που είναι συναφή με τη μεταβιβασθείσα ομάδα περιουσίας ή επιχείρηση [1] (“για τα χρέη που ανήκουν στην περιουσία ή στην επιχείρηση”), ενώ εξ άλλου -σε περίπτωση διαδοχικών μεταβιβάσεων- επεκτείνεται σωρευτικώς σ’ όλους τους α ποκτήσαντες, έτσι ώστε “εάν ο εις όν μετεβιβάσθη περιουσία ή επιχείρησις μεταβιβάση ταύτην ως σύνολον εις έτερον (λχ ο Α μετεβίβασε την περιουσίαν εις τον Β, ο Β εις τον Γ, ο Γ εις τον Δ, κ.ο.κ.ε.), πάντες οι διαδοχικώς αποκτώντες την περιουσίαν ή την επιχείρησιν (ήτοι ο Β, ο Γ και ο Δ) ευθύνονται εις ολόκληρον, ουχί όμως πέραν της αξίας των μεταβιβασθέντων στοιχείων” [2]. 2. Πρίν από την εισαγωγή του κώδικα πολιτικής δικονομίας του 1967 είχε προκύψει ο προβληματισμός αν ο κατά του μεταβιβάσαντα εκτελεστός τίτλος εκτελείται και εναντίον […]
Read moreΗ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ (ά. 348Α ΠΚ) – Τα όρια μιας δικαιοκρατικής και εφικτής ποινικής καταστολής της
Η ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ (ά. 348Α ΠΚ) – Τα όρια μιας δικαιοκρατικής και εφικτής ποινικής καταστολής της [του Νέστορα Ε. Κουράκη, Καθηγητή Νομικής Παν/μου Αθηνών, Διευθυντή του Εργαστηρίου Ποινικών και Εγκληματολογικών Ερευνών] [Η εισήγηση του Καθηγητή Νέστορα Κουράκη αποτελεί μια περιεκτική θεώρηση για να τεθούν προβληματισμοί και προτάσεις αναφορικά με το υπό εξέταση ζήτημα. Ειδικότερα…, στη μελέτη αυτή εξετάζεται το θεσμικό πλαίσιο, διεθνές και ελληνικό, με το οποίο αντιμετωπίζεται η πορνογραφία ανηλίκων, αναδεικνύεται ο δικαιολογητικός λόγος τιμώρησης και το προστατευόμενο έννομο αγαθό αυτού του εγκλήματος, στη συνέχεια αναλύονται τέσσερα ειδικότερα ερμηνευτικά ζητήματα μέσω της εξέτασης των οποίων προσδιορίζονται ευκρινέστερα και τα όρια ποινικοποίησης της πορνογραφίας ανηλίκων στην Ελλάδα και τέλος διατυπώνονται ορισμένες προτάσεις για προληπτική αντιμετώπιση του προβλήματος] Ι. Θεσμικό πλαίσιο αντιμετώπισης της πορνογραφίας ανηλίκων 1. Η πορνογραφία ανηλίκων και μάλιστα μέσω διαδικτύου είναι αναμφίβολα ένα από τα εγκλήματα με ιδιαίτερη ηθική απαξία. Η ιδέα ότι κάποιος συλλέγει ή αποθηκεύει, διακινεί ή, ακόμη χειρότερα, παράγει ο ίδιος για το διαδίκτυο εικόνες ή βίντεο με παιδιά που επιδίδονται σε γενετήσιες δραστηριότητες ή/και κακοποιούνται σεξουαλικά προκαλεί πράγματι απέχθεια και δικαιολογεί την εν γένει αυστηρή τιμώρησή του, αν και θα πρέπει η τιμώρηση αυτή ευλόγως να διέπεται από τις αρχές της αναλογικότητας και της δικαιοκρατίας, με την έννοια, ότι το ποινικό δίκαιο δεν είναι παρά το έσχατο καταφύγιο (ultimum refugium) της κοινωνικής αντίδρασης κατά του εγκλήματος. 2. Σειρά συμβάσεων ή άλλων διακρατικών κειμένων, ιδίως από τις αρχές της δεκαετίας ΄90, επιχείρησαν, έτσι, στο πλαίσιο καταπολέμησης της γενετήσιας εκμετάλλευσης ανηλίκων, να θέσουν φραγμό στην εξάπλωση του προβλήματος και να ασκήσουν πίεση στα κράτη – μέλη για την άμεση λήψη μέτρων κατά της παιδικής πορνογραφίας, έντυπης ή ηλεκτρονικής . Ήδη στο ά. 34.γ της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Νέα Υόρκη, 26.1.1990 – στην Ελλάδα: ν. 2101/1992) προβλέφθηκε ρητά ότι τα Συμβαλλόμενα Κράτη θα ανελάμβαναν την υποχρέωση να προστατεύουν το παιδί από κάθε μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης και σεξουαλικής βίας, λαμβάνοντας όλα τα κατάλληλα μέτρα για να εμποδίζουν, μεταξύ άλλων, την εκμετάλλευση των παιδιών προς τον σκοπό παραγωγής θεαμάτων ή υλικού πορνογραφικού χαρακτήρα . Στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας τα μέτρα αυτά εξειδικεύθηκαν με νεότερες συμβάσεις ή άλλα διακρατικά κείμενα, τόσο από την πλευρά του ΟΗΕ με το λεγόμενο εν συντομία Προαιρετικό Πρωτόκολλο (Νέα Υόρκη, 25.5.2000, ιδίως ά. 2 – στην Ελλάδα: ν. 3625/2007), όσο επίσης, από την πλευρά του Συμβουλίου της Ευρώπης, με τη Σύμβασή του για το Κυβερνοέγκλημα (Βουδαπέστη, 23.11.2001, ιδίως ά. 9 – δεν έχει κυρωθεί ακόμη από τη χώρα μας ) και με τη Σύμβαση για την Προστασία των Παιδιών κατά της Γενετήσιας Εκμετάλλευσης και Κακοποίησης (Lanzarote Ισπανίας, 25.10.2007, ιδίως ά. 20 – στην Ελλάδα: ν. 3727/2008). Ακόμη, για το ίδιο θέμα η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέδωσε την υπ΄ αρ. 2004/68/ΔΕΥ Απόφαση – Πλαίσιο (22.12.2003, ιδίως ά. 1), που σε πολλά σημεία της συντονίζεται με αντίστοιχες ρυθμίσεις της προαναφερθείσας Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τον Κυβερνοέγκλημα. Η εν λόγω Απόφαση-Πλαίσιο, που εν μέρει ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο με τον ν. 3625/2007 (πρβλ. ΑιτΕκθ ν. 3625/2007, ΚΝοΒ 55: 2007, σελ. 2944), αντικαταστάθηκε την 13η Δεκεμβρίου 2011 με την Οδηγία 2011/92/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου “σχετικά με […]
Read moreΕφΠειρ 668/2012: έκδοση διαταγής πληρωμής, υπογραφή του αγοραστή, εντολή και πληρεξουσιότητα
ΕφΠειρ 668/2012: Είναι δυνατή η έκδοση διαταγής πληρωμής με βάση τιμολόγια-δελτία αποστολής εμπορευμάτων, μόνο αν τα έγγραφα αυτά φέρουν την υπογραφή του αγοραστή. Σε περίπτωση που έχει υπογράψει επί των εγγράφων αυτών τρίτο πρόσωπο ως αντιπρόσωπος του υπόχρεου αγοραστή, κατόπιν εντολής και εξουσιοδότησής του, απαιτείται για την έκδοση διαταγής πληρωμής η εντολή και πληρεξουσιότητα αυτή να αποδεικνύεται από δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο. (…) Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 623, 624 § 1, 626, 628 § 1 εδ. α΄, 632 § 1 και 633 § 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής πληρωμής για χρηματική απαίτηση, εφόσον η απαίτηση αυτή δεν εξαρτάται από αίρεση ή προθεσμία, όρο ή αντιπαροχή και αποδεικνύεται με δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο ή με συνδυασμό τέτοιων εγγράφων που επισυνάπτονται στην αίτηση. Εάν η απαίτηση ή το ποσόν δεν αποδεικνύονται εγγράφως, ο δικαστής οφείλει, κατ’ άρθρο 628 ΚΠολΔ, να μην εκδώσει διαταγή πληρωμής, αν δε, παρά την έλλειψη της διαδικαστικής αυτής προϋπόθεσης, εκδοθεί διαταγή πληρωμής αυτή ακυρώνεται ύστερα από ανακοπή του οφειλέτη κατά τα άρθρα 632 και 633 ΚΠολΔ. Η ακύρωση της διαταγής πληρωμής στην περίπτωση αυτή απαγγέλλεται λόγω διαδικαστικού απαραδέκτου, ανεξαρτήτως της ύπαρξης της απαίτησης και της δυνατότητας να αποδειχθεί με άλλα αποδεικτικά μέσα (ΟλΑΠ 10/1997 ΕλλΔΔνη 38. 768). Εξάλλου, κατά το άρθρο 443 ΚΠολΔ, για να έχει αποδεικτική δύναμη ιδιωτικό έγγραφο πρέπει να έχει την ιδιόχειρη υπογραφή του εκδότη, ως εκδότης δε, κατά την έννοια του άρθρου αυτού θεωρείται εκείνος που αναλαμβάνει υποχρεώσεις από το έγγραφο. Κατά δε το άρθρο 447 του ιδίου κώδικα, το ιδιωτικό έγγραφο αποτελεί απόδειξη υπέρ του εκδότη, μόνο αν το προσκόμισε ο αντίδικος του ή αν πρόκειται για τα βιβλία που αναφέρονται στο άρθρο 444 ΚΠολΔ. Έτσι, είναι δυνατή η έκδοση διαταγής πληρωμής με βάση τιμολόγια-δελτία αποστολής εμπορευμάτων, μόνο αν τα έγγραφα αυτά φέρουν την υπογραφή του αγοραστή κατά τρόπο που να αποδέχεται την οφειλή του. Στην περίπτωση, κατά την οποία έχει υπογράψει επί των εγγράφων αυτών (τιμολογίων-δελτίων αποστολής), κάτω από τη δήλωση παραλαβής των εμπορευμάτων, τρίτο πρόσωπο ως αντιπρόσωπος του υπόχρεου αγοραστή, κατόπιν εντολής και εξουσιοδότησής του, απαιτείται για την έκδοση διαταγής πληρωμής, η εντολή και πληρεξουσιότητα αυτή να αποδεικνύεται από δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο. Η προϋπόθεση αυτή επιβάλλεται και από την αρχή της ασφάλειας των συναλλαγών, διότι διαφορετικά ο φερόμενος ως αντιπροσωπευόμενος αγοραστής δεσμεύεται υπέρμετρα, χωρίς να υπάρχει προηγούμενη καθαρή δήλωση της βούλησής του για αντιπροσωπευτική διάθεση. (ΑΠ 1480/2007 ΝοΒ 2007. 2398, ΕφΑθ 289/2012).
Read moreΠρόσφατη νομολογία του ευρωπαϊκού δικαστηρίου
Αριθ. 136/2013 : 17ης Οκτωβρίου 2013 -Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-344/12 Επιτροπή κατά Ιταλίας – Κρατικές ενισχύσεις: Η Ιταλία παρέβη την υποχρέωσή της να ανακτήσει τις κρατικές ενισχύσεις που είχαν χορηγηθεί στην Alcoa με τη μορφή προτιμησιακής τιμής ηλεκτρικής ενέργειας Αριθ. 135/2013 : 17ης Οκτωβρίου 2013- Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-291/12 Schwarz VISA – Η εισαγωγή ψηφιακών δακτυλικών αποτυπωμάτων στα διαβατήρια είναι σύννομη Αριθ. 134/2013 : 17ης Οκτωβρίου 2013- Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-218/12 Emrek – COJC- Το Δικαστήριο αποσαφηνίζει την έκταση της προστασίας των καταναλωτών σε διασυνοριακές πωλήσεις Αριθ. 133/2013 : 17ης Οκτωβρίου 2013 Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-533/11 Επιτροπή κατά Βελγίου – Περιβάλλον και καταναλωτές: Το Βέλγιο υποχρεώνεται να καταβάλει πρόστιμο 10 εκατομμυρίων ευρώ για την παράλειψη εκτελέσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 2004 (C27/03) αφορώσας την επεξεργασία των αστικών λυμάτων Αριθ. 132/2013 : 17ης Οκτωβρίου 2013 – Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-391/12 RLvS Προσέγγιση των νομοθεσιών: Η απαγόρευση δημοσιεύσεως στον γερμανικό γραπτό Τύπο χρηματοδοτούμενων άρθρων χωρίς τη σήμανση «αγγελία» («Anzeige») δεν είναι καταρχήν αντίθετη προς το δίκαιο της Ένωσης Αριθ. 131/2013 : 17ης Οκτωβρίου 2013 Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-101/12 Schaible – Γεωργία και αλιεία: Η υποχρέωση ηλεκτρονικής ατομικής αναγνωρίσεως των αιγοπροβάτων είναι έγκυρη (πηγή: curia.europa.eu)
Read moreΝέα τροπολογία με αλλαγές στον Κώδικα Δικηγόρων
Νέα τροπολογία με αλλαγές στον Κώδικα Δικηγόρων Διευκρινίσεις μεταξύ άλλων και για το επίμαχο άρθρο 61 του νέου Κώδικα Δικηγόρων που ψηφίστηκε με το νόμο 4194/2013 επιχειρεί να δώσει μετά και τις αντιδράσεις του δικηγορικού σώματος η από 18-10-2013 τροπολογία του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Επίσης στην τροπολογία περιλαμβάνονται ορισμένες τροποποιήσεις σχετικές με θέματα αμοιβών καθώς και με θέματα εκλογής των προεδρείων των δικηγορικών συλλόγων. Δείτε αναλυτικά τις διατάξεις της τροπολογίας
Read moreΑΠ 181/2013: Δεδικασμένο απορριπτικής απόφασης λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου
Δεδικασμένο απορριπτικής απόφασης λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου ΑΠ 181/2013: Δεδικασμένο απορριπτικής απόφασης λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου: “( …) Σύμφωνα με το άρθρο 2 Γπ04/1912 “περί δικαστικού ενσήμου”, όπως ερμηνεύθηκε αυθεντικά με το ν.δ.1544/1942 και τροποποιήθηκε με το ν.δ.4189/1961, ο ενάγων, αν παραλείψει την προκαταβολή του οφειλομένου τέλους δικαστικού ενσήμου, δικάζεται ερήμην και η αγωγή απορρίπτεται, κατ’ άρθρο 272 παρ.1 ΚΠολΔ, όπως τούτο ίσχυε κατά το χρόνο ασκήσεως της από 1.6.1981 και με αριθμό εκθ. καταθέσεως 7840/31.8.1981 ένδικης αγωγής (καταργηθέν στη συνέχεια με το άρθρο 13 παρ.2 του Ν. 2915/2001). Η εν λόγω διάταξη όριζε ότι “αν η συζήτηση γίνεται με επιμέλεια του ενάγοντος και αυτός δεν εμφανισθεί κατά την πρώτη συζήτηση ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ’ αυτήν κανονικά, το δικαστήριο συζητεί την υπόθεση χωρίς αυτόν και απορρίπτει την αγωγή”. Η απορριπτική για μη καταβολή δικαστικού ενσήμου απόφαση, μετά την τελεσιδικία της, λόγω μη ασκήσεως κατ’ αυτής ενδίκου μέσου δημιουργεί δεδικασμένο (αρθρ.321 ΚΠολΔ) για το τυπικά παραδεκτό της αγωγής και για την ουσία της υπόθεσης και συνεπώς αποκλείεται η άσκηση νέας, με το αυτό αντικείμενο και μεταξύ των ίδιων διαδίκων, αγωγής (ΑΠ 1337/2011, ΑΠ 1107/2005)”. http://www.areiospagos.gr
Read moreΑΠ 1812/2012 – Ορισμένο της αγωγής με την οποία ζητείται αποζημίωση για διαφυγόν κέρδους
Δεν αρκεί η αφηρημένη επανάληψη των εκφράσεων του ΑΚ 298, ούτε του συνολικώς φερομένου ως διαφυγόντος κέρδους, αλλά απαιτείται εξειδικευμένη και λεπτομερής κατά περίπτωση μνεία των συγκεκριμένων περιστατικών, περιστάσεων και μέτρων που καθιστούσαν πιθανό το κέρδος, ως προς τα επί μέρους κονδύλια, καθώς και η ιδιαίτερη επίκληση των κονδυλίων. Αριθμός 1812/2012 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Δ’ Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή, Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ: Του αναιρεσείοντος: Μ. Π. του Χ., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Μιχαήλ Νικολιδάκη και κατέθεσε προτάσεις. Των αναιρεσιβλήτων: 1. Χ. Σ. του Α., κατοίκου …, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2. Του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, με την επωνυμία “ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ”, που εδρεύει στην …, νομίμως εκπροσωπουμένου ως ειδικού καθολικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία “ΕΓΝΑΤΙΑ ΑΕΓΑ”, της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας της, υποκατασταθέντος νομίμως στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της, το οποίο παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Μαρίκας Καζιτώρη και κατέθεσε προτάσεις. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-8-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6274/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1574/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9-1-2009 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Μιλτιάδης Σπυρόπουλος, ανέγνωσε την από 19-2-2010 έκθεσή της ήδη αποχωρήσασας από την υπηρεσία Αρεοπαγίτου Σοφίας Καραχάλιου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του 2ου αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τη 2.373 δ’ /17-9-2009 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών …, που επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων Μ. Π. του Χ., που επισπεύδει τη συζήτηση της από 9-1-2009 αίτησης αναίρεσης κατά της 1574/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αίτησης αυτής ,με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο Χ. Σ. του Α., για να παραστεί στη συζήτηση της υπόθεσης κατά την ορισθείσα αρχική δικάσιμο της 5-3-2010, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με θυροκόλληση, τηρηθεισών των νομίμων διατυπώσεων του άρθρου 128 ΚΠολΔ. Όπως προκύπτει από τα αντίστοιχα πρακτικά συνεδρίασης ,κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο, με σχετική επισημείωση του Προέδρου του Δικαστηρίου τούτου στο πινάκιο, η συζήτηση αναβλήθηκε διαδοχικά, αρχικά για τη δικάσιμο της 19-11-2010 και στη συνέχεια για τη δικάσιμο της 2-12-2011, οπότε κατά τον ίδιο τρόπο αναβλήθηκε (οίκοθεν) για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής (21-9-2012). Κατά τη νέα αυτή μετ’ αναβολήν δικάσιμο, όπως και κατά τις προηγούμενες τρεις, οπότε εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, ο ως άνω πρώτος αναιρεσίβλητος δεν εμφανίστηκε ποτέ, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου, κατά τα άρθρα 242 παρ.2 και 573 παρ.1 ΚΠολΔ. Όμως, σύμφωνα με […]
Read moreΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΕ ΤΟ Ν.4055/12, ΜΕΛΕΤΗ Ι.ΓΡΥΛΛΗ.
Oι αλλαγές που επιφέρει στην Πολιτική Δίκη ο Ν.4055/2012 με τίτλο “Δίκαιη Δίκη και Εύλογη Διάρκεια αυτής” Μελέτη του Ιωάννη Γρύλλη, δικηγόρου Αθηνών 1. Εισαγωγικά Κατά την Θ’/6 Μαρτίου 2012 συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων ψηφίστηκε επί της αρχής και κατ’ άρθρον ο Ν. 4055/2012 υπό τον τίτλο «Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής» (1) (ΦΕΚ Α’ 51/12 Μαρτίου 2012), ένα πραγματικά ογκώδες νομοθέτημα το οποίο τροποποιεί διατάξεις πολλών θεσμικών νόμων, όπως ΑΚ, ΚΠοΛΔ, ΠΚ, ΚΠοινΔ, ΠτωχΚ, ΚΔΔ κα, το οποίο κατά το άρθρο του υπ’ αρ. 113 ως ημερομηνία έναρξης ισχύος του Νόμου ορίζεται η 2/4/2012 (πλην των ρητών εξαιρέσεων του άρθρου 110). Είναι μάλιστα τόσο ογκώδες και πολυποίκιλο, που εν τέλει αποδείχθηκε ότι ήταν αναπόφευκτες οι παραλείψεις, οι αντιφάσεις κι οι ασυνέχειες. Εξ αυτών δε δυστυχώς προκαλούνται ιδιαίτερα σημαντικά και δισεπίλυτα λάθη, τα οποία χρήζουν άμεσης νομοθετικής παρέμβασης, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η νομική ύπαρξη και λειτουργικότητα όλων των σχετικών διατάξεων. Αλλά ας προσεγγίσουμε κατ’ ιδίαν όλες τις τροποποιούμενες και τροποποιητικές διατάξεις. 2. Τροποποιήσεις: ορθές ή μη, αντιφατικές, αναποτελεσματικές Εν προκειμένω οι αλλαγές που επέρχονται στην πολιτική δίκη έχουν ως εξής: 2.1. Καθ’ ύλην αρμοδιότητα 2.1.1. Αυξάνεται το άνω όριο της καθ’ ύλην αρμοδιότητας των Μονομελών Πρωτοδικείων στις 250.000 € από τις 120.000 € που ήταν πριν (άρθρ. 6 §§ 1 & 2 Ν. 4055/2012 – ΚΠολΔ 14 & 16), ενώ το κάτω όριο παραμένει στις 20.000,00 €. Επιπλέον όμως υπάγονται στην εξαιρετική αρμοδιότητα των Μονομελών Πρωτοδικείων ανεξαρτήτως ποσού οι διαφορές ακύρωσης γάμου, αναγνώρισης ύπαρξης ή ανυπαρξίας γάμου, σχέσεων συζύγων κατά τη διάρκεια του γάμου (γαμικές διαφορές) καθώς και οι σχέσεις γονέων και τέκνων της ΚΠολΔ 614 § 1 (άρθρ. 6 § 5 Ν. 4055/2012 – ΚΠολΔ 17). 2.1.2. Στον αντίποδα αυξάνεται δραματικά και η καθ’ ύλην αρμοδιότητα των Ειρηνοδικείων. Δεν αλλάζει βέβαια η υλική αρμοδιότητα λόγω ποσού, αλλά πλέον οι διαφορές που εκδικάζονται κατά την εκουσία δικαιοδοσία υπάγονται όλες στην εξαιρετική καθ’ ύλην αρμοδιότητα του Ειρηνοδικείου (ή του Ειρηνοδίκη) ανεξαρτήτως ποσού, με μόνες εξαιρέσεις α. την πτώχευση (άρθρ. 4 Ν. 3588/2077), β. τις διαφορές που προκύπτουν απ’ όσα ορίζει ο Νόμος περί κτηματολογίου (Ν. 2664/1998), γ. το συναινετικό διαζύγιο (ΑΚ 1441), δ. την κήρυξη αλλοδαπού τίτλου ως εκτελεστού (ΚΠολΔ 905), και ε. τη νεοπροβλεφθείσα ανακοπή κατά της διαταγής του Ειρηνοδική περί σύστασης σωματείου κατ’ άρθρ. ΑΚ 81 επ. & ΚΠολΔ 787 (άρθρ. 17 § 1 & 20 Ν. 4055/2012 – ΕισΝΚΠολΔ 3 § 4 & ΚΠολΔ 740). Οι σχετικές διατάξεις περί μεταφοράς της σχετικής ύλης της Εκουσίας Δικαιοδοσίας στο Ειρηνοδικείο ισχύουν κατ’ εξαίρεση από 16/9/2012 (110 § 21 Ν. 4055/2012). Πλην της προσθήκης της § 4 στο άρθρο 3 ΕισΝΚΠολΔ ως γενική διάταξη που ορίζει αυτή την αύξηση υλικής αρμοδιότητας του Ειρηνοδικείου και τις προαναφερόμενες εξαιρέσεις, καθώς και των ΚΠολΔ 787 και ΑΚ 82, τροποποιήθηκαν επιπροσθέτως, προς εναρμόνιση κι ομοιογένεια καταρχάς, και οι κατ’ ιδίαν σχετικές διατάξεις που αφορούν την εκουσία δικαιοδοσία στον ΑΚ και ΚΠολΔ (άρθρ. 1, 4, 5 & 17 Ν. 4055/2012 – ΑΚ 69, 73, 81-83, 1769-1774, 1776, 1956, 1958-1961 & ΚΠολΔ 740, 747, 748, 750, 751, 756, 763, 769, 776, 787, 798, 808-810, 819, 820, 823, 826, 832, 841, 878 – […]
Read moreΜΠρ Αθ 3004/2013 : "Παραδεκτή η σώρευση στο ίδιο δικόγραφο ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής και ανακοπής κατά επιταγής προς πληρωμή"
ΜΠρ Αθ 3004/2013 : “Παραδεκτή η σώρευση στο ίδιο δικόγραφο ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής και ανακοπής κατά επιταγής προς πληρωμή αν οι δύο ανακοπές υπάγονται στο ίδιο καθ’ ύλην και κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο, δικάζονται με ίδιο είδος διαδικασίας και δεν επιφέρει σύγχυση η σύγχρονη εκδίκαση τους / η διαμονή στην ημεδαπή ως προϋπόθεση έκδοσης διατσγής πληρωμής” ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ-ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ-ΤΜΗΜΑ ΕΜΠΟΡΙΚΟ Αριθμός Απόφασης 3004/2013 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Συγκροτήθηκε από τη Δικαστή Μαρία Δημητράκη, Πρωτοδίκη, την οποία όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών και τη Γραμματέα Παναγιώτα Στρατίκοπούλου. (…) ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 218 παρ. 1 και 585 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι είναι παραδεκτή η σώρευση στο ίδιο δικόγραφο ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής (άρθρο 632 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) και ανακοπής κατά της επιταγής προς πληρωμή (άρθρο 933 του Κ.Πολ.Δ.), εάν οι δύο ως άνω ανακοπές υπάγονται στο ίδιο καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο, δικάζονται με το ίδιο είδος διαδικασίας και η σύγχρονη εκδίκαση τους δεν επιφέρει σύγχυση (ΑΠ 337/2006 ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 547/2008 ΕλλΔνη 2008/842, ΕφΑΘ 2809/2007 ΕΦΑΔ 2008/715, ΕφΠατ 50/2006 ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 4711/2002 ΕλλΔνη 2003/528, αντίθετη ΕφΠειρ 285/1998 ΕλλΔνη 39,894). Στην προκείμενη περίπτωση, με την υπό κρίση ανακοπή οι ανακόπτοντες σωρεύουν στο ίδιο δικόγραφο ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής (άρθρο 633 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.) και ανακοπή κατά της επιταγής προς πληρωμή (άρθρο 933 του Κ.Πολ.Δ.) και ζητούν, για τους λόγους που ειδικότερα εκθέτουν σε αυτήν, αφενός να ακυρωθεί η υπ’ αριθμ. 12282/2012 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία υποχρεώθηκαν να καταβάλουν στην καθ’ ης η ανακοπή, ο πρώτος ανακόπτων ως πιστούχος από σύμβαση δανείου και η δεύτερη ανακόπτουσα ως εγγυήτρια στη σύμβαση αυτή, το ποσό του 1.500.000 ευρώ πλέον τόκων και εξόδων και αφετέρου να ακυρωθεί η από 14.6.2012 επιταγή προς πληρωμή που υπάρχει κάτω από το αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της ως άνω διαταγής πληρωμής, με την οποία (επιταγή) επιτάσσονται να καταβάλουν στην καθ’ ης η ανακοπή το συνολικό ποσό του 1.591.183,58 ευρώ. Τέλος, οι ανακόπτοντες ζητούν να καταδικασθεί η καθ’ ης η ανακοπή στη δικαστική τους δαπάνη. Η υπό κρίση ανακοπή, καθ’ ο μέρος στρέφεται κατά της διαταγής πληρωμής, εισάγεται αρμοδίως και παραδεκτώς στο Δικαστήριο αυτό (άρθρο 632 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίηση του με το αρ. 14 παρ. 1 του Ν. 4055/2012) και εκδικάζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 643 και 591 παρ. 1 περ. α’ ΚΠολΔ. Επίσης, έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα (άρθρο 633 παρ. 2 εδ. α’ του Κ.Πολ.Δ.), δηλαδή εντός της προθεσμίας των δέκα εργάσιμων ημερών από την δεύτερη επίδοση της διαταγής πληρωμής, δεδομένου ότι η τελευταία επιδόθηκε για δεύτερη φορά στους ανακόπτοντες στις 6.9.2012 (βλ. τις υπ’ αριθμ. 10324Β/6.9.2012 και 10326Β/6.9.2012 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών …. καθώς και τις υπ’ αριθ. 10173Β/20.6.2012 και 10174Β/20.6.2012 εκθέσεις επίδοσης της ιδίας ως άνω δικαστικής επιμελήτριας), ενώ το δικόγραφο της υπό κρίση ανακοπής επιδόθηκε στην καθ’ ης η ανακοπή στις 20.9.2012 (βλ. την υπ’ αριθ. 4211β/20.9.2012 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών …), χωρίς στο ως άνω χρονικό διάστημα να συνυπολογίζεται το Σάββατο, διότι δεν θεωρείται εργάσιμη […]
Read more